"ท่านเฉินเป็นเครือญาติกับสกุลเว่ย เหตุใดจึงรอจนถึงตอนนี้ถึงได้ถูกเรียกใช้งานเล่า"
ฮูหยินเหลียงจิบชา เอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ
ชุนสี่ส่งสายตาให้ฮูหยินเหลียงแบบ "เจ้าก็รู้ข้าก็รู้" แล้วนินทาเยี่ยงสตรีชาวตลาดว่า "หลานชายสกุลเว่ยแต่เดิมเดินสายบู๊ ย่อมดูแคลนขุนนางฝ่ายบุ๋นอย่างท่านผู้เป็นนายข้า แต่เมื่อเขานอนป่วยอยู่บนเตียงสามปี สถานการณ์ในเมืองหลวงพลิกผัน เกียรติยศในอดีตของเขาหมดสิ้นแล้ว หากไม่ขอให้อาผู้น้องช่วย แล้วจะทำอย่างไรได้เล่า"
ชุนสี่พูดพลางยกมือปิดปากหัวเราะ ดูได้ใจยิ่งนัก
ทว่าฮูหยินเหลียงกลับหัวเราะไม่ออก สีหน้าค่อนข้างยากลำบาก
ปีก่อนผู้ประสบภัยมีมากเกินไป หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีผู้มาร้องทุกข์ แม้ขุนนางในเขตสวีโจวจะใช้มาตรการรุนแรงปราบปราม แต่ก็ยังมีผู้รอดพ้นไปได้
สกุลเหลียงมีผู้หนุนหลังอยู่ในเมืองหลวงแน่นอน เสบียงและเงินบรรเทาทุกข์ปีก่อนส่วนใหญ่ก็ล้วนถูกส่งขึ้นไปวิ่งเต้นเส้นสายเบื้องบน
ใต้หล้าเบื้องพระยุคลบาท ไม่อาจกระทำการฉ้อราษฎร์บังหลวงได้ง่าย เหล่าตระกูลใหญ่ล้วนหมายปองชื่อเสียงอันดีงาม แต่ในที่ลับ ผู้ใดเล่ามิเคยสนับสนุนเครือญาติและศิษย์ตามหัวเมืองต่างๆ เพื่อกอบโกยทรัพย์แก่ตระกูลตน
หากผู้รอดพ้นนั้นตรงไปร้องทุกข์ที่สำนักต้าลี่ กระทั่งตีกลองร้องทุกข์ ตราบใดที่เรื่องยังมิทราบถึงพระกรรณ ก็ยังอาจปกปิดไว้ได้ ผู้ใดจะรู้ว่าคนเหล่านั้นฉวยโอกาสวุ่นวายก่อเรื่อง ทำลายงานกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมของคุณหนูใหญ่สกุลเซียว ยังก่อเหตุให้มีผู้เสียชีวิตหลายรายใต้หล้าเบื้องพระยุคลบาท ขยายเรื่องให้ใหญ่โต จึงเริ่มร้องทุกข์ เรื่องนี้จึงแดงขึ้นมา