“เจ้าบอกว่าให้ใครชดใช้ชีวิต?”
เสิ่นชิงยวนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขรึมหนัก
ม่ออวิ๋นหว่านก่อเรื่องอื้อฉาวใหญ่โต ผู้คนทั้งสถานีพักแรมต่างพากันมามุงดู ทุกคนรู้ว่านางคือภรรยาของข้าหลวงจากเมืองหลวงผู้นี้
แต่มิทราบเหตุใด สามีภรรยาคู่นี้จึงไม่ถูกกันนัก
เสิ่นชิงยวนยืนอยู่หน้าประตูไม่ก้าวเข้าไป เอ่ยถามสั้นๆ เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ความเหิมเกริมของเสิ่นชิงอวี่ถดถอยลงกว่าครึ่ง อกยิ่งพลันเจ็บจี๊ดขึ้นมา
แต่ม่ออวิ๋นหว่านกำลังซบตัวออดอ้อนอยู่ในอ้อมอกตน เสิ่นชิงอวี่ก็พลันรู้สึกร้อนรุ่มด้วยจิตองอาจ ไม่อยากให้ม่ออวิ๋นหว่านดูแคลน จึงจำใจยอมฝืนใจเอ่ยว่า “ท่านพี่ ไม่ว่ากระไร ท่านพี่สะใภ้ก็เป็นผู้ที่เข้าประตูมาก่อน เรื่องใดก็ควรแบ่งก่อนหลังมิใช่หรือ”
อีกทั้งสกุลโม่ยังทรงอิทธิพลและมั่งคั่งยิ่งกว่าบ้านของเฉาชุนสี่เสียอีก บัดนี้ม่ออวิ๋นหว่านกลับมาแล้ว ตำแหน่งฮูหยินเฉินก็สมควรคืนให้นาง ให้เฉาชุนสี่เป็นอนุก็เกินควรแล้ว
เสิ่นชิงอวี่คิดว่าเหตุผลของตนนั้นถูกต้อง แต่วินาทีถัดมาก็ได้ยินเสิ่นชิงยวนกล่าวว่า “ตอนที่มารดาข้าป่วยหนัก ยายเจ้าก็ปีนขึ้นเตียงบิดาข้าเอง มิเคยคิดถึงหน้าตาและความอัปยศเลย เหตุใดจึงมีหน้ามาบอกข้าเรื่องก่อนหลัง?”
น้ำเสียงของเสิ่นชิงยวนเย็นชานัก เปิดโปงความอัปยศอันน่ารังเกียจที่อดีตฮูหยินสกุลโม่งไม่อยากให้ใครล่วงรู้ท่ามกลางสาธารณะได้อย่างไร้ความปรานี
ผู้คนไม่คาดคิดว่าจะได้รู้เรื่องอื้อฉาวเช่นนี้ ต่างก็อดไม่ได้ที่จะเมาท์ซุบซิบยกใหญ่ สายตาที่มองเสิ่นชิงอวี่ก็พลันเปลี่ยนไป
เสิ่นชิงอวี่มิคาดว่าเสิ่นชิงยวนจะยกเรื่องอัปยศภายในบ้านเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมากล่าวต่อหน้าคนมากมาย ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ทั้งขายหน้าทั้งขุ่นเคือง “ท่านพี่ มารดาของข้าก็บัดนี้เป็นฮูหยินผู้ใหญ่ของท่านแล้ว เหตุใดท่านจึงกล่าวปรักปรำนางเช่นนี้ต่อหน้าบุคคลภายนอก?”