เสิ่นชิงยวนอาละวาดหนักเมื่อเมา จนหกญาติไม่รู้จัก ชุนสี่กล่าวปลอบอยู่นานจึงเกลี้ยกล่อมให้กลับเรือนเวิ่นซินได้
คนทั้งคู่เพิ่งจากไป ฮูหยินอู๋ก็โกรธจนทุบโต๊ะ "เจ้าลูกอกตัญญู ยิ่งปล่อยก็ยิ่งเหิมเกริม พรุ่งนี้ให้เขาสร่างเมาแล้ว จะต้องคุกเข่ายอมรับผิดจึงจะได้!"
ฮูหยินสกุลโม่ก็ได้สติกลับมา เอ่ยยิ้มๆ ว่า "อย่างไรเสีย หากท่านมีปัญญากำราบเขาได้ ประโยชน์ทั้งปวง ข้าขอแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง"
นึกถึงสินเดิมอันล้ำค่าที่สกุลเซียวทิ้งไว้ ความโกรธของฮูหยินอู๋ก็จางลงไปบ้าง "อีกไม่นานเขาก็จะไปสวีโจว จะกำราบเขาได้หรือไม่นั้นไม่สำคัญ ขอเพียงกำราบแม่นางคนนั้นได้ก็พอ"
ฮูหยินอู๋มั่นใจยิ่งนัก ราวกับเห็นว่าการบีบบังคับชุนสี่เป็นเรื่องง่ายดาย
ฮูหยินสกุลโม่ขบขันอยู่ในใจ
ให้แม่นางคนนี้ถูกบีบบังคับง่ายเพียงนั้นก็ดีสิ รอให้ยายเฒ่าตายครึ่งท่อนได้รับความอับอายจากชุนสี่ก่อน นั่นแหละคือนางจะกอบกู้อำนาจคืนมา
ฮูหยินอู๋ไม่สนใจว่าในใจของฮูหยินสกุลโม่คิดอะไร เอ่ยว่า "เจ้าอยากให้ข้าช่วยจัดการแม่นางคนนั้น ก็ต้องเคารพข้าก่อน ตั้งแต่วันนี้ ข้าจะพักในเรือนหลัก หลายปีมานี้ร่างกายข้าทรุดโทรม ในเรือนต้องมีสาวใช้คอยปรนนิบัติอย่างน้อยเจ็ดแปดคน ยิ่งไปกว่านั้น เครื่องแต่งกายของข้าก็เก่าหมด ต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งชุด ผ้าไม่ดีข้าไม่ใส่"
เช่นเดียวกับคราที่พาทั้งตระกูลมาขอพึ่งบุตรชายเมื่อหลายปีก่อน ฮูหยินอู๋แม้จะมีกลิ่นอายชาวไร่ชาวนาติดตัว แต่กลับวางท่าทางยิ่งใหญ่
ฮูหยินสกุลโม่ไม่เต็มใจที่จะยกเรือนหลักให้ จึงข่มอารมณ์กล่าวว่า "โหวเหยยังต้องแวะเวียนกลับมาเรือนพัก เรือนหลักส่งมอบให้อาจไม่เหมาะสม อย่างไรก็ตาม ข้าให้คนไปเก็บกวาดเรือนที่ท่านเคยพักไว้แล้ว การจัดวางภายในเรือนก็ใส่ใจอย่างยิ่ง หากท่านไปดูเห็นว่าที่ใดไม่ถูกใจ ก็เปลี่ยนได้ทั้งสิ้น"