ด้วยเหตุคราวที่ทานมากเกินไปคราก่อน ครานี้ชุนสี่จึงสำรวมขึ้นบ้างเมื่อร่วมโต๊ะกับท่านยายใหญ่เซียว
เพิ่งรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ก็มีบ่าวมารายงานว่า "ฮูหยินผู้เฒ่าขอรับ คุณหนูชุนสี่ มารดาของนางมาขอรับ"
ชุนสี่มิได้ประหลาดใจแต่อย่างใด นางนั่งก้มหน้านิ่งเฉยต่อการมาของหวังชื่อ
ท่านยายใหญ่เซียวชำเลืองมองนาง ก่อนเอ่ยเสียงเครียดว่า "เชิญนางมาที่เรือนซงเฮ่อ"
"ขอรับ"
บ่าวเพิ่งถอยออกไป เซียวชิงเยว่ก็เข้ามาคารวะฮูหยินผู้เฒ่า
"ได้ยินว่าคุณหนูชุนสี่มาร่วมโต๊ะกับท่านย่าทุกวัน ความเอ็นดูที่ท่านย่ามีต่อนาง เกรงว่าคงล้ำหน้าเยว่เอ๋อร์ไปแล้วกระมัง"
เซียวชิงเยว่เห็นได้ชัดว่าเป็นที่โปรดปรานของท่านยายใหญ่เซียวอย่างยิ่ง วาจาจึงเต็มไปด้วยการออดอ้อน
ท่านยายใหญ่เซียวถูกนางหยอกเย้าจนหัวเราะ "พูดจาโง่เง่าอันใดนี่ หลานรักของย่าหรือย่าจะรักเจ้าไม่พอ"
"ท่านย่ารักเยว่เอ๋อร์เป็นธรรมดา เยว่เอ๋อร์เองก็รักท่านย่าที่สุดเพคะ"
เซียวชิงเยว่คลอเคลียอวดความรักระหว่างย่ากับหลานอยู่ครู่หนึ่ง หวังชื่อก็ก้าวเข้ามาในเรือนซงเฮ่อโดยมีบ่าวนำทาง
เป็นครั้งแรกที่เข้ามาในจวนสูงศักดิ์ถึงเพียงนี้ หวังชื่อหยิบชุดที่ดีที่สุดของตนออกมา แถมยังใส่เครื่องประดับที่ใช้ตอนแต่งงานไว้เต็มศีรษะ ทว่าตลอดทางที่เดินมากลับได้เห็นความมั่งคั่งโอ่อ่าของสกุลเซียว หวังชื่อจึงยอบไหล่หลังงอลงด้วยความขลาดเขลาและต่ำต้อยที่ไม่อาจปิดบัง
เมื่อเข้าประตูมาแล้ว หวังชื่อไม่กล้าชะเง้อมองไปทั่ว นางคุกเข่าลงกระแทกพื้น "หม่อมฉันหวังกุ้ยชิวคารวะฮูหยินผู้เฒ่า"
บ่าวเพียงบอกว่าจะพาหวังชื่อมายังเรือนของท่านยายใหญ่เซียว หวังชื่อจึงไม่ทราบว่าเซียวชิงเยว่อยู่ด้วย ทั้งไม่รู้จักนาง จึงคารวะแต่ท่านยายใหญ่เซียว