"คราวนี้ถูกลอบสังหาร แท้จริงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
หลังจากชุนสี่และเซียวชิงเยว่ออกไปแล้ว องค์รัชทายาททรงให้ผู้ติดตามถอยออกไป แล้วทอดพระเนตรเสิ่นชิงยวนด้วยสีหน้าจริงจัง
เสิ่นชิงยวนหลุบตาลงต่ำ กล่าวเสียงเรียบว่า "หากเป็นเพียงจ้างวานฆ่า คนพวกนั้นพอทำสำเร็จก็ควรจะหลบหนีไปไกล ไม่ใช่ทิ้งร่องรอยให้ข้าไปตามหา สุดท้ายแล้วผู้ใดเก็บเกี่ยวผลประโยชน์สูงสุด ผู้นั้นก็คือผู้อยู่เบื้องหลังที่แท้จริง"
เสิ่นชิงยวนตัดสินคดีอยู่ที่ที่ว่าการจิงจ้าวถึงสิบปี คนนอกล้วนกล่าวว่าเขาล้มเหลวไร้ผลงานมาสิบปี มีเพียงองค์รัชทายาทเท่านั้นที่ทรงทราบว่า เขาหลบซ่อนคมมีดไว้สิบปี ได้หล่อหลอมตนเองให้เฉียบแหลมอย่างยิ่งแล้ว
การวินิจฉัยของเขาจะไม่มีวันผิดพลาด
แววตาองค์รัชทายาทหม่นลง "เขาแซ่เว่ยสร้างชื่อตั้งแต่ยังเยาว์ เดิมควรมีอนาคตไกล แต่กลับต้องนอนป่วยเปล่าเปลี้ยถึงสามปี แม้บัดนี้จะฟื้นคืนดีแล้ว ทว่าความดีความชอบจากศึกสงครามกลับมลายหายไป จำเป็นต้องหาโอกาสให้ผู้คนบนโลกนี้จดจำเขาได้อีกครั้ง"
ในสายตาของผู้อยู่เบื้องสูง ผิดถูกหาใช่สิ่งสำคัญที่สุด ความสามารถต่างหากที่เป็น
เว่ยหลิงเจ๋อมีทั้งความสามารถและภูมิหลัง แม้จะใช้กลอุบายคาวบ้างก็ไม่มีผู้ใดสืบสวนให้ลึกล้ำ
เสิ่นชิงยวนคาดการณ์ถึงผลเช่นนี้ไว้เนิ่นนานแล้ว
"ข้าสามารถปิดปากเงียบ ไม่สืบสวนคดีนี้ต่อ ทว่าข้ามีข้อเรียกร้องอยู่หนึ่งสิ่ง"
"ว่ามา"
"หลังจากคดีหน้านี้ ข้าขอเข้ากรมตรวจการ"
"นี่มันคำขออันใดกันนะ? ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเจ้าไขคดีมาแล้วมากมาย กรมตรวจการควรจะมีที่ว่างให้เจ้าเป็นแน่ แต่มิใช่ว่าเจ้าไม่เคยสนใจในชื่อเสียงและลาภยศมาก่อนดอกหรือ เหตุใดจู่ ๆ จึงคิดได้เล่า?"
องค์รัชทายาททรงตรัสด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ ทว่าได้ยินเสิ่นชิงยวนตอบด้วยท่าทีจริงจังยิ่งว่า "ข้าไม่สนใจชื่อเสียงลาภยศก็จริง แต่มิอาจให้นางต้องลำบากเพราะข้าได้"