เสิ่นชิงยวนไปกับชุนสี่ที่สกุลมู่จริง ๆ ด้วย
"พี่หญิง เหตุใดท่านไม่ห้ามพวกนางเล่า"
เซียวชิงเยว่ขมวดคิ้ว ดูร้อนใจยิ่งนัก
คุณหนูสามสกุลมู่ผู้นั้นนางเชิญมาแต่แรก ทั้งยังสนิทสนมกันดี หากเสิ่นชิงยวนและชุนสี่ไปก่อกวนถึงเรือน เช่นนี้ต่อไปนางจะคบหากับผู้คนได้อย่างไร
"ท่านอาเฉินก็จริง ๆ เลย เหตุใดจึงตามสตรีผู้นี้ก่อเรื่องวุ่นวายได้ เพียงคำพูดคำเดียว เหตุใดต้องเอิกเกริกถึงขั้นบุกไปถึงบ้านเขา ฮูหยินน้อยสองท่านก่อนหน้านี้ก็มิเห็นท่านอาเฉินจะปกป้องเช่นนี้เลย"
เซียวชิงเยว่พร่ำพรรณนาไม่หยุด แต่เซียวชิงเหอกลับนิ่งเงียบ เซียวชิงเยว่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น "พี่หญิง ท่านเป็นอะไรไป"
"ข้าไม่เป็นไร" เซียวชิงเหอส่ายศีรษะ แล้วกล่าวว่า "ฮูหยินน้อยสองท่านก่อนหน้านี้ล้วนเป็นฮูหยินโหวชิงหย่วนเลือกให้ท่านอาเฉิน ผู้ที่ท่านอาเฉินเลือกเองมีเพียงผู้นี้เท่านั้น ท่านอาเฉินย่อมต้องปกป้องเป็นธรรมดา"
สีหน้าเซียวชิงเหอดูเลื่อนลอย พลางเอ่ย น้ำเสียงแฝงความอิจฉาอยู่สองส่วน
เซียวชิงเยว่สะท้านไปทั้งร่าง จมูกร้อนผ่าวขึ้นมา
พี่หญิงของนางกลับอิจฉาเฉาชุนสี่ ตั้งแต่ออกเรือนมาพี่หญิงต้องทนทุกข์เพียงใด
"พี่หญิง" เซียวชิงเยว่จับมือเซียวชิงเหอไว้ เสียงสั่นเครือ "หากท่านอยู่ไม่เป็นสุข ไยไม่กลับบ้านมาเล่า ท่านพ่อท่านแม่รักท่านนัก ย่อมไม่..."
"เยว่เอ๋อ" เซียวชิงเหอตัดบทเซียวชิงเยว่ ในหน้าคืนสู่ความสงบเยือกเย็นดังเช่นทุกวัน "ข้ามิได้ไม่เป็นสุข เพียงเมื่อครู่รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย เจ้าอย่าคิดมาก"
"แต่ว่า..."
"พอเถิด ข้ากับเว่ยหลางรู้จักกันมาแต่เล็ก ข้าชาตินี้ปรารถนาเพียงเป็นภรรยาของเขา และมารดาสามีก็ปฏิบัติต่อข้าดีนัก ข้าพอใจยิ่ง" เซียวชิงเยว่ยังจะกล่าวสิ่งใด คนรับใช้มารายงานว่า "คุณหนูรอง คุณเขยมารับฮูหยินน้อยแล้ว"