รอเพียงหนังสือแต่งตั้งมาถึง เสิ่นชิงยวนก็จะต้องออกเดินทางไปสวีโจวในทันที ข้าวของมากมายล้วนเตรียมไม่ทัน ชุนสี่จึงพาเขาตรงไปจัดหาสิ่งของจำเป็นสำหรับการเดินทาง
ชุดผลัดเปลี่ยนไม่ต้องเอ่ยเลย ถุงเท้ารองเท้าจัดเตรียมไปสิบกว่าคู่ นอกจากนั้นยังมีสนับเข่าสนับข้อมือ กระจกกันดาบ และโอสถรักษาแผลภายนอกนานาชนิด
โอสถรักษาแผลนั้นซื้อที่หุยชุนถัง ขวดไหนก็ปาเข้าไปกว่าสิบตำลึงเงิน ทว่าชุนสี่กลับไม่บ่นว่าราคาแพงแม้แต่น้อย ขอแค่เห็นว่ามีประโยชน์ก็ซื้อมาหนึ่งขวด
ชั่วพริบตา เดือนตำลึงเงินก็หมดไปสองสามร้อยตำลึง
ก่อนหน้านี้เสิ่นชิงยวนก็เคยออกเดินทางไกลมาแล้ว แต่ฮูหยินสกุลโม่ไม่เคยใส่ใจเรื่องเหล่านี้ ชิงซูก็เพียงเก็บชุดสองสามชุดเตรียมไว้ให้ มิได้ละเอียดลออเช่นชุนสี่
ในอกของเสิ่นชิงยวนร้อนผ่าว สายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างของชุนสี่จนไม่อาจละสายตาได้
สัมผัสได้ว่าเขามองตนมาตลอด ชุนสี่จึงเอ่ยอธิบายเสียงเบา "ข้าเองก็ไม่เคยออกเดินทางไกลมาก่อน แต่บิดาของข้าเป็นผู้คุ้มกันสินค้า ยามท่านออกเดินทางแต่ละครา ข้าจะช่วยมารดาจัดเตรียมข้าวของให้ท่าน นายท่านโปรดวางใจ ในเรื่องนี้ข้าเองก็นับว่าเป็นผู้ชำนาญ"
ชำนาญนัก ชำนาญเสียจนราวกับอยากเร่งเก็บห่อส่งเขาไปให้ไกล ๆ
เสิ่นชิงยวนเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยถาม "ข้าจากไปแล้ว เจ้าจะรับมือแต่เพียงลำพังไหวหรือ"
"ย่อมรับมือไหวอยู่แล้ว มิใช่นายท่านก็เคยประจักษ์แล้วหรือ นับแต่วันแต่งเข้าจวนโหวมา ข้ามิเพียงไม่เสียเปรียบ ยังได้ประโยชน์อีกมากมาย ยิ่งกว่านั้น วันนี้ข้าไปพบท่านน้าสะใภ้มา ท่านน้าสะใภ้ยังบอกว่าจะช่วยหาคนดูแลร้านค้าที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแลกิจการทั้งหมด ถ้ามารดาสะใภ้ฉวยโอกาสที่นายท่านไม่อยู่รังแกข้า ข้าจะไปขอให้ท่านน้าสะใภ้ช่วยเหลือ"