ชุนสี่เข้าสกุลเว่ยมา กฎข้อแรกที่ต้องเรียนคือต้องสงบเสงี่ยมเจียมตน
ต่อนายต้องอ่อนน้อม ต่อผู้ดูแลต้องอ่อนน้อม ต่อผู้ที่เข้าจวนก่อน มีอาวุโสกว่า เป็นที่โปรดปรานของนายมากกว่า ก็ล้วนต้องอ่อนน้อม
อยู่ในสกุลเว่ยเช่นนั้น ไปอยู่บ้านอื่นก็ยิ่งมิอาจก่อเรื่องวุ่นวาย
แต่บัดนี้คนเขาถือกระบองและเชือกป่านจะตีนางให้ตาย ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
คนเฝ้าลานของสกุลเซียวมิได้เห็นชุนสี่อยู่ในสายตา แม้มีคนอยู่ราวแปดเก้าคนล้อมนาง แต่ที่เข้ามาจับมัดนางมีเพียงสองคน
ชุนสี่ย่อเอวลงเล็กน้อย สะสมกำลัง เมื่อทั้งสองเข้ามาใกล้ก็ระเบิดพลังพุ่งตัว ใช้หัวเข่ากระแทกคนใกล้ตัวที่สุดให้ล้มลง จากนั้นหมุนตัวถีบข้างหนึ่ง เตะคนที่สองล้มคว่ำ ฉวยโอกาสแย่งเชือกป่านในมือเขามา
เชือกป่านอ่อนนุ่มในมือชุนสี่กลับกลายเป็นแส้หวือหวา ฝูงชนไม่สามารถเข้าใกล้ได้ชั่วขณะ ให้นางฝ่าวงล้อมออกมา
ชุนสี่วิ่งเต็มกำลัง
นางความจำดี จำทางที่เดินเข้ามาตอนเข้าจวนได้
สาวใช้ที่ออกคำสั่งเมื่อครู่ได้สติ ร้องตะโกนลั่นว่า “จับนางไว้ อย่าให้นางไปทำลายงานเลี้ยงวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่า!”
งานเลี้ยงวันเกิด?
ชุนสี่จับใจความสำคัญ ก้าวเท้าหมุนตัว วิ่งไปทางตรงข้าม คนที่ไล่ตามหลังนางต่างตกใจหน้าซีดเผือด
แย่แล้ว แย่แล้ว วันนี้ฟ้าแห่งสกุลเซียวจะถูกนางทำให้ทะลุเสียแล้ว!
——
ณ เรือนหน้า สกุลเซียวและสกุลเว่ยสนทนากันอย่างเบิกบาน
สามปีก่อนสกุลเว่ยได้สู่ขอสกุลเซียวไว้แต่แรก แม้ฤกษ์ดีก็ได้เลือกไว้แล้ว วันนี้แม้เพียงต้องเลือกวันสมรสใหม่ หยุนชื่อก็ยังให้คนไปเอาของดีจากคลังจวนมาเพิ่มอีก เพื่อแสดงความให้เกียรติเซียวชิงเหอ
เช่นเดียวกับสามปีก่อน หยุนชื่อเอ่ยชมเซียวชิงเหอไม่ขาดปาก สายตาเต็มเปี่ยมด้วยความรักใคร่เอ็นดู ห่างไกลความขุ่นข้องแม้แต่น้อย เว่ยหลิงเจ๋อต่อหน้าฮูหยินสกุลเซียวก็ยิ่งสำแดงท่าทีอาลัยรักลึกซึ้ง ผู้คนในสกุลเซียวต่างถอนใจโล่งอก ใบหน้าของเซียวชิงเหอก็ปรากฏรอยแดงระเรื่อบางเบา