ในเรือน เสิ่นชิงยวนกับเว่ยหลิงเจ๋อนั่งประจันหน้ากัน
เพราะมีบาดแผล เสิ่นชิงยวนจึงปล่อยผมสยาย สวมเพียงเสื้อคลุมนอกสีเขียวสนอย่างหลวม ๆ คอเสื้อไม่ได้รัดกุม หากมองจากที่สูงจะเห็นแนวกล้ามเนื้อแน่นหนาได้รำไร ดูเกียจคร้านไม่แยแสมากกว่าปกติอยู่สองส่วน
ส่วนเว่ยหลิงเจ๋อที่นั่งตรงหน้าเขากลับสวมชุดขุนนางเต็มยศ สีหน้าเคร่งขรึม ทั้งยังไม่ได้หลับทั้งคืน ดวงตาคล้าเส้นเลือดแดง ขาดความสง่างาม แต่กลับดูดุดันขึ้น
ทันทีที่ชุนสี่ย่างเท้าเข้าประตู เว่ยหลิงเจ๋อก็หันมามอง
แววตาดุดันมาก เปี่ยมด้วยพลังอำนาจกดดัน
ปรารถนาจะกดให้นางชุนสี่คุกเข่าลงตรงนั้น
ชุนสี่คล้ายไม่รับรู้ นางยืดอกยืนตรง เดินเข้าไปตรงหน้าคนทั้งสอง
ไม่ทันที่เว่ยหลิงเจ๋อจะได้เอ่ยถาม เสิ่นชิงยวนกลับกล่าวก่อนว่า “เมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่”
“ขอบพระคุณท่านที่ห่วงใย ข้าน้อยหลับสบายดี วันนี้ท่านยังมีไข้อยู่หรือไม่”
“ยังมีอยู่บ้าง แต่ไม่เป็นอันใดแล้ว”
“ข้าน้อยก็รู้ว่าท่านเป็นคนดีเช่นนี้ ย่อมไม่เป็นอันใดแน่”
ชุนสี่ถอนหายใจโล่งอก รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า
ทั้งสองพูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ ความสัมพันธ์ไม่อาจเรียกได้ว่าสนิทสนมมาก แต่ต่างก็ห่วงใยอีกฝ่าย
ใบหน้าของเว่ยหลิงเจ๋อหม่นลงแล้วหม่นลงอีก รู้สึกราวกับถูกมองข้ามอย่างสิ้นเชิง
แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา คนที่ชุนสี่ปรนนิบัติดูแลอย่างไม่ขาดตกบกพร่องนั้น แท้จริงแล้วคือเขา หากจะนับกันจริง ๆ ชุนสี่ก็เป็นคนของเขามานานแล้ว
เสิ่นชิงยวนเพิ่งรู้จักนางได้เพียงชั่วครู่ มีหรือจะมีสิทธิ์มาเทียบเทียมกับเขาได้
แววตาของเว่ยหลิงเจ๋อกดดันราวกับมีรูปธรรม ชุนสี่จะแสร้งมองไม่เห็นเขาเสียทีเดียวนั้นไม่ได้ จำต้องโค้งกายคารวะ “ท่านเว่ย”