พิธีวิวาห์ระหว่างสกุลเว่ยและเซียวจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่มโหฬาร
ก่อนหน้าสองวัน ทั้งสองสกุลส่งคนไปแจกจ่ายทานนอกจวน ชาวเมืองสามารถไปรับผ้า ขนม และเงินรางวัลได้
ครั้นถึงวันมงคลสมรส สกุลเว่ยถึงกับเชิญคณะดนตรีใหญ่ที่สุดในฮั่นจิงมาตีฆ้องรัวกลองมุ่งสู่จวนสกุลเซียวเพื่อรับเจ้าสาว พร้อมโปรยเหรียญทองแดงให้ชาวเมืองที่ยืนห้อมล้อมตลอดทางพลอยรับอานิสงส์แห่งสิริมงคล
ชุนสี่ต้องอยู่บ้านแต่งหน้าแต่งตัว ไม่อาจออกไปร่วมสนุกได้ ทว่าก็ได้ฟังความครึกครื้นจากป้าหลี่
ป้าหลี่รับของแจกทานของสกุลเว่ยและเซียว แล้วกะเวลาถูก ติดตามขบวนรับเจ้าสาวของสกุลเว่ยไปช่วงหนึ่ง เก็บเหรียญทองแดงได้สองสามสิบเหรียญทีเดียว
“สกุลเว่ยนี่ช่างเอิกเกริกยิ่งนัก ระหว่างทางโปรยเงินนำโชคดุจโปรยบุปผา ขบวนรับเจ้าสาวก็โอ่อ่าตระการตา แทบจะมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด คุณชายใหญ่เว่ยรูปงามหาใครเทียบมิได้ ข้ามีชีวิตมาหลายปียังไม่เคยพบบุรุษรูปโฉมโดดเด่นถึงเพียงนี้”
ป้าหลี่นั่งกัดเมล็ดแตงโมพล่ามไม่หยุด
หวังชื่อฟังแล้วจิตใจหงุดหงิด
ยิ่งขบวนรับเจ้าสาวของสกุลเว่ยอลังการเท่าใด ก็ยิ่งสะท้อนว่าชุนสี่ออกเรือนอย่างอัตคัตมากขึ้นเท่านั้น
แม้เสิ่นชิงยวนจะเป็นทายาทตระกูลโหวก็ตาม แต่ของสินสอดมีเพียงห่านสองตัวกับขนมและใบชาเล็กน้อย นับว่ากระเบียดกระเสียรยิ่งนัก คราวที่คุณชายใหญ่เว่ยให้สกุลหลิวมาหลอกชุนสี่ ยังควักเงินห้าร้อยตำลึงออกมาทันที
หวังชื่อหาเหตุผลไล่ป้าหลี่ออกจากห้อง แล้วถามชุนสี่อีกครั้งด้วยความไม่ตายใจ “อีกครู่เดียวจะมีแค่เสิ่นชิงยวนกับคนติดตามของเขามารับเจ้าสาวจริงหรือ”
“มิเช่นนั้นเล่า เขาแต่งงานเป็นครั้งที่สามแล้ว แถมยังแต่งข้าที่ไร้สินเดิมติดตัว จะเป็นเรื่องน่าภาคภูมิอันใด”