ผ่านไปกว่าครึ่งเดือนโดยไม่หยุดพัก เหลียงเหวยหมินยอมเปิดปากบอกความจริงทั้งหมดแล้วในที่สุด ส่วนขุนนางอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับคดีนี้ก็ล้วนแต่เลิกขัดขืน
เสิ่นชิงยวนเขียนฎีกาส่งให้องครักษ์ลับนำกลับเมืองหลวงก่อน จากนั้นจึงคุมตัวผู้ต้องหาเข้ากรุงเพื่อรับการไต่สวนจากกรมตรวจการ
เพื่อไม่ให้การเดินทางต้องล่าช้า ชุนสี่จึงเปลี่ยนกลับไปแต่งกายเป็นบุรุษ ขี่ม้าไปพร้อมทุกคน
เสิ่นชิงอวี่คัดค้านขึ้นทันใด “ท่านพี่ คดีนี้สอบสวนกระจ่างแล้ว จะเดินทางช้าหรือเร็วก็คงเหมือนกัน ข้ากับ…พี่ลูกพี่ลูกน้องกันยังมีบาดแผลอยู่ ท่านช่วยเห็นแก่เราบ้างเถิด”
วันนั้นที่ราษฎรก่อความวุ่นวาย รถม้าของชุนสี่ถูกล้อมไว้ เสิ่นชิงอวี่ไม่ยอมช่วยช่วยคน ซ้ำยังยืนดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทีสมน้ำหน้า หลังจากเสิ่นชิงยวนสอบปากคำพวกก่อความวุ่นวายเสร็จ ก็ไล่เขาออกจากโรงหมอทันที
พอได้เห็นความเด็ดขาดเฉียบขาดของเสิ่นชิงยวนที่เข้ายึดทรัพย์จวนสกุลเหลียงแล้ว เสิ่นชิงอวี่ไม่กล้าเรียกม่ออวิ๋นหว่านว่าพี่สะใภ้ใหญ่ต่อหน้าเสิ่นชิงยวนอีก ทำได้เพียงเรียกนางตามฐานะก่อนแต่งงานว่าพี่ลูกพี่ลูกน้อง
เสิ่นชิงยวนกวาดตามองเสิ่นชิงอวี่เย็นเยียบ ก่อนเอ่ยโดยไร้ซึ่งอารมณ์ “เหตุใดข้าต้องเห็นแก่พวกเจ้าด้วย ข้าเป็นคนเรียกให้พวกเจ้ามาหรือ”
เสิ่นชิงอวี่พูดไม่ออก
เขามาตามคำสั่งของมารดาให้ไปรับม่ออวิ๋นหว่านกลับบ้าน เดิมทีเขาควรจะพาม่ออวิ๋นหว่านกลับเมืองหลวงล่วงหน้า เพื่อช่วยนางรักษาฐานะในจวนโหวให้มั่นคง แต่ว่าเขากลับได้รับบาดเจ็บแต่แรกเริ่ม ไม่อาจรีบเร่งเดินทาง จึงยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้
แม้ม่ออวิ๋นหว่านจะตอบตกลงแล้วว่าเมื่อกลับไปจะถอนหมั้นกับเสิ่นชิงยวน แต่หากยังไม่ได้รับความเห็นชอบจากผู้ใหญ่ทั้งสองสกุล เรื่องนี้ก็ยังถือเป็นอันสิ้นสุดไม่ได้ พวกเขาจึงย่อมต้องตามกลับกรุงด้วยกัน มิเช่นนั้นหากเสิ่นชิงยวนไปถึงก่อนแล้วตกลงเรื่องนี้เสีย ทุกอย่างก็สายเกินแก้