เสิ่นชิงยวนซ่อนหมอนไว้ใต้ผ้าห่มแสร้งว่ามีคนอยู่บนเตียง จากนั้นประคองชุนสี่เข้าไปด้านหลังม่านเตียง
ครู่หนึ่งผ่านไป มือสังหารสองคนคาดว่ายาสลบออกฤทธิ์แล้ว จึงใช้มีดสั้นงัดประตูห้อง ย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบ
อีกฝ่ายสวมชุดหยาบเนื้อหนาของเจ้าหน้าที่สถานีพักแรม ไม่ได้ปิดบังใบหน้า หน้าตาธรรมดาสามัญ ทว่าแววตาเย็นชาเปี่ยมด้วยเจตนาสังหารเลือดเย็นไร้ปรานี
ทั้งสองเข้ามาในห้องหาได้ลงมือสังหารในทันที แต่เปิดผ้าห่มขึ้นหมายยืนยันตัวตนของคนบนเตียงก่อน
เมื่อพบว่าใต้ผ้าห่มมีเพียงหมอน สีหน้าทั้งคู่แปรเปลี่ยน แต่ไม่ทันได้ตั้งตัว เสิ่นชิงยวนก็ลงมือว่องไวดุจสายฟ้า
ผู้ที่เดินนำมาเปิดผ้าห่มถูกเตะกระเด็นออกไป ส่วนอีกคนถูกเสิ่นชิงยวนแย่งมีดในมือ บีบบังคับให้ออกไปนอกห้อง
ทั้งคู่ฝีมือสูงส่ง ตั้งสติได้รวดเร็ว เข้าประสานงาโจมตีเสิ่นชิงยวนทันที
ชั่วพริบตา ทั้งสามก็ต่อสู้จากชั้นบนลงมาถึงลานหลังสถานีพักแรม
ชุนสี่พลางสบถพลางอดทนต่อความเจ็บรัดเชือกผูกกางเกงเอาไว้
ลอบสังหารกลางดึกแถมยังเลือกเวลาเช่นนี้ ข้าเฉาชุนสี่ขอเอาชีวิตพวกเจ้า!
ชุนสี่คว้าม้านั่งยาวในห้องแล้วพุ่งออกไป
ณ ลานด้านหลัง สถานการณ์ค่อนข้างตรึงเครียด เสิ่นชิงยวนผู้เดียวรับมือสองคนแม้ไม่เพลี่ยงพล้ำแต่ก็ไม่อาจควบคุมตัวทั้งสองไว้ได้ ในขณะนั้นเอง ชุนสี่ก็ตวาดเสียงดังลั่น “เร็วเข้า มีคนร้าย!”
พลางตะโกน ชุนสี่ก็เหวี่ยงม้านั่งยาวในมือออกไปสุดแรง
มือสังหารคนหนึ่งที่หมายจะหลบหนีเพิ่งใช้วิชาเคลื่อนเบาพุ่งตัวขึ้นเล็กน้อย ก็ถูกม้านั่งยาวฟาดเข้าเปา ร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง ส่วนอีกคนถูกเสิ่นชิงยวนฟันบาดเจ็บที่แขนและเตะกระเด็นหายไป