เสิ่นชิงยวนยกกำลังทหารเข้าทลายจวนสกุลเหลียง
เหลียงเหวยหมินทำลายหลักฐานได้สะอาดหมดจด เงินทองของมีค่าก็ถูกถ่ายเทออกไปก่อนหน้านี้ แม้จะยังหลงเหลือข้าวของเครื่องใช้ราคาสูงอยู่บ้าง แต่ก็ใช้เป็นหลักฐานอะไรไม่ได้
เสิ่นชิงยวนเกณฑ์ทหารจากกองกำลังทหารสวีโจว ที่คุมกองร้อยประจำการ เข้ามาค้นจวนโดยตรง จวนเหลียงถูกปิดล้อมแน่นหนาทั้งภายในภายนอก ขนาดสุนัขสักตัวก็มิอาจเล็ดลอดออกไปได้
ฮูหยินเหลียงและเหล่าสตรีในจวนต่างพากันหวาดกลัวร่ำไห้โวยวาย มีเพียงเหลียงเหวยหมินที่ยังรักษาความสงบได้ ถึงขั้นไม่ให้ทหารควบคุมตัว แต่เดินมาหยุดตรงหน้าเสิ่นชิงยวนด้วยตนเอง
“ท่านเฉิน นี่หมายความว่าอย่างไร? ถึงท่านจะเป็นข้าหลวงที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งให้ปฏิบัติราชการแทนพระองค์ แต่ข้าก็เป็นถึงเจ้าเมืองแคว้นหนึ่ง หากไม่มีราชโองการจากฝ่าบาทหรือหมายค้นจากกรมตรวจการ ท่านก็ไม่มีอำนาจสอบสวนข้าและไม่มีอำนาจค้นจวนของข้า!”
น้ำเสียงของเหลียงเหวยหมินดังและหนักแน่น มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าเสิ่นชิงยวนจะค้นไม่พบหลักฐานที่ทำให้ตนต้องมัวหมอง
ภายใต้แววตาดุดันของเหลียงเหวยหมิน เสิ่นชิงยวนหยิบป้ายทองออกมาแผ่นหนึ่ง “นี่คือป้ายทองที่ฝ่าบาทพระราชทานให้ ข้าพเจ้าได้รับอนุญาตให้ตัดสินคดีร้ายแรงที่สร้างความทุกข์ร้อนแก่ราษฎรในสวีโจวอย่างถึงที่สุดได้ก่อนแล้วจึงกราบทูลภายหลัง หากท่านเหลียงมีคำกล่าวใด เก็บไว้กล่าวในคุกทีละคำก็ยังไม่สาย”
ป้ายทองแห่งฮ่องเต้ปรากฏต่อหน้า เหลียงเหวยหมินมิอาจขัดขืน แต่ก็ยังเอ่ยอย่างยึดมั่นในความถูกต้องว่า “ปีก่อนเกิดภัยพิบัติ ข้าปฏิบัติหน้าที่อย่างสุดความสามารถ ทั้งยังบริจาคทรัพย์สินส่วนตัวไปครึ่งหนึ่ง หากท่านเฉินจับกุมข้าเพราะข่าวลือเลื่อนลอยไร้มูล ย่อมทำให้ขุนนางทั้งสวีโจวพากันท้อแท้ใจยิ่ง!”