เมื่อทราบข่าวว่าในเมืองมีผู้ก่อความวุ่นวาย ทั้งยังขัดขวางขบวนรถม้าของฮูหยินเฉิน เหลียงเหวยหมินจึงเดินทางมายังศาลาว่าการโดยพลัน
ปีก่อนเกิดอุทกภัย ศาลาว่าการก็ถูกน้ำท่วมเช่นกัน ผ่านมาแล้วกว่าครึ่งปี ห้องขังยังคงเย็นชื้นและอับแสง
ที่นี่เคยคุมขังชาวบ้านผู้ประสบภัยที่มาก่อความวุ่นวายไว้จำนวนมาก แต่เมื่อได้ข่าวว่าราชสำนักกำลังจะส่งข้าหลวงใหญ่ลงมา พวกนั้นก็ถูกจัดการไปหมดสิ้น
เหลียงเหวยหมินเดินมาอย่างเร่งร้อน เหงื่อโชกเต็มศีรษะ พอต้องลมเย็นที่ปนเปื้อนกลิ่นอับชื้น ก็อดสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้
ไม่นาน เขาก็พบกับเสิ่นชิงยวนในห้องสอบสวน
ห้องสอบสวนเป็นสถานที่ที่ล้อมรอบด้วยผนังทั้งสี่ด้าน ไร้หน้าต่าง ผนังด้านหนึ่งแขวนเครื่องลงทัณฑ์หลากหลายชนิดไว้เต็ม เนื่องจากผ่านกาลเวลามายาวนาน เครื่องลงทัณฑ์แต่ละชิ้นล้วนชุ่มโชกไปด้วยโลหิต จนดูด่างพร้อยและน่าหวาดกลัว
เสิ่นชิงยวนไต่สวนไปแล้วยกหนึ่ง คนที่ถูกล่ามบนโครงลงทัณฑ์ถูกเฆี่ยนด้วยแส้หนังวัวชุบน้ำเกลือจนเนื้อหนังปริแยก ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นปัสสาวะ
ส่วนเสิ่นชิงยวนกลับนั่งสงบนิ่งอยู่หน้าโต๊ะพิจารณาคดี บนอาภรณ์หาได้เปรอะเปื้อนไอเลือดแม้สักนิดเดียว
ตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวในห้องเปล่งแสงสลัวรำไร ทอดเงาลงบนใบหน้าของเสิ่นชิงยวน เขาสีหน้าราบเรียบไร้ระลอก เมินเฉยต่อภาพเลือดตรงหน้า ชั่ววูบนั้นกลับอาบไปด้วยกลิ่นอายมาร เข้มแข็งเด็ดขาดและไร้ความปรานี
เปลือกตาของเหลียงเหวยหมินกระตุกน้อยๆ
เสิ่นชิงยวนยามนี้ แตกต่างจากที่เขาได้สัมผัสมาตลอดช่วงนี้อย่างมาก
“ข้าน้อยมาช้าไป ทั้งหมดเป็นเพราะข้าน้อยปกครองไร้ความสามารถ จึงปล่อยให้ผู้คนมาชุมนุมก่อความวุ่นวายได้ ฮูหยินเฉินไม่เป็นอันใดกระมัง?”