ทันทีที่ก้าวเข้าประตูใหญ่จวนโหว ชุนสี่ก็กุมท้องเอ่ยว่า "น้องรอง ข้ากลับเรือนเวิ่นซินก่อนสักครู่เถิด เจ้าไปรายงานท่านแม่ว่าปลอดภัยก่อน ข้าไปเดี๋ยวจะตามมา"
กล่าวจบ ชุนสี่ก็หมายจะเดินจากไป เสิ่นชิงเยว่ก้าวตามสองก้าว เอ่ยถามอย่างห่วงใย "ฮูหยินรองมีธุระด่วนอันใดหรือ?"
"ก็ด่วนจริง ๆ นั่นแหละ" ชุนสี่แสดงสีหน้าร้อนรน ไม่รอให้เสิ่นชิงเยว่ซักถามต่อก็ว่า "คนเราล้วนมีเรื่องจำเป็นสามประการ น้องรองคงเข้าใจใช่หรือไม่?"
"……"
เสิ่นชิงเยว่พูดไม่ออก ได้แต่มองชุนสี่วิ่งผละจากไปอย่างรวดเร็ว
ณ ห้องโถงด้านหน้า ผู้คนต่างรู้แล้วว่าชุนสี่กลับมาถึงจวน ต่างพากันยืดตัวตรง วางท่าทีเตรียมพร้อมไว้รอสอบสวนเอาเรื่อง ฮูหยินสกุลโม่ยิ่งลูบไล้เครื่องประดับศีรษะไปรอบหนึ่ง เพื่อให้มั่นใจว่าวันนี้นางดูสง่างามร่ำรวยและมีอำนาจเต็มเปี่ยม
เสิ่นชิงยวนนั้นควบคุมยาก แต่นังเฉาชุนสี่เป็นแค่เด็กรากหญ้าฐานะต่ำต้อย ขอเพียงฉวยโอกาสที่เสิ่นชิงยวนเข้าเฝ้าอยู่ในวังบีบให้นางขี้ข้านี่ถอยออกไปเอง ถึงเสิ่นชิงยวนกลับมาก็ไร้ประโยชน์
ฮูหยินสกุลโม่กับหนิงซื่อสบตากัน แววตาต่างมีชัยชนะในกำมือ ทว่ารออยู่ครู่ใหญ่ ผู้มาถึงห้องโถงกลับมีเพียงเสิ่นชิงเยว่
"นังขี้ข้านั่นอยู่ไหน?"
ฮูหยินผู้เฒ่าอู๋อดรนทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นก่อนเป็นคนแรก
หลายวันนี้นางต่อสู้ทางปัญญากับฮูหยินสกุลโม่ หาได้เปรียบอันใดไม่ กลับถูกฮูหยินสกุลโม่ขู่จะไล่ออกจากจวนอีก นางจึงร้อนใจจะหาเรื่องชุนสี่เพื่อแสดงคุณค่าแก่ฮูหยินสกุลโม่ จะได้อยู่จวนโหวพึ่งบุญต่อไป