"ชุนสี่...ราษฎรหญิงชุนสี่ ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ"
ชุนสี่คุกเข่าคำนับตามธรรมเนียม
นางอบรมกิริยามารยาทมาจากสกุลเว่ยได้งดงามยิ่ง อีกทั้งยังเคยพบเห็นขุนนางผู้มียศศักดิ์มากมาย แม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้เผชิญพระพักตร์กับผู้สืบบัลลังก์อย่างใกล้ชิด แต่นางก็หาได้หวาดหวั่นไม่
"ไม่ต้องมากพิธี ลุกขึ้นเถิด"
น้ำเสียงขององค์รัชทายาทอ่อนโยนและดูเป็นกันเองยิ่งนัก หลังจากชุนสี่ลุกขึ้นยืนแล้ว พระองค์ก็ทรงซักถามถึงเหตุการณ์ในคืนที่ท่านเสิ่นชิงยวนถูกปลงพระชนม์ ชุนสี่ทูลตอบไปทีละประเด็น
เมื่อทูลตอบเสร็จ ก็เห็นเซียวชิงเยว่ยืนอยู่ด้านข้าง จ้องมองนางด้วยแววตาสะใจในเคราะห์ร้ายของผู้อื่น
ราวกับว่านางกำลังจะพบกับหายนะครั้งใหญ่
คำตอบของนางเมื่อครู่มีอันใดผิดเพี้ยนหรือ? หรือของพระราชทานจากองค์รัชทายาทมีปัญหา?
ชุนสี่รวบรวมสมาธิอย่างเต็มกำลัง องค์รัชทายาททรงฟังคำตอบของนางแล้วก็ทรงพระสรวลเสียงดังว่า "คาดไม่ถึงว่าท่านเฉินจะมาตกหลุมพลางของสตรีน้อยอย่างเจ้าได้ ได้ข่าวว่าเจ้าโปรดทรัพย์สินนัก ข้าจะให้รางวัลเป็นทองคำสามร้อยตำลึง เจ้าคิดเห็นเช่นไร?"
เหตุใดจึงกล่าวว่าท่านเฉินมาตกหลุมพลางของนางเล่า นางมิได้คิดจะทำร้ายท่านสักหน่อย
ชุนสี่รู้สึกว่าคำตรัสขององค์รัชทายาทนั้นช่างแปลกพิกล ทว่าพอได้ยินคำว่าทองคำสามร้อยตำลึง ข้อกังขาใดๆ ก็มลายหายสิ้น
องค์รัชทายาทในภายภาคหน้าคงจะทรงเป็นกษัตริย์ผู้ปราดเปรื่องเป็นแน่!
"องค์รัชทายาททรงปรีชาญาณยิ่ง รางวัลนี้ราษฎรหญิงจักจดจำไปชั่วชีวิตเพคะ!"
ชุนสี่โขกศีรษะเพื่อแสดงความกตัญญู
นางเบิกบานใจยิ่งนัก ศีรษะจึงโขกพื้นดังเป็นพิเศษ
องค์รัชทายาทกวาดพระเนตรไปยังเสิ่นชิงยวนแวบหนึ่ง แล้วก็พระสรวลดังก้องกว่าเดิม
ท่ามกลางเสียงพระสรวลอันกังวานขององค์รัชทายาท ชุนสี่ลุกขึ้นยืน สุดอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองเซียวชิงเยว่