ตามกฎหมายของเจาหลิง เชื้อพระวงศ์ ขุนนางชั้นอ๋อง และขุนนางขั้นสี่ขึ้นไปเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์เชิญหมอหลวงมาดูอาการป่วย
ยศโหวชิงหย่วนนั้นเป็นเพียงตำแหน่งลม ๆ มานานแล้ว ตำแหน่งของเสิ่นชิงยวนก็ไม่สูงพอ ฮูหยินสกุลโม่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าหมอหลวงจะมาตรวจนาง แต่นี่เป็นคนที่วังส่งมา จะไล่กลับไปก็ไม่ได้
ฮูหยินสกุลโม่ลนลานจัดแจงตัวอย่างร้อนรน ยังคิดไม่ออกว่าจะรับมืออย่างไร หมอหลวงจางก็เข้ามาในห้องแล้ว
ฮูหยินสกุลโม่ไม่มีทางเลือก ได้แต่ฝืนใจยื่นมือออกไป
นางยังคงใช้คำพูดชุดเดียวกับที่บอกหมอหุยชุนถังตอนกลางวัน นางรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็ว หายใจไม่ทั่วท้อง ศีรษะก็ปวดราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบ เจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ
หมอหลวงจางตรวจชีพจรอย่างละเอียด ใคร่ครวญแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ชีพจรของฮูหยินแม้จะลอยไม่หนักแน่น แต่ก็เต้นแรงยิ่ง มิใช่ลักษณะของผู้ที่เจ็บหนักใกล้ตาย”
ฮูหยินสกุลโม่ขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างเจ็บปวดและอ่อนแรงว่า “แต่ศีรษะของข้าเจ็บราวจะตาย หายใจก็แสนลำบาก ตกลงเกิดจากอะไรกันแน่”
“ฮูหยินเคยได้รับการกระทบกระเทือนหนักที่ศีรษะหรือไม่”
“ก่อนออกเรือนเคยหกล้มจนเป็นแผลแตก ถือว่าร้ายแรงหรือไม่”
หมอหลวงจางลูบเคราใคร่ครวญ ครู่หนึ่งจึงเปิดกล่องยา หยิบถุงเข็มเงินสำหรับฝังเข็มออกมา เข็มเงินขนาดสั้นยาวเรียงรายอยู่ตรงหน้าฮูหยินสกุลโม่
เทียนในห้องสว่างไสว แสงสะท้อนจากเข็มเงินวาววับ
ฮูหยินสกุลโม่รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง “ท่านหมอ ท่านจะทำอะไร”
“ฮูหยินปวดศีรษะจนทนไม่ได้ คงเป็นโรครากเหง้าจากการบาดเจ็บหนักเมื่อหลายปีก่อน ข้าจะฝังเข็มให้ฮูหยินเดี๋ยวนี้ ดูว่าจะช่วยเปิดเส้นลมปราณในสมอง ลดความเจ็บปวดได้หรือไม่”