หมอหลวงจางเพิ่งออกจากจวนโหวชิงหย่วน เว่ยหลิงเจ๋อก็ได้รับข่าว
เขาอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง ตรงไปยังร้านอู่ฟางจาย ซื้อขนมบัวหิมะรสหอมนุ่มที่เซียวชิงเหอโปรดปรานกลับบ้าน
อากาศร้อนแรงขึ้นทุกขณะ ต่อให้ในห้องวางน้ำแข็งไว้ เซียวชิงเหอก็ยังแต่งกายบางเบา
ยามนี้ฟ้ายังไม่มืด สนธยาสีฉูดฉาดสาดส่องผ่านหน้าต่างลงบนแท่นนอนงาม เซียวชิงเหอเอนกายพิงแท่นอ่านหนังสือ ร่างทั้งร่างอาบไล้ด้วยแสงสีทองอร่ามดุจเทพธิดา
เว่ยหลิงเจ๋อก้าวเข้าประตูมาก็เห็นภาพเช่นนี้
ลูกกระเดือกเขาเคลื่อนไหว นึกถึงความทรงจำงดงามมากมาย ทว่าชั่วพริบตา แววตาก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่ง
"ท่านภรรยากำลังอ่านสิ่งใดอยู่"
เว่ยหลิงเจ๋อเดินมานั่งริมแท่นนอนงาม ยื่นมือโอบกระชับร่างเซียวชิงเหอเข้ามาในอ้อมอกอย่างเป็นธรรมชาติ
ร่างของเซียวชิงเหอแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน นางแนบกายอ่อนนุ่มอยู่ในอ้อมกอดเขา เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า "น้องชายในเรือนอายุไม่น้อยแล้ว ท่านแม่หมายจะจัดงานเลี้ยงชมบุปผาช่วงหลังฤดูใบไม้ร่วงเพื่อหาคู่ให้พวกเขา ข้ากำลังดูว่าให้ชาวสวนเพาะปลูกไม้ดอกใดเพิ่มดี"
ที่เว่ยหลิงเจ๋อได้รับบาดเจ็บ ย่อมกระทบต่อการสมรสของบุรุษในตระกูลอยู่บ้าง เซียวชิงเหอผู้เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ซึ่งเข้าเรือนช้ากว่าสามปี จึงต้องทุ่มเทแรงใจจัดงานเลี้ยงชมบุปผาครั้งนี้เช่นกัน
"เรื่องพวกนี้ให้บ่าวไพร่จัดการเถิด เหตุใดต้องให้เจ้าลงมือเอง"
เว่ยหลิงเจ๋อไม่เห็นด้วย ชักตำราออกจากมือนางโยนไว้ข้างหนึ่ง เปิดกล่องอาหารคีบขนมชิ้นหนึ่งป้อนมาถึงริมฝีปากเซียวชิงเหอ
กลิ่นหอมหวานละมุนลอยแตะจมูก ทว่าเซียวชิงเหอกลับรู้สึกเพียงความเอียนเลี่ยน นางขมวดคิ้วน้อยๆ เบี่ยงหน้าหลบ "เว่ยหลาง วางไว้ก่อนเถิด ยามนี้ข้าไม่ใคร่เจริญอาหารนัก"