ชุนสี่และเสิ่นชิงยวนเข้าพักในโรงเตี๊ยมในนามคู่รัก
ห้องมีเพียงหนึ่งเดียว เตียงก็มีเพียงหลังเดียว
เสิ่นชิงยวนยังมีบาดแผล ชุนสี่จึงยอมปูที่นอนบนพื้นอย่างว่าง่าย
เมื่อเห็นดังนั้น เสิ่นชิงยวนเอ่ยว่า “เจ้าขึ้นนอนบนเตียง ข้าขอนอนบนพื้น”
ชุนสี่ทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างคล่องแคล่ว “ยามนี้ท่านเฉินอย่าได้เกรงใจข้าเลย อีกทั้งก่อนหน้านี้ข้าเป็นสาวใช้ในสกุลเว่ยยังต้องนอนเฝ้าอยู่บนม้านอน การปูที่นอนบนพื้นนับว่าไม่ใช่เรื่องอันใด”
ทั้งนางยังมีบุญคุณช่วยชีวิตท่านเฉิน หากภายหน้าขอให้ช่วยเหลือก็จะเอ่ยปากได้ง่ายขึ้นมาก
ผมของชุนสี่ปล่อยสยาย เพิ่มความอ่อนหวานของสตรีขึ้นสองส่วน แต่นางกลับยกขาขวาพาดขาซ้ายไขว่ห้าง ปลายเท้ายังโยกไปมาอย่างสบายใจ หาได้มีความเขินอายอย่างสตรีน้อย
ทว่าในสมองของเสิ่นชิงยวนกลับห้ามไม่อยู่ที่จะนึกถึงภาพก่อนหน้านี้ในตรอก ที่นางเกาะไหล่เขา โน้มตัวเข้าใกล้
ยามนั้นสถานการณ์วิกฤต เพื่อให้การตบตาสมจริงจึงมิอาจคำนึงถึงสิ่งใดมากนัก
บัดนี้หวนนึกจึงพบว่าร่างของทั้งคู่แนบชิดจนแทบติดกัน
นุ่มนวลยิ่งนัก
เสิ่นชิงยวนเม้มริมฝีปาก ร่างกายเกร็งแข็ง บาดแผลพลอยเจ็บร้าวตาม แต่สัมผัสอ่อนนุ่มนั้นราวกับตราตรึงอยู่กลางอกผ่านอาภรณ์
“แค๊ก ๆ”
เสิ่นชิงยวนยกมือปิดริมฝีปากกระแอมเบา ๆ เพื่อขับไล่ความคิดลุ่มหลงในสมอง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่อำเภออวี๋”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ชุนสี่ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา นางลุกพรวดขึ้นนั่ง แล้วเริ่มเล่าถึงแผนร้ายของเว่ยหลิงเจ๋ออย่างละเอียด
“ตั้งแต่คุณชายหลิวผู้นี้จงใจเอาใจคนในครอบครัว ข้าก็รู้สึกผิดปกติแล้ว ข้ายังนึกว่าฮูหยินเว่ยหรือฮูหยินเซียวจะไม่ยอมรับข้า มิทันคิดว่ากลับกลายเป็นเว่ยหลิงเจ๋อต้องการให้ข้าเป็นอนุภรรยาลับของเขา เขามีชาติตระกูลดี หน้าตาดี อีกทั้งกำลังจะแต่งกับภรรยาที่งามปานนั้น หากปล่อยให้เขาทำสำเร็จ ใครเลยจะเชื่อว่าข้าบริสุทธิ์”