ฮูหยินสกุลโม่มิได้เป็นอันใดมาก การแต่งตั้งของเสิ่นชิงยวนก็ลงมาอย่างรวดเร็ว
ชุนสี่นำของบางอย่างไปขายอีกครั้ง รวบรวมธนบัตรเงินได้หนึ่งหมื่นห้าพันตำลึง
เงินจำนวนมากเช่นนี้จะใส่ไว้กับผู้ใดผู้หนึ่งแต่เพียงผู้เดียวย่อมมิได้ ชุนสี่จึงเย็บกระเป๋าลับไว้ในชั้นในของตนเองและของเสิ่นชิงยวน แล้วแลกเศษเงินอีกหนึ่งร้อยตำลึงไว้ใช้จ่ายประจำวัน
เมื่อจัดการสิ่งเหล่านี้เสร็จ ก็ถึงวันที่เว่ยหลิงเจ๋อและเซียวชิงเหอเชิญไปรับประทานอาหาร
ตั้งแต่เช้าตรู่ ชุนสี่พาเสิ่นชิงฉือและเสิ่นชิงยวนออกไปร่วมงานเลี้ยง
ทั้งสามนั่งรถม้าคันเดียวกัน เสิ่นชิงฉือเคร่งเครียดนัก มือที่จับผ้าเช็ดหน้าออกแรงจนซีดขาว
เสิ่นชิงยวนสังเกตเห็นนางเกร็งตัวจึงเอ่ยถามเสียงหนักแน่นว่า “กลัวข้าหรือ”
เสิ่นชิงฉือรีบส่ายศีรษะ “มิได้เจ้าคะ ข้าเพียงไม่เคยได้นั่งใกล้ชิดกับท่านพี่ใหญ่เช่นนี้มาก่อน จึงยังไม่ค่อยชิน”
เพียงตอบคำเดียว ใบหน้าของเสิ่นชิงฉือก็แดงปลั่ง ดวงตาตื่นตระหนกจนไม่รู้จะมองไปแห่งหนใด
ช่างขี้ขลาดยิ่งนัก
เสิ่นชิงยวนขมวดคิ้ว “หากรู้สึกอึดอัดถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงยังตามมาอีก”
บัตรเชิญของเซียวชิงเหอเชื้อเชิญเพียงเสิ่นชิงยวนและชุนสี่ ส่วนเสิ่นชิงฉือนั้นเป็นฮูหยินสกุลโม่ยัดเยียดให้ตามมา เช่นเดียวกับครั้งก่อนที่ไปร่วมงานวันประสูติของเซียวชิงเยว่ ณ จวนสกุลเซียว
ไม่ได้รับเชิญแต่จะดั้นด้นไปร่วมงานเลี้ยง ช่างไร้หน้าไร้ตายิ่งนัก
ใบหน้าเสิ่นชิงฉือแดงยิ่งกว่าเดิม ทว่าเกรงว่าถูกเสิ่นชิงยวนไล่ลงจากรถม้า นางจึงเอ่ยอย่างร้อนรน “ข้ามิได้อึดอัดเจ้าค่ะ เพียงแต่ตื่นเต้นเล็กน้อย ท่านพี่วางใจเถิด อีกครู่ไปถึงที่หมายแล้ว ข้าจะสำรวมกิริยาให้ดี มิพูดมากทำให้ท่านพี่และท่านพี่สะใภ้ขายหน้า ขอท่านพี่อย่าไล่ข้าลงจากรถเลย”