เหล่าคนไร้ประโยชน์!
ข่าวที่ชุนสี่ถูกจับตัวล้มเหลวถูกส่งด้วยนกพิราบสื่อสารกลับเข้ามาในเมืองหลวง เว่ยหลิงเจ๋อโกรธจนปัดแท่นฝนหมึกชั้นดีตกพื้นแตกกระจาย
เดิมทีเขาคิดว่าม่ออวิ๋นหว่านพอมีความสามารถจะทำให้เสิ่นชิงยวนตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ผนวกกับเหลียงเหวยหมินที่เป็นเหมือนมีดทื่อบาดยากไร้ทางโน้มน้าว เสิ่นชิงยวนอยู่ที่สวีโจวคงต้องยุ่งจนหัวหมุน ในเวลาเช่นนี้ยุยงให้ประชาชนฉวยโอกาสก่อความวุ่นวายจับตัวชุนสี่น่าจะเป็นเรื่องง่ายดาย
ไม่คาดคิดว่าจะล้มเหลวอีก มิเพียงเท่านั้น ยังถูกเสิ่นชิงยวนสืบสาวมาถึงสกุลเว่ยอีกด้วย
แม้เว่ยหลิงเจ๋อจะมิได้ปรากฏตัวด้วยตนเอง อาจอ้างได้ว่าเป็นคนเบื้องล่างถือวิสาสะ แต่ความล้มเหลวซ้ำซากก็ยังทำให้เขาเดือดดาลหาที่สุดมิได้
เขาอยากให้ชุนสี่หวนคืนสู่การควบคุมของเขาโดยเร็ว อยากเห็นเสิ่นชิงยวนถูกหยอกเย้าเล่นสนุกยิ่งกว่า แต่บัดนี้สิ่งที่เขาได้รับมีเพียงความรู้สึกพ่ายแท้
เว่ยหลิงเจ๋อกัดฟันกรอด ยังไม่ทันรู้วิธีระบายอารมณ์ในอก ประตูห้องตำราก็ถูกเคาะ เสียงอ่อนหวานของเซียวชิงเหอดังมา: “เว่ยหลาง ข้าให้ห้องครัวต้มซุปถั่วเขียวมา ท่านอยากดื่มสักหน่อยไหม?”
“เข้ามา”
เว่ยหลิงเจ๋อตอบเสียงทุ้ม เซียวชิงเหอผลักประตูเข้าไป เห็นเศษแท่นฝนหมึกบนพื้น เปลือกตากระตุกวูบ
ดูท่าที่นางมาคงไม่ถูกกาล
แม้ชุนสี่จะติดตามเสิ่นชิงยวนออกจากฮั่นจิงไปแล้ว แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเซียวชิงเหอและเว่ยหลิงเจ๋อในช่วงนี้ก็ยังไม่อาจนับว่ากลมเกลียวได้
นางไม่กล้าเอ่ยถามเว่ยหลิงเจ๋อว่าพบเรื่องกลัดกลุ้มใด วางซุปถั่วเขียวแล้วก็จะหมุนตัวจากไป เพียงก้าวได้ก้าวเดียว เว่ยหลิงเจ๋อก็อ้อมแขนมารัดเอวนางจากด้านหลัง แนบกายเข้ามาเต็มตัว