"เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าข้าไม่ยินยอม?"
เสิ่นชิงยวนถามกลับ
ชุนสี่ตอบอย่างไม่ลังเล "เพราะข้ามีฐานะต่ำต้อย ทั้งไม่รู้หนังสือ ไม่เข้าใจพิธีรีตอง อีกทั้งยังเคยปรนนิบัติดูแลคุณชายใหญ่เว่ยถึงสามปี หาคู่ควรกับท่านไม่"
ชุนสี่มิได้รู้สึกละอายใจกับสามปีที่ผ่านมา แต่นางก็รู้จักเจียมตน
จ่างสื่อแห่งที่ว่าการจิงจ้าวในราชสำนักอาจมิใช่ขุนนางใหญ่โตอันใด ทว่าในสายตาสามัญชน ก็นับว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเสิ่นชิงยวนยังเป็นเชื้อสายสกุลโหว นางจะมีสิทธิ์อันใดไปร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขา?
คำตอบของชุนสี่อยู่ในความคาดหมายของเสิ่นชิงยวน เขาจ้องมองนัยน์ตาของนาง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าทำให้ภรรยาสองคนก่อนต้องตายจาก อีกทั้งยังคลุกคลีกับคดีศพและฆาตกรมาเป็นเวลาสิบปี และยังอายุมากกว่าเจ้านักหนา หากคำนวณให้ดีแล้ว ถือว่าข้าได้เปรียบเจ้าเสียด้วยซ้ำ"
"แต่ข้าอายุปูนนี้ก็ถูกนับว่าเป็นสาวแก่แล้ว แม่สื่อที่พูดถึงล้วนเป็นผู้ที่อายุมากกว่าข้าทั้งสิ้น อีกทั้งท่านก็มิได้ดูแก่เลยสักนิด"
ชุนสี่ยังคงรู้สึกว่าไม่เหมาะสม
เสิ่นชิงยวนเม้มริมฝีปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า "มารดาบุญธรรมเห็นข้าเป็นดั่งหนามยอกอก ข้าไม่ต้องการให้มีสตรีผู้บริสุทธิ์คนใดต้องมาตายเพราะข้าอีก ข้าหวังว่าเจ้าจะช่วยข้าได้"
น้ำเสียงของเสิ่นชิงยวนหนักแน่นขึ้น ชุนสี่พลันรู้สึกราวกับว่าจวนโหวชิงหย่วนกลายเป็นถ้ำมังกรบึงเสือ
หรือว่าภรรยาสองคนก่อนของเสิ่นชิงยวนล้วนถูกฮูหยินสกุลโม่สังหาร?
จิตวิญญาณแห่งความยุติธรรมเอ่อล้นขึ้นในอก ชุนสี่จึงไม่สนใจอีกแล้วว่าควรคู่หรือไม่ นางตบอกตนเองอย่างหนักแน่น "ท่านวางใจเถิด ข้าจะร่วมมือกับท่านสืบสาวหาสาเหตุการตายของฮูหยินทั้งสองท่านก่อนให้กระจ่าง เมื่อความจริงปรากฏ ท่านค่อยมอบหนังสือหย่าให้ข้าสักฉบับ ข้าขอรับรองว่าจะไม่รบกวนท่านอีก"