หวังชื่อเฝ้าชุนสี่อยู่ในห้องทั้งคืน
ฟ้าใกล้จะสาง ประตูเรือนก็ถูกเคาะสามครั้ง
เสียงเคาะไม่ดังนัก คนอื่นหลับสนิทไม่ถูกปลุกให้ตื่น หวังชื่ออุ้มชุนสี่ออกมา
ปากตรอกจอดรถม้าคันหนึ่ง หลิวเฟิงหยวนสวมเสื้อคลุมสีดำยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ
ท้องฟ้ายังคงมืดมิด บนรถม้าก็มิได้จุดไฟ ใบหน้าของหลิวเฟิงหยวนซ่อนอยู่ในความมืด ไร้ซึ่งความอ่อนโยนสุภาพในยามกลางวัน เผยให้เห็นความลึกลับน่าขนลุกถึงสองส่วน
ทันทีที่หวังชื่อมาถึง หลิวเฟิงหยวนก็อุ้มชุนสี่ขึ้นรถม้า
สัมผัสได้ถึงความเบาบนแผ่นหลังในทันใด หวังชื่อก็เอ่ยปากขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ "คุณชายหลิว อาสี่ของข้าเป็นคนอาภัพ ท่านต้องดูแลนางให้ดี อย่ารังแกนางเด็ดขาด"
ม่านรถม้าปิดลง ปิดกั้นสายตา
หลิวเฟิงหยวนมิได้ตอบเสียง คนขับรถม้าหยิบธนบัตรเงินห้าร้อยตำลึงยื่นให้หวังชื่อ
สีหน้าหวังชื่อแข็งค้างไปชั่วขณะ ครู่หนึ่งก็เอื้อมมือรับมา
รอจนรถม้าหายวับไปในความมืด หวังชื่อจึงปาดหางตาแล้วหมุนตัวกลับบ้าน
นางไปสืบถามมาแล้ว ฐานะของคุณชายหลิวไม่มีทางปลอมแปลง อาสี่ของนางฉลาดเฉลียวถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ถูกผู้อื่นรังแกเป็นแน่
ขาของคุณชายใหญ่เว่ยยังฟื้นคืนดีได้ บางทีอาจเป็นการสะเดาะเคราะห์ ส่งให้ท่านย่าของคุณชายหลิวฟื้นขึ้นมา เช่นนี้คุณชายหลิวก็จะพาอาสี่กลับมาได้ในไม่ช้า
หากผ่านพ้นครานี้ไปได้ อาสี่และคุณชายหลิวมีความรู้สึกให้แก่กัน ก็จะเข้าใจเองว่านางผู้เป็นมารดามีเจตนาดี
แม่ลูกไม่มีความแค้นข้ามคืน
อาสี่จะไม่โกรธเคืองนางหรอก
ครึ่งชั่วยามต่อมา ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่าง ประตูเมืองอันหนาหนักค่อย ๆ เปิดออก