เสิ่นชิงยวนเมาจริง ๆ
แม้ชุนสี่จะเอ่ยเตือนครั้งแล้วครั้งเล่าว่าบนรถม้ายังมีเสิ่นชิงฉืออยู่ แต่เสิ่นชิงยวนก็ยังยันกายเข้าหานางไม่หยุด
ทั้งเรียกร้องคำชม ทั้งขอรางวัลเป็นรูปธรรม
ชุนสี่ต้องทั้งปลอบทั้งหลอก กว่าจะไม่ให้เสิ่นชิงยวนโน้มหน้ามาจูบนางต่อหน้าเสิ่นชิงฉือได้
กว่าจะกลับถึงจวนโหวก็แสนยากเย็น เสิ่นชิงฉือเผ่นลงจากรถม้าทันที ชุนสี่ประคองเสิ่นชิงยวนตามหลังมา พอก้าวเข้าประตูใหญ่ก็ถูกยายแม่นมเจี่ยขวางไว้ "ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมาแล้ว ขอให้คุณชายใหญ่และฮูหยินน้อยไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าก่อนเถิด"
"ท่านน้าหญิงมาแล้วหรือ?"
ชุนสี่เข้าจวนโหวมานานเพียงนี้เคยพบหน้าโหวชิงหย่วนเพียงครั้งเดียว ไม่เคยพานพบผู้ใดในตระกูลเสิ่นอีกเลย อีกทั้งเสิ่นชิงยวนก็ไม่เคยเอ่ยถึง นางจึงนึกไปเองว่าท่านยายใหญ่ที่ยายแม่นมเจี่ยเอ่ยถึงคือท่านยายใหญ่เซียว
ยายแม่นมเจี่ยกำลังจะอธิบาย จู่ ๆ เสิ่นชิงยวนที่เดิมทีทิ้งกายพิงชุนสี่เสียกว่าเก้าส่วนก็ยืนตรง เอ่ยเสียงเรียบ "ไปเถิด"
ชุนสี่ "..." ???
ท่านอ๋องเจ้าคะ ท่านเมาจริงหรือแสร้งเมากันแน่?
ชุนสี่ถูกเสิ่นชิงยวนทำเอามึนงงจนคลำทางไม่ถูก ได้แต่ติดตามเขาไปยังเรือนหลัก
ณ เรือนใหญ่ ฮูหยินอู๋ มารดาผู้ชราของโหวชิงหย่วนกำลังไขว่ห้าง กัดเมล็ดแตงโม จิบชาพลาง กระทั่งยังขากถุยเสลดเป็นระยะ
ฮูหยินสกุลโม่ฝืนยิ้ม ในใจคลื่นเหียนขยะแขยงยิ่ง รู้สึกเพียงว่าอากาศรอบตัวล้วนถูกยัยแก่ไม่ยอมตายนี่ทำให้โสโครกไปหมด
โหวชิงหย่วนชาติกำเนิดแร้นแค้น แต่มารดาผู้อู๋ของเขาช่างมีลูกยิ่งนัก คลอดบุตรถึงสี่ชายสามหญิง