เว่ยหลิงเจ๋อมาอย่างกะทันหัน แผ่ไอเย็นเยือบน่าเกรงขาม หวังชื่อยืนตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ แม้แต่น้ำชายังไม่กล้าไปเตรียม
เมื่อคืนเด็กน้อยร้องกวนหนักมาก เฉาอู่อุ้มกล่อมอยู่จนดึกดื่น บัดนี้กำลังนอนกรนอยู่ในห้อง เฉียนชื่อออกไปรับลมมิได้ ชุนสี่ก็ออกนอกบ้านไปอีก ผู้คนรอบข้างไม่มี หวังชื่อขาทรุดจนแทบยืนไม่อยู่
ฝ่ายเว่ยหลิงเจ๋อนั่งก็รู้สึกกระสับกระส่ายยิ่ง
บ้านของชุนสี่คับแคบนัก ทั้งยังทรุดโทรม เก้าอี้ที่รองรับอยู่ก็แข็งและแคบ ไม่ต่างจากการต้องทัณฑ์
ในใจพลุ่งพล่านด้วยความหงุดหงิด เว่ยหลิงเจ๋อขมวดคิ้วถามหวังชื่อว่า “พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าผู้อยู่เบื้องหลังตระกูลหลิ่วนั้นเป็นผู้ใด”
ฤทธิ์สุราทำให้เสียงของเว่ยหลิงเจ๋อแหบพร่า แววตาเยือกเย็นจัด เอ่ยปากถาม หวังชื่อก็คุกเข่าลงทันใด นางอธิบายเสียงเบาว่า “ข้ารู้ว่าเบื้องหลังตระกูลหลิ่วคือท่านเขยใหญ่ แต่ฮูหยินโหวชิงหย่วนข่มขู่ให้ชุนสี่แต่งงานกับท่านมหาเสนาเฉิน ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเซียวก็เห็นชอบแล้ว ข้าเองก็ไร้หนทางเพคะ”
หวังชื่อไม่ทราบว่าชุนสี่ใช้กลใดปรักปรำคุณชายหลิ่วว่าชายชู้ชาย แต่เมื่อตระกูลหลิ่วยอมถอนหมั้น ก็เห็นได้ว่าชุนสี่มีฝีมืออยู่บ้าง
หวังชื่อมิอาจบงการชุนสี่ได้ ได้แต่โยนความผิดไปที่ฮูหยินโหวชิงหย่วนจนหมด
อย่างไรเสียอีกไม่นานชุนสี่ก็จะออกเรือนสู่จวนโหวชิงหย่วนแล้ว เว่ยหลิงเจ๋อหาเรื่องจวนโหวก็สมเหตุสมผล
แววตาเว่ยหลิงเจ๋อวูบไหว “หมายความว่านางไม่เต็มใจแต่งกับไอ้เดนตายนั่นงั้นหรือ”
ไอ้เดนตาย? ท่านมหาเสนาเฉินอายุมากไปบ้างก็จริง แต่จะว่าแก่หง่อมก็ไม่เชิงกระมัง
หวังชื่อแย้งในใจ ทว่าพอฟังเว่ยหลิงเจ๋อเรียกเช่นนั้นก็รู้ว่าเขาต้องมีเรื่องกับเฉินชิงยวนแน่ จึงรีบผงกศีรษะ “ใช่เพคะ ท่านมหาเสนาเฉินอายุปูนนี้แล้ว จะเทียบท่านเขยใหญ่ได้อย่างไร แต่ฮูหยินโหวชิงหย่วนเอาชีวิตคนในครอบครัวเรามาข่มขู่ ยังปล่อยข่าวลือไปทั่วว่าอาสี่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับท่านมหาเสนาเฉินเสียแล้ว ชื่อเสียงของอาสี่ย่อยยับ ต่อให้คิดไม่แต่งก็ไม่ได้เพคะ”