ฮูหยินสกุลโม่โกรธจนสลบไปในทันใด
คนสกุลโม่แม้จะจากไปแล้ว แต่ม่ออวิ๋นหว่านยังคงอยู่ต่อ
ยายแม่นมเจี่ยให้คนไปเชิญหมอหลวง ทั้งฝังเข็มทั้งต้มยา ในที่สุดฮูหยินสกุลโม่ก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติในยามค่ำ
เสิ่นชิงอวี่เฝ้าอยู่ที่เรือนหลักตลอด ครั้นได้ยินหมอบอกว่าฮูหยินสกุลโม่เพียงแต่โทสะขึ้นปะทะลมปราณชั่วขณะ มิได้เป็นอันใดมาก ก็รีบเข้าไปคุกเข่าข้างเตียงทันที “ท่านแม่ บุตรชายชาตินี้จะไม่ยอมแต่งผู้ใดนอกจากหว่านเอ๋อร์ ขอท่านแม่ทรงเมตตาอนุญาตบุตรชายด้วยเถิด”
ฟ้ามืดสนิทแล้ว ภายในห้องกลับสว่างไสวด้วยแสงเทียน ฮูหยินสกุลโม่คลึงขมับ กำลังเคลือบแคลงว่าเหตุการณ์ก่อนสลบล้วนเป็นเพียงฝันร้ายหรือไม่ ก็ถูกคำพูดของเสิ่นชิงอวี่ดึงกลับสู่ความจริง
อกของนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง สั่งให้สาวใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ถอยห่างออกไปจนหมด แล้วจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เจ้าเข้าใจว่าข้าส่งเสริมนางให้อยู่กับพี่ใหญ่ของเจ้าด้วยเหตุใด นางนั้นหาใช่คนที่จัดการง่ายไม่ เจ้าแต่งนางมิได้”
“แต่ระหว่างทางกลับมา บุตรชายจนใจระงับอารมณ์ไม่ไหว ได้พรากความบริสุทธิ์ของนางไปแล้ว หากบุตรชายไม่รับผิดชอบนาง มิใช่เป็นการบีบบังคับให้นางต้องตายหรือ”
เสิ่นชิงอวี่ขมวดคิ้วแน่น หวนนึกถึงค่ำคืนอันหวานซึ้งนั้น และยามที่ม่ออวิ๋นหว่านซุกซบอยู่ในอ้อมอกเขาอย่างอ่อนแอ เลือดลมทั่วร่างก็พลุ่งพล่านขึ้นมาโดยห้ามไม่ได้
แม้เรื่องแต่งงานกับอดีตภรรยาพี่ใหญ่จะฟังดูน่าอับอายหากแพร่งพรายออกไป แต่นางกับพี่ใหญ่หาได้มีสัมพันธ์ใดไม่ การได้อยู่เคียงข้างหว่านเอ๋อร์ไปชั่วชีวิต ถูกนินทาบ้างก็มิใช่เรื่องใหญ่
เสิ่นชิงอวี่มีสีหน้าเต็มใจยินดี ฝ่ายฮูหยินสกุลโม่กลับโทสะขึ้นปะทะลมปราณอีกครา
หญิงชั่วช้าผู้นี้ บนเส้นทางกลับยังยั่วยวนให้อวี่เอ๋อร์หลับนอนกับนางได้ ถึงว่ายามนางเฉาชุนสี่อวดดีนางจึงไม่ยอมปริปากแม้สักคำ