ถังโหรวชำระกลิ่นคาวทะเลออกจากร่าง ก่อนสวมชุดคลุมอาบน้ำแล้วปีนขึ้นเตียงนุ่ม ๆ ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันถาโถมเข้ามา ไม่นานเธอก็จมสู่ห้วงนิทรา
ทว่า ความฝันที่เธอเห็นกลับไม่ใช่ฝันดี
ในฝัน ถังโหรวหวนกลับไปยังค่ำคืนมืดมิดเมื่อสิบปีก่อน
เมฆดำทะมึนหนาทึบปกคลุมท้องฟ้า สายฟ้าแลบแปลบปลาบน่าสะพรึงกลัว เสียงฟ้าร้องกระหน่ำใส่แก้วหูอันบอบบาง เรือสำราญลอยเคว้งคว้างอยู่กลางทะเล ไร้เรี่ยวแรงขับเคลื่อน ราวกับผักตบที่ถูกคลื่นซัดจนแน่นิ่งอยู่บนผิวน้ำปั่นป่วน
ในคืนนั้น ครอบครัวของเธอทุกคนเสียชีวิตในเหตุเรืออับปาง
ท่ามกลางเสียงร้องไห้ระงม เรือขนาดมหึมาค่อย ๆ จมลงสู่ก้นทะเล
ส่วนถังโหรวได้รับการช่วยเหลือจากสิ่งมีชีวิตงดงามลึกลับ ราวกับหลุดออกมาจากตำนาน ขณะที่เธอสิ้นหวังและใกล้ตาย มันพาเธอไปยังเกาะร้างแห่งหนึ่ง และอยู่ที่นั่นด้วยกันเจ็ดวัน
อีกฝ่ายคอยป้อนอาหารและรักษาเธอ จนเธอฟื้นจากอาการเพ้อเพราะพิษไข้สูง
ชั่วขณะที่ลืมตาขึ้น ถังโหรวนึกว่าตัวเองได้ขึ้นสวรรค์แล้ว
ไม่อย่างนั้น เธอจะได้เห็นสิ่งมีชีวิตที่งดงามขนาดนี้ได้อย่างไร?
ดวงตาสีเงินแพลทินัมคู่หนึ่งอยู่ใกล้เพียงเอื้อม
ลึกล้ำดั่งอัญมณีที่ถูกน้ำทะเลเย็นเยียบชะโลมจนชุ่ม
คนผู้นั้นกำลังเท้าคางพินิจมองเธอ เส้นผมยาวเปียกชื้นแนบผิว ก่อนทอดลงบนไหล่ ผิวขาวซีดราวกับไม่เคยต้องแสงแดดมานานหลายปี
สิ่งที่ทำให้ถังโหรวประหลาดใจอย่างแท้จริงคือร่างกายท่อนล่างของเขา
เกล็ดสะท้อนแสงระยิบระยับ ครีบหางกว้างใหญ่ราวกับภาพในฝัน
สิ่งมีชีวิตนั้นงดงามเกินกว่าคลังคำศัพท์อันจำกัดของเธอจะบรรยายได้
เขาคือเงือกผู้เลอโฉม
เงือกชอบเธอมาก และดูแลเธออย่างเอาใจใส่
แต่ตอนที่เงือกลงทะเลไปหาอาหารให้เธอ เธอกลับถูกเฮลิคอปเตอร์กู้ภัยพาตัวไป จากกันนานถึงสิบปี
เจ็ดวันบนเกาะร้างเลือนรางลงเรื่อย ๆ ตามกาลเวลา ราวกับความฝันลวงตาที่เปราะบางพร้อมแตกสลาย
จนถึงวันนี้ เธอก็ยังไม่เคยพบสิ่งมีชีวิตเช่นนั้นอีกเลย
.
เช้าตรู่วันต่อมา ถังโหรวมาถึงห้องทดลอง หลังถูกฝันร้ายทรมานมาตลอดทั้งคืน
เธอเพิ่งเริ่มผสมสารอาหาร ก็มีคนเคาะประตูห้องทำงาน
อาร์เซลันในชุดเครื่องแบบสีเงินขาวเดินเข้ามา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเสียดายว่า «หนังสือแจ้งออกมาแล้ว สิ่งทดลองหมายเลข 17 ของคุณต้องเข้ารับการทดลองแยกร่าง»
ถังโหรวขมวดคิ้ว
การทดลองแยกร่าง ตามชื่อก็คือการใช้เครื่องมือฉีกกระชากร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อทดสอบความสามารถในการฟื้นฟู
อาร์เซลันอดเตือนไม่ได้ «โหรว อย่าผูกพันกับสิ่งทดลองมากเกินไป»
«ฉันรู้»
อาร์เซลันเป็นวิศวกรชีวภาพ ส่วนถังโหรวรับผิดชอบเพียงการเลี้ยงดูและศึกษาพฤติกรรมของสิ่งมีชีวิต
ถังโหรวไม่เห็นด้วยกับความคิดที่ว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ไร้อารมณ์
เธอสัมผัสได้ถึงอารมณ์อันเข้มข้นของสิ่งทดลองที่เธอดูแล
พวกมันมีทั้งความสุข ความโกรธ ความเศร้า และความยินดี รู้จักผูกพันและอาลัยอาวรณ์ เกาะติดเธอราวกับเด็ก ๆ ถึงขั้นพยายามใช้วิธีต่าง ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอ
ถังโหรวมาหยุดอยู่หน้าแทงก์เพาะเลี้ยงหมายเลข 17 แล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน
«หมายเลข 17 เมื่อกี้มีแจ้งมาว่าจะพาคุณไปทดสอบ»
ชายหนุ่มโผล่พ้นผิวน้ำตั้งแต่ชั่วขณะที่เธอเดินเข้ามา
แพขนตาหนายาวชุ่มน้ำราวกับขนนกเปียกฝน ปิดบังดวงตาไว้ครึ่งหนึ่ง เขาจ้องมองเธออย่างตั้งใจ ใบหน้าอันงดงามเกินมนุษย์ไร้ซึ่งไออุ่น
ทว่ามือที่ห้อยอยู่ข้างกายกลับสั่นไหวเล็กน้อย
เขาอยากสัมผัสเธอ แต่ก็ข่มใจเอาไว้
ไม่มีใครรู้ว่าเขาตื่นเต้นเพียงใด
เขาไม่เหมือนกระต่ายทะเลที่รู้จักออดอ้อน ทั้งไม่ใช้ขอบตาแดงก่ำเรียกความเห็นใจและสงสารจากเธอ และไม่รู้จักใช้วิธีออดอ้อนทำนองนั้นเพื่อดึงดูดความสนใจจากเธอ
เขาทำได้เพียงมองเธออย่างเงียบงันและเดียวดาย รอคอยวันแล้ววันเล่าเพื่อแลกกับสายตาจากเธอสักครั้ง
แต่การไปทดลองนั้นต่างออกไป
ทุกครั้งหลังการทดลอง ถังโหรวจะใส่ใจเขาเป็นพิเศษ
ความเจ็บปวดจากการทดลองแลกกับสายตาและความห่วงใยจากเธอได้ แค่นี้สำหรับเขาก็มีความสุขมากพอแล้ว
.
บ่ายโมงตรง สิ่งทดลองหมายเลข เอ-17 ถูกส่งไปยังเขตทดสอบตามกำหนด
ถังน้ำความหนาแน่นสูงหลายชั้นกักขังเขาเอาไว้ เจ้าหน้าที่คุมตัวสวมชุดป้องกันเต็มยศ มือถืออาวุธเลเซอร์ ราวกับชายหนุ่มที่ถูกขังอยู่ในนั้นเป็นอาวุธสุดแสนอันตราย
ถังโหรวตามไปด้วย ชายหนุ่มในถังน้ำสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำเอาเจ้าหน้าที่คุมตัวอดเอ่ยปากชมไม่ได้
«วิธีเลี้ยงดูของคุณถังสมคำร่ำลือจริง ๆ ปกติสิ่งทดลองของนักวิจัยคนอื่น ๆ คุมตัวยากมากเลยนะครับ»
ถังโหรวไม่ได้ตอบ เพียงปลอบชายหนุ่มซึ่งเป็นสิ่งทดลองอยู่ในรถขนย้ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เนื่องจากสิทธิ์เข้าถึงไม่เพียงพอ เธอจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ชมกระบวนการทดลอง
ถังโหรวรออยู่ด้านนอก
การทดลองแยกร่างโหดร้ายมาก พวกเขาจะตัดหนวดของหมายเลข 17 ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นปล่อยให้เขาเผชิญการโจมตีถี่ยิบจากอาวุธชีวเคมี เพื่อทดสอบปฏิกิริยาตอบสนองและความสามารถในการฟื้นฟู
ตอนที่ค้นพบสิ่งมีชีวิตต่างสายพันธุ์เหล่านี้บนโลกครั้งแรก พวกมันไม่ได้แข็งแกร่งนัก
ส่วนใหญ่มาในรูปของลูกอ่อนหรือไข่ที่ยังไม่ฟัก ถูกบริษัทชีววิทยาและกองทัพกู้ขึ้นมา เพาะเลี้ยง และควบคุมไว้
ชิ้นส่วนดีเอ็นเอของพวกมันไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตชนิดใดที่มนุษย์รู้จัก มีทฤษฎีสมคบคิดกล่าวว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เดินทางจากต่างโลกมายังโลก
แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางให้ผู้มีอำนาจมองเห็นคุณค่ามหาศาลในตัวพวกมัน
บางทีอาจเป็นความมั่นใจของมนุษย์ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารมาตั้งแต่โบราณ พวกเขาปรารถนาจะควบคุมดาวเคราะห์ดวงนี้ ทว่ากลับลืมไปว่า ในท้ายที่สุดหอคอยบาเบลก็ล้มเหลวเพราะพระเจ้าทรงแทรกแซง
การทดลองหยุดพักกลางคันเพื่อรวบรวมข้อมูล
ชั่วขณะที่ประตูเปิดออก ถังโหรวเห็นชายหนุ่มผิวซีดถูกมัดไว้กับโครงโลหะหลังแผงกั้นนิรภัย เขาอ่อนแรงจนแทบสิ้นสติ
เลือดสีฟ้าอ่อนกระเซ็นเปื้อนแก้มงดงามเย็นชา ผมสีเขียวเข้มเปียกชื้นปรกลงมาบนหน้าผาก บดบังดวงตา
คอของเขาสวมปลอกโลหะ โซ่สีเงินขาวพันธนาการร่างงดงามได้สัดส่วน ก่อเกิดเป็นความงามเปราะบางอย่างประหลาด
เหล่านักวิจัยรายล้อมเขา พลางเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาด สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดี
เห็นได้ชัดว่าผลการทดสอบยอดเยี่ยมมาก
ทั้งที่อยู่ห่างไกล ชายหนุ่มกลับเงยหน้าขึ้นมาทันใด ดวงตาจับจ้องไปยังตำแหน่งที่ถังโหรวยืนอยู่
ดวงตาสีเขียวเข้มสะท้อนแสงไฟสีขาวเย็นเยียบเหนือศีรษะ ราวกับแมวที่ถูกทิ้งไว้ตรงหัวมุมถนน กำลังมองเจ้าของใจร้าย
หนวดที่อ่อนแรงของเขาขยับเล็กน้อย ปลายหางขดงออย่างน่าสงสาร เปื้อนเลือดสีฟ้า ราวกับกำลังกวักมือเรียกเธอ
เช่นเคย เขาไม่เคยร้องบอกว่าเจ็บ
ประตูปิดลงอีกครั้ง การทดลองรอบที่สองเริ่มขึ้น ใบหน้าของหมายเลข 17 หายลับไปหลังประตูโลหะเย็นเยียบ
ถังโหรวเม้มริมฝีปากแน่น
นิ้วมือที่ห้อยอยู่ข้างกายกำเข้าหากันทีละนิ้ว
แต่เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นในชั่วพริบตา
«ปัง!»
เสียงดังสนั่นเรียกสติถังโหรวกลับมา
บริเวณใกล้เขตทดสอบพลันเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น จนแม้แต่ไฟเหนือศีรษะยังกะพริบวูบ
เจ้าหน้าที่ติดอาวุธจำนวนมากวิ่งไปทางนั้น สีหน้าตึงเครียด ตามมาด้วยวิศวกรชีวภาพอีกนับไม่ถ้วนที่เตรียมพร้อมรับมือ
ถังโหรวหันไปมองตามเสียงอึกทึก
จุดที่เกิดระเบิดคือเขตเอส ซึ่งเป็นบริเวณลึกลับและอันตรายที่สุดในฐานทดลองหอคอยบาเบลทั้งหมด
หลังผนังไร้รอยต่อขนาดมหึมา มีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่โลกเคยรู้จักอาศัยอยู่ ระดับอันตรายของพวกมันเกินกว่าจะจินตนาการได้
ครู่ต่อมา ประตูที่ปิดสนิทของเขตเอสก็ถูกผลักเปิดจากด้านใน ถังโหรวเห็นศาสตราจารย์สวี่ซื่อหง ผู้เป็นใหญ่สูงสุดแห่งหอคอยบาเบล ถูกผู้คนล้อมหน้าล้อมหลังและเร่งฝีเท้าไปยังทางอพยพ
แขนซ้ายของเขาราวกับถูกบางสิ่งฉีกกระชากออกจากร่าง เจ้าหน้าที่แพทย์ที่ตามหลังใช้ผ้าก๊อซกดห้ามเลือดไว้ แต่เลือดยังคงพุ่งทะลักออกมาอย่างรุนแรง
จากหลังประตูเขตเอสที่เปิดอยู่ มีเสียงกรีดร้องโหยหวนชวนขนหัวลุกดังออกมา
มีคนรั้งนักวิจัยที่หนีออกมาจากด้านในไว้ แล้วถามอย่างร้อนใจ
«เกิดอะไรขึ้นข้างหน้า?»
«ส-สิ่งมีชีวิตระดับพิเศษคลุ้มคลั่งแล้ว!»