สถานการณ์ร้ายแรงกว่าที่คิดไว้มาก
เสียงระเบิดและแรงสั่นสะเทือนรุนแรงดังมาจากเขตเอสมากขึ้นเรื่อย ๆ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและยามติดอาวุธครบมือจำนวนมากรีบมาถึง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่
ถังโหรวมองสัญญาณเตือนภัยเสียงแหลมเปลี่ยนจากระดับหนึ่งเป็นระดับสอง ระดับสาม...
สุดท้ายก็กลายเป็นระดับสี่ ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ได้ยินมาว่าลึกเข้าไปในเขตเอส มีถังเก็บน้ำความหนาแน่นสูงลึกหลายร้อยเมตรอยู่ถังหนึ่ง ภายในกักขังสิ่งมีชีวิตชั้นพิเศษที่โดดเด่นที่สุดของหอคอยบาเบลเอาไว้
ไม่นานมานี้ สิ่งมีชีวิตตัวนั้นเริ่มตอบสนองต่อโลกภายนอก และแสดงความก้าวร้าวที่อันตรายอย่างยิ่งออกมา
เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเรื่อย ๆ
ห้องทดลองที่หมายเลข 17 อยู่พลันสว่างด้วยไฟสีเหลือง ประตูเปิดออก เหล่าวิศวกรภายในกำลังเร่งเก็บเครื่องจักรและคอมพิวเตอร์
มีคนเดินเร็ว ๆ ออกมาแจ้งถังโหรวว่า “กรุณาออกไปก่อน ตอนนี้เกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นแล้ว”
“แล้วหมายเลข 17 ล่ะ?”
“สภาพของเขาควบคุมไม่ค่อยได้ ถูกขังไว้ในเขตสังเกตการณ์แล้ว”
วิศวกรไม่ได้อธิบายให้ละเอียดนัก ขณะเดียวกัน ห้องทดลองอีกฝั่งก็มีเสียงกระแทกและเสียงร้องตกใจดังขึ้น
สิ่งทดลองภายในคลุ้มคลั่งเสียการควบคุม ราวกับสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกบางอย่าง จึงจู่โจมเจ้าหน้าที่ทดลองอย่างไม่คิดชีวิต
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงส่งผ่านขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับสัตว์ประหลาดดุร้ายบางอย่างกำลังจะทะลวงพื้นขึ้นมา
เสียงประกาศให้อพยพดังขึ้นเหนือศีรษะ สัญญาณเตือนภัยดังระงมไม่ขาดสาย ถังโหรวไม่เคยเห็นการอพยพผู้คนครั้งใหญ่เช่นนี้มาก่อน
เธอเพิ่งเดินไปถึงทางหนีไฟ จู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนคว้าตัวไว้ แล้วมีคนยัดกระเป๋าโลหะใส่มือ
“เอาน้ำยาข้างในไปเทใส่ห้องทดลองที่มีไฟเตือนสีแดง!”
ถังโหรวขมวดคิ้ว กำลังจะปฏิเสธ แต่กลับได้ยินอีกฝ่ายพูดเสียงแข็งว่า “นี่คือคำสั่ง!”
คนคนนั้นเผยให้เห็นเครื่องหมายยศบนบ่า เป็นระดับหัวหน้า สูงกว่าถังโหรวถึงสามขั้น ในฐานชีววิทยาหอคอยบาเบลที่บริหารจัดการแบบทหาร คำสั่งจากผู้บังคับบัญชาถือเป็นคำสั่งทหาร ต้องปฏิบัติตามอย่างเด็ดขาด
หญิงคนนั้นปกปิดความตื่นตระหนกในดวงตา แล้วตะโกนเสียงดังขึ้น “รีบไป!”
“...” ถังโหรวจำใจรับกระเป๋ามา “ค่ะ”
ฝูงชนทยอยอพยพ น้ำปริมาณมากที่เจือกลิ่นคาวเลือดไหลทะลักออกมาจากร่องประตูเขตเอส ไม่นานก็เอ่อขึ้นมาถึงข้อเท้า
เสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างเจ็บปวดดังลอดออกมาจากด้านในประตู บ้างหนีเตลิด บ้างร้องไห้โวยวาย มีเพียงถังโหรวที่เดินมุ่งหน้าเข้าไปยังส่วนลึก
นี่คือโลกที่เธอไม่เคยก้าวเข้ามามาก่อน—
เขตสิ่งมีชีวิตชั้นพิเศษ
ทางเดินยาวแคบราวกับอุโมงค์ที่ทอดไปสู่นรก ผนังโลหะสะท้อนแสงเย็นเยียบ ราวกับจะกรีดผิวคนให้เป็นแผล ในพื้นที่มืดมิดและหนาวเย็น มีเพียงเสียงฝีเท้าของเธอคนเดียว
ห้องทดลองพังยับเยินจนดูไม่ออกว่าเดิมมีรูปร่างอย่างไร รอบด้านเงียบสงัดจนน่าหวาดหวั่น
เมื่อเดินมาถึงจุดที่หญิงคนนั้นบอก ประตูก็เปิดอยู่ ถังโหรวจึงยกมือดันเบา ๆ ราวกับกำลังเปิดปากเหวลึก
“ซ่า...”
เสียงน้ำไหลแผ่วเบาดังขึ้นในความมืด
ราวกับมีบางสิ่งคลานขึ้นมาจากน้ำ
วงจรไฟฟ้าถูกทำลายจนไม่มีแสงไฟ ถังโหรวพยุงตัวกับกำแพง ค่อย ๆ คลำทางไปในความมืดอย่างระมัดระวัง
ใจกลางพื้นที่กว้างใหญ่และมืดสลัว มีถังเก็บน้ำทรงกระบอกขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ แสงสีน้ำเงินเข้มงดงามส่องลอดออกมาจากหลังกระจก
เธอเปิดกระเป๋า หยิบสารทดลองออกมา แล้วก้าวขึ้นบันไดข้างถัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
มีบางสิ่งกำลังจ้องเธออยู่ในความมืด
สายตาเย็นเยียบราวกับจับต้องได้ เกาะแน่นอยู่บนแผ่นหลัง ราวกับถูกลิ้นงูเลียผ่าน
ถังโหรวกดข่มความหวาดกลัว พยายามหาช่องสำหรับเทสาร ก่อนจะออกแรงดันฝาโลหะหนาหนักให้เปิดออก
เสียง “ซ่า” ดังขึ้นแผ่วเบา เธอทำตามคำสั่งของหญิงคนนั้น เทสารทดลองทั้งหมดลงไปในถังแก้ว
แต่ทันใดนั้น ตัวถังก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงสั่นสะเทือนหนักหน่วงจนเธอยืนบนบันไดแทบไม่อยู่
“โครม!”
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับพื้นดินถูกฉีกออกเป็นรอยแยก ถังโหรวไม่ทันตั้งตัว นิ้วมือหลุดจากราวจับ ร่างทั้งร่างหงายหลังไปอย่างควบคุมไม่ได้
ตรงนี้สูงจากพื้นเกือบสิบเมตร หากหงายหลังตกลงไปตรง ๆ เช่นนี้ ไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัส
เธอหลับตาแน่น ไม่มีแม้แต่เวลาจะยกมือป้องกันตัว
ทว่าความเจ็บปวดจากการร่วงหล่นกลับไม่มาถึงเสียที
ในเสี้ยววินาทีวิกฤต สัมผัสเย็นเฉียบพลันปรากฏขึ้นตรงเอว ราวกับมีบางสิ่งพุ่งมาคว้าเอวเธอไว้ชั่วขณะ สั้นเสียจนเหมือนเป็นเพียงภาพลวงตา
แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ถังโหรวมึนงง เธอถูกบางสิ่งเหวี่ยงออกไป ก่อนจะเสียหลักล้มลงกับพื้น
เธอยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ!
ถังโหรวเงยหน้าขึ้น ดวงตาจับภาพสีฟ้าอ่อนที่วูบผ่านไปในเงาสะท้อนบนกระจกได้
เพียงชั่วพริบตาที่ได้เห็นก็ทำให้เธอนิ่งงัน ร่างนั้นเพรียวยาวราวกับความฝัน คล้ายม่านหมอกและเงาจาง
นั่นคืออะไรกัน?
ถังโหรวได้สติกลับมาไม่ได้อยู่นาน สมองเหมือนหยุดทำงานไปแล้ว
อะไรช่วยชีวิตเธอไว้?
ขณะเดียวกัน สัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นในหัว
ถังโหรวเห็นรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏบนถังทรงกระบอก เบื้องหลังกระจกว่างเปล่าไร้สิ่งใด
—สิ่งมีชีวิตชั้นพิเศษตัวนั้นหนีออกมาแล้ว
เธอกำลังไม่สบายใจอย่างยิ่ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเสียดสี “แกร๊ง...” ดังมาจากด้านหลัง ราวกับโซ่โลหะบางอย่างลากครูดไปกับพื้น เสียงนั้นชัดเจนเป็นพิเศษในความมืดสลัว
ความเย็นเยียบไต่ขึ้นมาตามกระดูกสันหลังทีละน้อย
ถังโหรวรู้สึกว่ากำลังถูกสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวบางอย่างจับจ้อง
ตอนนี้เธอราวกับเหยื่อผู้น่าสงสารที่เผยตัวอยู่ในสายตาของนักล่า เบื้องหน้ามืดสนิท
ห้องทดลองกว้างใหญ่เหลือเพียงเสียงลมหายใจของเธอ
“กรอบแกรบ...”
เสียงเศษแก้วถูกของหนักบดขยี้แผ่วเบาดังขึ้นใกล้ตัวเธอมาก
มีบางอย่างเข้ามาแล้ว
ถังโหรวบังคับตัวเองให้สงบลง แล้วหันกลับไปมอง
ท่ามกลางเครื่องมือทดลองที่ล้มระเนระนาด เธอเห็นเงาร่างเพรียวยาวราง ๆ
ถังเก็บน้ำสีครามเข้มสะท้อนแสงสลัวรำไร ส่องให้เห็นดวงตาเย็นชาคู่หนึ่งที่ซ่อนอยู่ในเงามืด
ถังโหรวกลั้นหายใจ รู้สึกว่าการไหลเวียนของเลือดช้าลง
เธอยากจะบรรยายว่าดวงตาคู่นั้นเป็นเช่นไร
อีกฝ่ายเผยศีรษะออกมาเพียงครึ่งเดียว ส่วนร่างกายซ่อนอยู่ในความมืดมิด
ดวงตาสีเงินแพลทินัมราวกับอัญมณี แม้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่มืดสนิท ก็ยังเปล่งประกายงดงามแผ่วจาง
จากนั้นถังโหรวก็ได้กลิ่นคาวเลือดผิดปกติ
ในห้องไม่มีคนอื่น และถังโหรวก็ไม่ได้บาดเจ็บ เมื่อประกอบกับเสียงเศษแก้วถูกบดขยี้ก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายอาจได้รับบาดเจ็บและเสียเลือดไปมาก
คิดไปคิดมา เธอก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้น
“ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย และจะไม่ทำร้ายคุณ”
การปลอบประโลมเป็นสิ่งที่ผู้ดูแลสัตว์ถนัดที่สุด “คุณบาดเจ็บหรือเปล่า?”
เธอปรับเสียงให้อ่อนโยนลง
อีกฝ่ายเงียบสงบ ความเงียบเช่นนี้บ่งบอกถึงความเชื่องที่ยอมให้เข้าใกล้ได้
ถังโหรวลองลุกขึ้น ยังคงยกมือทั้งสองไว้สูง แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
“ไม่ต้องกลัวนะ ดูสิ ในมือฉันไม่มีอะไรเลย”
ดวงตาคู่นั้นเคลื่อนตามการขยับของเธอ เต็มไปด้วยความระแวดระวัง
เมื่อระยะห่างลดลง ถังโหรวก็สูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง
บนเศษแก้วมีสิ่งมีชีวิตงดงามราวกับได้รับความโปรดปรานจากผู้สร้างหมอบอยู่
เส้นผมยาวสีทองอ่อนนุ่มลื่นเปียกชื้น หยักย้อยพาดอยู่บนไหล่ราวกับสาหร่ายทะเล กลีบปากแดงระเรื่อ งดงามเย้ายวน ผิวขาวซีดราวกับสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลลึกที่ไม่เคยพบแสงตะวัน ความงามนั้นเหมือนภาพลวงตา
ใบหน้าอันประณีตเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะมีได้
“คุณบาดเจ็บหรือเปล่า?”
ถังโหรวลดเสียงลงอีก กลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายตกใจ
อีกฝ่ายยังคงมองเธอเงียบ ๆ อารมณ์บางอย่างที่ยากจะเข้าใจวูบไหวในดวงตา ก่อนจะถูกความมืดกลบซ่อนไว้
ถังโหรวค่อย ๆ ยื่นมือออกไป แสดงให้เห็นว่าเธอไม่มีเจตนาร้าย
“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันเป็นผู้ดูแลสัตว์ ฉันช่วยรักษาบาดแผลให้คุณได้ แล้วจะพาคุณออกไป...”
พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง มือของเธอก็ชะงักค้าง
เพราะเธอเห็นลูกกระเดือกนูนเด่นบนลำคอเรียวยาวของอีกฝ่าย
ถังโหรวชะงักไป ก่อนจะสังเกตเห็นกล้ามเนื้อที่มีรูปทรงงดงามและหัวไหล่กว้างเป็นแนว
ลักษณะทางกายภาพตรงหน้าบ่งบอกเธออย่างชัดเจนว่า เงือกผู้เลอโฉมที่เกยตื้นตนนี้เป็นผู้ชาย
ในความมืด มีบางสิ่งสะท้อนแสงระยิบระยับ
สายตาของถังโหรวเลื่อนต่ำลงไปอีก สมองพลันว่างเปล่า
หางปลา
หางปลาเรียวยาวงดงาม ครีบหางขนาดใหญ่แผ่ออก แล้วทอดโค้งอยู่บนพื้น
นี่คือ...เงือก