ถังโหรวอัปเกรดบัตรผ่าน แล้วออกมาจากแท่นควบคุม ก่อนจะเดินผ่านเขตติดเชื้ออย่างเลี่ยงไม่ได้
หลังผนังกระจกมีสิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ที่กำลังทนทุกข์ พวกมันเห็นความหวังจากหญิงสาวที่เผยสีหน้าทนดูไม่ไหว จึงร้องขอความช่วยเหลือจากเธอ แต่ถังโหรวทำอะไรไม่ได้
ภายในฐานยังมีผลผลิตจากการสังเคราะห์ที่ล้มเหลวอีกมากมาย พวกมันคร่ำครวญและร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด ใบหน้าครึ่งหนึ่งเป็นมนุษย์ ส่วนอีกครึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดอัปลักษณ์ที่ไม่รู้จัก
ในบรรดาพวกมัน หลายตัวเคยเป็นเจ้าหน้าที่วิจัยของฐานทดลองแห่งนี้ แต่ด้วยเหตุผลต่าง ๆ นานา จึงต้องกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของการทดลอง
ช่วงบ่าย ฐานทดลองส่งนักโทษมาอีกชุดหนึ่ง
เสียงร้องไห้และเสียงคำรามก้องไปทั่วเขตเอ
เด็กหนุ่มกระต่ายทะเลคว้าเสื้อผ้าของถังโหรวเอาไว้ เขาขี้ขลาดจึงตกใจกับเสียงเหล่านั้นจนตัวสั่น ร่างบอบบางแนบเข้ามาหลบอยู่ข้างชายกระโปรงของเธอ
“ไม่ต้องกลัวนะ” เธอลูบหัวกระต่ายทะเล พลางปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว”
เด็กหนุ่มรูปงามที่ดวงตาแดงก่ำมีแต่ความหวาดผวา เขาแนบแก้มกับฝ่ามือของเธอ ริมฝีปากบางแดงสดขยับไปมา ทว่ากลับพูดออกมาเป็นประโยคสมบูรณ์ไม่ได้
“โหรว...”
เสียงของเขาแผ่วเบาและสั่นเครือ เขาเอาศีรษะพิงข้างมือเธอ ก่อนจะถูไถอย่างเชื่องเชื่อ “ลูบ... อย่า...ไป”
คำอ้อนวอนอ่อนหวานอู้อี้ ราวกับกำลังออดอ้อน
ถังโหรวใจอ่อนชั่วขณะ จึงทำได้เพียงนั่งลงปลอบเขาที่กำลังตกใจ
เสียงเหล่านั้นเป็นเสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดของนักโทษในช่วงเริ่มต้นของการดัดแปลง ความเจ็บปวดจากการที่เนื้อหนังถูกฉีกแยกและบิดกระชากนั้นหนักหนาสาหัสยิ่งกว่าการลงทัณฑ์ใด ๆ จนพวกเขาอยากตายไปเสียให้พ้น
แต่น่าเสียดาย ความเจ็บปวดเหล่านี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ต่อจากนี้พวกเขาจะต้องเผชิญกับการทรมานทีละอย่าง ซึ่งเป็นสิ่งที่แม้แต่จินตนาการก็ยังนึกไม่ถึง นี่คือรูปแบบการลงทัณฑ์แบบใหม่ ให้เหล่านักโทษประหารอุทิศตนแก่เหล่าวิทยาศาสตร์ในช่วงสุดท้ายของชีวิต
ร่างครึ่งหนึ่งของกระต่ายทะเลยื่นพ้นถัง แขนเรียวยาวบอบบางโอบขาของเธอไว้ไม่ยอมปล่อย แก้มขาวนุ่มแนบกับหัวเข่าอย่างเชื่องเชื่อ จนชุดทำงานสีขาวของเธอเปียกชื้น
ในมุมที่เธอมองไม่เห็น ดวงตาแดงก่ำของเด็กหนุ่มเผยความพึงพอใจและความสุขจาง ๆ
ช่างเป็นการตามใจที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน
นี่คือผู้เลี้ยงดูของเขา
“หมายเลข 11 กลัวเหรอ?” ถังโหรวถามเสียงเบา
“กลัว...” เด็กหนุ่มกระต่ายทะเลสั่นขนตายาวงอนใต้สัมผัสอันอ่อนโยนของเธอ ผิวบนแก้มขึ้นสีชมพูระเรื่อ
ถ้อยคำที่หลุดจากริมฝีปากพร่าเลือนอู้อี้ แฝงความเขินอายอย่างปิดไม่มิด
หลังกระจกหนาหนักของห้องข้าง ๆ ชายหนุ่มครึ่งคนครึ่งหมึกผู้มีรูปโฉมหม่นหมองงดงามจับตามองภาพตรงหน้าด้วยแววตาลุ่มลึก ใบหน้าได้รูปของเขาไร้ซึ่งสีหน้า
เขาแตกต่างจากกระต่ายทะเล เพราะมีคุณสมบัติในการโจมตีที่อันตราย จึงไม่เคยได้รับอนุญาตให้ปีนพ้นถังออกมา และไม่เคยใกล้ชิดกับผู้เลี้ยงดูของตนอย่างนั้น
เขามีชื่อเรียกว่าหมายเลข 17 โครงสร้างร่างกายคล้ายสิ่งมีชีวิตเนื้ออ่อนประเภทหมึกที่มีร่างกายครึ่งมนุษย์ครึ่งหมึก และเป็นหน่วยทดลองอีกตัวที่ถังโหรวรับผิดชอบดูแล
หากตอนนี้เธอหันกลับไป ก็จะเห็นพายุอันน่าหวาดหวั่นที่โหมกระหน่ำอยู่ในดวงตาของชายหนุ่มผู้เงียบสงบและว่าง่ายต่อหน้าเธอเสมอ
อาร์เซลันมักพูดว่าถังโหรวมีเสน่ห์ที่ทำให้ใคร ๆ อยากเข้าใกล้
เป็นเรื่องไม่บ่อยนักที่หน่วยทดลองกับนักวิจัยจะเกิดความผูกพันต่อกัน เพราะการทดลองนั้นโหดร้ายและเจ็บปวดเหลือเกิน โดยเฉพาะในเขตนี้ที่เลี้ยงสัตว์เลือดเย็นจากทะเลไว้ทั้งหมด
พวกมันอยู่ตามลำพัง โดดเดี่ยว ไร้ความรู้สึก และมีอันตรายสูง
แต่หน่วยทดลองที่ถังโหรวดูแลกลับแสดงความผูกพันและไว้วางใจเธออย่างเหลือเชื่อ ชวนให้ผู้คนประหลาดใจไม่รู้จบ
อย่างเช่นเด็กหนุ่มกระต่ายทะเลตัวนี้ ซึ่งเนื้อเยื่อและเลือดทุกหยดในร่างกายสามารถใช้เป็นยารักษาโรคได้ หรือชายหนุ่มหนวดหมึกที่ดูหม่นหมอง งดงามราวกับรูปสลักสีขาวซีด
ยังมีแมงกะพรุนยักษ์โปร่งแสงอีกตัว หน่วยกลายพันธุ์แมงกะพรุนขวดสีน้ำเงินหมายเลข 4
หน่วยทดลองไม่ได้รับอนุญาตให้ตั้งชื่อ นี่เป็นกฎ
เมื่อมีชื่อ ก็ย่อมเกิดความรู้สึกผูกพันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และความผูกพันที่เกินจำเป็นก็เป็นเครื่องเหนี่ยวรั้งไร้ความหมายที่สุดสำหรับเจ้าหน้าที่ของฐานทดลอง
ครั้งหนึ่งถังโหรวเคยแอบตั้งชื่อให้หน่วยทดลองตัวแรกที่เธอดูแล ผลก็คือหลังการทดลองแยกร่างระยะที่หนึ่งของหน่วยทดลองตัวนั้นล้มเหลว เธอร้องไห้อยู่หลายวัน
ตั้งแต่นั้นมา เธอก็เรียกพวกมันด้วยหมายเลขเท่านั้น
“เจอกันพรุ่งนี้นะ”
เมื่อเสร็จงาน ถังโหรวเปลี่ยนชุดทำงาน แล้วก็ต้องเผชิญช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของทุกวันอีกครั้ง
กระต่ายทะเลส่งเสียงคร่ำครวญ ดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้างจ้องมองเธอ ราวกับกำลังจะร้องไห้
“จะไป...เหรอ? ไม่...นอน...ที่นี่เหรอ?”
ถ้อยคำติดขัดพรั่งพรูออกจากปากเขาทีละคำ แขนเรียวบางยื่นพ้นถังน้ำ พยายามคว้าชายเสื้อของเธอ แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
หมายเลข 17 ก็จ้องมองเธออย่างเงียบงันเช่นกัน เขายกมือแตะแผ่นกระจกเย็นเฉียบอย่างเงียบงันและอาลัยอาวรณ์
การร่ำลาราวกับต้องพรากจากกันชั่วนิรันดร์เช่นนี้เกิดขึ้นแทบทุกวัน ราวกับเด็กอนุบาลที่ร้องไห้ไม่ยอมแยกจากพ่อแม่
พวกเขาเหมือนผู้คุมงานที่เข้มงวดที่สุดในฐานแห่งนี้ แทบอยากให้ถังโหรวประจำอยู่ตรงนั้นตลอด 24 ชั่วโมง จนวันหนึ่งล้มตายคาที่
ถังโหรวชินกับการร่ำลาแสนซาบซึ้งของพวกเขาเสียแล้ว จึงได้แต่ทั้งขำทั้งจนใจ
เมื่อออกจากประตู เธอเดินผ่านอุโมงค์ใต้ทะเลช่วงหนึ่ง
เหนือพื้นที่เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ มีสิ่งมีชีวิตโปร่งแสงงดงามราวกับภาพฝันลอยอยู่
มันคือแมงกะพรุนตัวใหญ่ยักษ์จนบดบังท้องฟ้า
สายริ้วอันอ่อนช้อยของมันดูราวกับวุ้น เรียบลื่นและละเอียดอ่อน พองขยายแล้วหดตัว ก่อนจะลอยมาตามทิศทางของถังโหรวและวาดเส้นรอบร่างของเธอผ่านกระจก
ผู้คนมักถูกสิ่งมีชีวิตงดงามล่อลวง มันดูโปร่งใสไร้พิษภัย แต่แท้จริงแล้วพิษในร่างกายของมันสามารถคร่าชีวิตคนได้ในพริบตา
นี่คือแมงกะพรุนที่มีพิษร้ายแรงและน่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่โลกรู้จัก
“ฉันไปแล้วนะ” เธอโบกมือให้แมงกะพรุน “ราตรีสวัสดิ์ หมายเลข 4”
หนวดอันอ่อนช้อยลูบไล้แผ่นกระจก ราวกับกำลังตอบรับคำพูดของเธอ
.
หลังปลดเปลื้องความเหนื่อยล้าทั้งหมด ถังโหรวยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานของอพาร์ตเมนต์ ก้มมองลงไปเบื้องล่าง
ผิวน้ำทะเลเชี่ยวกรากจ้องกลืนกินขอบแผ่นดินอย่างหิวกระหาย ท้องฟ้ากระหน่ำฝนราวกับถูกฉีกขาด
อพาร์ตเมนต์สไตล์โรงแรมของฐานทดลองมีทั้งหมด 278 ชั้น เมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนตัวเลขนี้คงน่าตกตะลึง แต่ชั้น 162 ที่เธอพักอยู่ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสถิติของตึกที่สูงที่สุดในโลก บัดนี้กลับเป็นเพียงระดับความสูงโดยเฉลี่ย
พื้นที่แผ่นดินเหลือเพียง 10 เปอร์เซ็นต์ ไม่มีการแบ่งทวีปอีกต่อไป ผู้คนทุกเชื้อชาติและผู้ใช้ภาษาทุกระบบต่างอยู่ร่วมกัน แผ่นดินกลายเป็นหอคอยบาเบลแห่งสุดท้ายของมนุษยชาติ
หอคอยบาเบล คือหอคอยสูงเสียดฟ้าที่มนุษย์ร่วมแรงกันสร้างขึ้นในคัมภีร์ไบเบิล เพื่อป้องกันมิให้มหาอุทกภัยทำลายโลก
เมื่อหลายสิบปีก่อน ดาวเคราะห์ดวงนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
พื้นที่ที่ถูกน้ำทะเลปกคลุมขยายตัวขึ้นอย่างต่อเนื่อง อาณาเขตของมนุษย์หดแคบลงเรื่อย ๆ
พื้นที่กว่า 90 เปอร์เซ็นต์ของโลกกลายเป็นมหาสมุทร
ฝนที่ตกต่อเนื่องไม่ขาดสายดูคล้ายไม่เป็นไปตามกฎการอนุรักษ์สสาร น้ำแข็งขั้วโลกละลาย ทุ่งหิมะมลายหาย สิ่งที่ตามมาคือไวรัส การกลายพันธุ์ และวิวัฒนาการผิดแผกนานาชนิด
รวมถึงสิ่งมีชีวิตต่างสายพันธุ์ที่ไม่รู้จักและน่าสะพรึงกลัว ซึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
ฐานทดลองสิ่งมีชีวิตหอคอยบาเบลจึงถือกำเนิดขึ้นตามกาลเวลา