ผู้เลี้ยงดูอมนุษย์

ตอนที่ 4 ผู้เลี้ยงดูสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

มีตำนานเล่าว่า เงือกเป็นสิ่งมีชีวิตจากต่างโลก ข้ามมิติมาจากโลกอันหนาวเหน็บและบิดเบี้ยวอีกใบหนึ่ง

ตอนถังโหรวอายุยังน้อย เธอเคยพบเงือกตนหนึ่ง แต่เพราะตอนนั้นสะลึมสะลือและมีไข้สูง จึงลืมรูปร่างหน้าตาของเงือกตนนั้นไป

เธอจำได้เพียงว่า มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงามเลอโฉม

วันนั้นคือจุดเปลี่ยนในชีวิตของถังโหรว เรือที่พวกเธอโดยสารมาถูกคลื่นยักษ์ซัดจนพลิกคว่ำ

มีตำนานเล่าว่า ก่อนเรือจะจม ลูกเรือได้ยินเสียงเพลงอันไพเราะ ผู้คนบนเรือทั้งลำต่างราวกับตกอยู่ในฝันร้าย ดวงตาเหม่อลอย แล้วกระโดดลงจากเรือไป

บางคนร้องด้วยความตกใจ บางคนกรีดร้อง บางคนร่ำไห้แทบขาดใจ

ถังโหรวร่วงลงไปในทะเลอันเย็นเยียบ มองดูผู้คนรอบตัวถูกสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักลากลงใต้น้ำไปทีละคน

กลิ่นคาวเลือดชวนสยองคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เธอคิดว่าตัวเองคงถูกนักล่าดุร้ายฉีกกินเช่นกัน

แต่แล้วเธอก็เห็นเงาร่างงดงามราวกับลูกธนู พุ่งว่ายตรงมาหาเธอจากท้องทะเลอันมืดสลัวที่อยู่ไกลออกไป

มันเปล่งเสียงออกมา เหล่าสิ่งมีชีวิตกินเนื้อหน้าตาน่าเกลียดรอบข้างก็แตกกระเจิงไปทันที

ถังโหรวกลืนน้ำทะเลรสเค็มคาวลงไปหลายอึก ขณะที่กำลังจะจมน้ำ ก็มีคนคว้าข้อมือเธอไว้ แล้วโอบเธอเข้าสู่อ้อมกอดเย็นเฉียบอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น

เธอจำได้เพียงว่ามีเส้นผมสีทองอ่อนแผ่กระจายอยู่ตรงหน้า ราวกับม่านแพรพลิ้วไหวในสายน้ำ ทำให้สติของถังโหรวพร่าเลือน

ครีบหางสีเหลือบสะบัดผ่าน ราวกับทางช้างเผือกอันเจิดจ้าที่ร่วงหล่นสู่ห้วงทะเลลึก

เงือกตนนั้นช่วยชีวิตเธอไว้ และเลี้ยงดูเธอบนเกาะร้างแห่งหนึ่ง

ที่นั่น ทั้งคู่ใช้เวลา 7 วันอันหนาวเหน็บแต่แสนงดงามร่วมกัน

เงือกชอบเธอมาก

วันแรก ถังโหรวเอาแต่ร้องไห้ เงือกจึงนำอาหารมาให้ แต่เธอไม่ยอมรับ เอาแต่จมอยู่กับความหวาดกลัวจนไม่สนใจความปรารถนาดีของเขา

วันที่สอง ถังโหรวเริ่มป่วยและมีไข้สูง เงือกจึงจูบเธออย่างทะนุถนอม กัดเคี้ยวอาหารเหล่านั้นแล้วป้อนจากปากให้เธอ

วันที่สาม วันที่สี่ และวันที่ห้า ผ่านไปอย่างเลือนราง เธอแทบไม่มีช่วงไหนที่รู้สึกตัวเลย

วันที่หก ถังโหรวตื่นขึ้นท่ามกลางจุมพิตชุ่มชื้นและแผ่วเบา

จุมพิตของเขามีฟันกระดูกแหลมคม เขาค่อย ๆ กัดผิวบางตรงกระดูกอ่อนใบหูของเธอ จนร่างกายสั่นสะท้านเป็นระลอก ถังโหรวคิดว่าเงือกตนนี้มองเธอเป็นอาหาร จึงร้องไห้ด้วยความตกใจทันที

ร่างของเด็กสาวมนุษย์อันเปราะบางมีจุดเลือดสีแดงสดผุดขึ้นเป็นรอยแล้วรอยเล่า ราวกับรอยเขี้ยวของสัตว์กินเนื้อ หลังถูกจูบและกัด

เงือกมองร่องรอยบนร่างเธออย่างหลงใหล ก่อนหัวเราะเสียงต่ำด้วยความพึงพอใจ หางปลากว้างใหญ่ชวนฝันพันรอบเอวเธอ แล้วลากเธอลงน้ำราวกับกำลังหยอกเล่น

เขาคิดว่าการทำแบบนี้จะทำให้เธอพอใจและมีความสุข แต่ถังโหรวกลับร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม

เธอกลัวมาก

ความชอบที่เงือกมีต่อเธอเผยออกมาจากดวงตาคู่งามเปล่งประกายราวอัญมณี และแสดงออกผ่านการกระทำ

เข้าใกล้เธอ สัมผัสเธอ กอดเธอ จูบเธอ

เขางดงามจนทำให้หัวใจสั่นไหว ทว่ากลับเป็นปีศาจตัวจริง

เงือกไม่เข้าใจกฎมารยาทในสังคมมนุษย์ และไม่รู้ว่ามนุษย์ต้องค่อย ๆ แสดงความรักทีละขั้น

เขาทำตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต จูบและกัดเธอ ลูบเส้นผมของเธอ ถึงขั้นคลานขึ้นฝั่งทุกวันเพื่อเธอ แล้วกอดเธอไว้ราวกับกอดของเล่นชิ้นโปรด

ความหนาวเย็น ความเปียกชื้น และความกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จักปกคลุมเธอทั้งกลางวันและกลางคืน

ในช่วงเวลาอันมืดมิดไร้แสงตะวันนั้น บางครั้งถังโหรวก็ถูกเขาลากลงไปจูบในทะเลอันเย็นเฉียบ บางครั้งก็ถูกหางปลารัดแน่นไว้ในอ้อมแขนราวกับถูกกักขัง

เธอเป็นดั่งของเล่นแสนรักของเขา

ความหวาดกลัวต่อความตายวนเวียนอยู่ในหัว ถังโหรวใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงทุกวัน กลัวว่าเขี้ยวแหลมของเงือกจะเจาะทะลวงลำคอของเธอ

แต่สุดท้ายก็ไม่เกิดขึ้น

นอกจากรอยเขี้ยวเหล่านั้นแล้ว เงือกก็ดูแลปกป้องเธอเป็นอย่างดี

วันที่เจ็ด ขณะถังโหรวกำลังหลับ เฮลิคอปเตอร์ของกองทัพก็มาพาตัวเธอไป

เขาช่วยชีวิตถังโหรวไว้ และทิ้งความทรงจำที่ไม่มีวันลบเลือนให้เธอ

แต่เพราะไข้สูงไม่ยอมลด ถังโหรวจึงลืมรูปร่างหน้าตาของเขาไป

.

เมื่อหลุดออกจากความทรงจำ เธอก็พบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร เงือกตรงหน้าคว้าแขนเสื้อของเธอไว้ ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเธอเขม็ง ราวกับมีมนตร์สะกด

นิ้วยาวเรียวเย็นชื้น ซอกนิ้วมีพังผืดโปร่งแสงเชื่อมอยู่ ผิวขาวซีดไร้ตำหนิ

สิ่งที่ทำให้ถังโหรวประหลาดใจคือ เขาพูดได้ด้วย

“ช่วยผมด้วย”

เสียงแหบพร่าเล็กน้อยของเขาราวกับบทเพลงขับขานอันไพเราะ

เธอรีบเข้าไปประคองสิ่งมีชีวิตครึ่งคนครึ่งปลาให้ลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง

เขาคว้าไหล่เธอไว้ตามแรงส่ง ท่าทางสนิทสนม ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

หางปลาที่แผ่กางอยู่บนพื้นถูกฉีกออกจากกันตรงกลางอย่างรุนแรง โซ่ที่ถูกกระชากจนขาดถูกทิ้งอยู่ไม่ไกล เป็นหลักฐานถึงการกระทำชั่วร้ายของเหล่าวิศวกรในฐาน

ถังโหรวประหลาดใจมาก “พวกเขา...ใช้โซ่แทงทะลุหางของคุณเหรอ?”

เงือกวางศีรษะพาดบนไหล่เธอ คล้ายยอมรับสิ่งที่เธอพูด

เขาดูเหนื่อยล้ามาก ท่าทางอ่อนโยนและสนิทสนม เส้นผมเปียกชื้นแนบกับลำคอของถังโหรว ทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ

ถังโหรวไม่ได้ขัดขืนมากนัก เธอถามอย่างระมัดระวังว่า “เป็นอะไรไป? ยังบาดเจ็บตรงไหนอีกไหม?”

เมื่อได้ยินคำถาม เงือกก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย วินาทีถัดมา บนแขนที่ยกขึ้นก็ปรากฏบาดแผลลึกจนเห็นกระดูก

ถังโหรวตกใจ “สาหัสขนาดนี้เลย!”

ท่ามกลางความลนลาน เธอไม่รู้เลยว่าการกระทำทุกอย่างของตัวเองในตอนนี้ถูกกล้องที่ซ่อนอยู่ตรงมุมเพดานบันทึกไว้ทั้งหมด

“เธอเป็นใคร?”

ใครคนหนึ่งชี้ไปที่จอมอนิเตอร์แล้วเอ่ยถาม

ภายในห้องสังเกตการณ์ขนาดใหญ่ ไม่มีใครตอบ

เหล่าวิศวกรระดับสูงมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ต่อสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวที่ยอมเชื่อฟังมนุษย์อย่างยิ่งเป็นครั้งแรก

ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ เขาทำร้ายตัวเอง

สิ่งทดลองหางปลาที่น่าสะพรึงกลัวตนนั้น กลับกรีดแขนตัวเองเป็นแผลลึก แล้วทำท่าทางน่าสงสารให้มนุษย์ดู ราวกับกำลังเรียกร้องความเห็นใจ

ชวนให้ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองจริง ๆ

ฉับพลัน ภาพบนหน้าจอก็ถูกสัญญาณรบกวนขาวดำปกคลุม ราวกับสัญญาณขาดหาย

เขา...รู้ตัวแล้ว

เงือกตนนี้เกลียดการถูกแอบมองมาโดยตลอด

ภายในห้องสังเกตการณ์ขนาดใหญ่ ชายเพียงคนเดียวที่สวมชุดลำลองเอ่ยเสียงเย็นชา “ไปสืบมาว่าวันนี้ใครเป็นคนเอายาสลบไปปล่อยที่เอสพี”

.

“ฉันอุ้มคุณไม่ไหว”

หลังลองอยู่หลายครั้ง ถังโหรวก็ยอมแพ้

แม้ท่อนบนของเงือกจะไม่ต่างจากมนุษย์ แต่เมื่อหางปลากางออกเต็มที่แล้ว กะด้วยสายตาก็ยาวอย่างน้อย 2-3 เมตร ไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอจะลากไปได้

เงือกเงยหน้ามองเธอ เงียบไม่พูดอะไร

ถังโหรวใจอ่อน เธอลูบเส้นผมเปียกชื้นของเขาเบา ๆ “ฉันไปหาอุปกรณ์ก่อน คุณรออยู่ตรงนี้ได้ไหม?”

เงือกไม่ได้มีท่าทีดุร้าย แถมยังติดคน พอได้ยินก็ไม่ยอมปล่อยเธอ กลับกำข้อมือเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม

ถังโหรวสูดปากเบา ๆ แล้วร้อง “เจ็บนิดหน่อย”

เขารีบปล่อยมือ ก้มมองข้อมือแดงก่ำของเธอด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

ถังโหรวกลั้นยิ้มไม่อยู่ เธอมองตาเขาแล้วปลอบเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังปลอบสิ่งทดลองของตัวเอง “เดี๋ยวฉันก็กลับมา เชื่อฉันนะ?”

ดวงตาของเงือกหดแคบลงเล็กน้อย เขามองเธออย่างลังเล

ถังโหรวมองตาเขาตอบ ไม่หลบไม่เลี่ยง

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเงือกก็ยอมแพ้ เอ่ยเสียงเบาว่า “อย่าหลอกผม”

“ไม่หลอกหรอก”

แต่ใครจะคิดว่าเรื่องหลังจากนั้นจะเกินควบคุม

ถังโหรวรับปากว่าจะไปหาอุปกรณ์มาพาเงือกไปด้วย แต่พอออกมาแล้วกลับพบว่าทั่วทั้งเขตเอสถูกล้อมไว้ด้วยแนวกั้น

เธอเดินออกไปตามประตูใหญ่ แต่ตรงหัวมุมกลับเจอผู้หญิงคนเดิมที่ก่อนหน้านี้สั่งให้เธอเข้าไปปล่อยยา

ผู้หญิงคนนั้นคว้าตัวถังโหรวไว้ พอเห็นเธอก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี ใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะความหวาดกลัว

“เธอไม่ได้เข้าไปเหรอ?!”

ถังโหรวขมวดคิ้ว “ฉันเข้าไปแล้วนะ”

“แล้วทำไมเธอยังมีชีวิตอยู่?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป