อยู่ในโลกแจ็กกี้ ชาน ผมมีกลุ่มแชทคนร่วมถิ่น!

ตอนที่ 2 กลุ่มแชท?

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หน้าจอแชทของกลุ่มแชทคนร่วมถิ่นลอยนิ่งอยู่ในจิตสำนึก พื้นหลังสีขาวตัวอักษรสีดำ สะอาดเอี่ยมราวกับกระดาษ A4 ที่เพิ่งพิมพ์ออกมาใหม่

ข้อความ “สวัสดีครับทุกคน” ที่ลี่ตู้ส่งไปนอนอยู่ล่างสุดของหน้าจอ ด้านบนว่างเปล่า ไม่มีประวัติการแชทแม้แต่บรรทัดเดียว

เขาจ้องหน้าจอ รอข้อความจากอีกสองคน

ลมหายใจค่อย ๆ ผ่อนช้าลง สายตาจับจ้องอยู่ตรงหน้า

ในสายตาคนอื่น เขาอาจดูเหมือนกำลังเหม่อ แต่มีเพียงลี่ตู้ที่รู้ว่าตัวเองกำลังมองอะไรอยู่

หัวใจยังเต้นเร็วกว่าปกตินิดหน่อย เครื่องวัดชีพจรข้างหูส่งเสียงปี๊บ ๆ แต่เขาไม่ได้สนใจ

ภายใต้สายตาที่เฝ้ารอของลี่ตู้ หน้าจอก็ขยับ

รูปโปรไฟล์ของจางชิงโจวสว่างขึ้นก่อน ตามด้วยข้อความบรรทัดหนึ่งที่เด้งขึ้นมา

“สวัสดี สวัสดี! ในที่สุดก็มีคนพูดแล้ว! ผมรอตั้งนาน นึกว่าเหลือผมเป็นคนมีชีวิตอยู่คนเดียวซะอีก!”

ใต้ข้อความมีสติกเกอร์รูปแมวส้มนั่งอยู่บนโซฟา หัวพยักขึ้นลงรัว ๆ อ้าปากกว้าง พร้อมคำบรรยายว่า “สวัสดี สวัสดี”

ลี่ตู้มองความรู้สึกคุ้นเคยของการได้แชทกับคนอื่น ซึ่งห่างหายไปนาน แล้วก็เผลอยิ้มออกมา กำลังจะตอบกลับ

แต่ยังไม่ทันได้ตอบ รูปโปรไฟล์ของหลัวเอินก็สว่างขึ้นตามมา ข้อความของเขาถูกส่งเข้ามาทันที

“ผมอยู่นี่ เพิ่งเข้ามา ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น กำลังสังเกตอยู่พอดี ข้าเพิ่งเตรียมจะส่งข้อความ ก็เห็นพวกเจ้าส่งมาก่อนแล้ว”

จากนั้นหลัวเอินก็แปะสติกเกอร์หัวแพนด้าไว้ใต้ข้อความ ใบหน้ากลม ตาเม็ดถั่ว ปากอ้าเป็นรูปตัวโอ พร้อมคำบรรยายว่า “ผมคือใคร ผมอยู่ที่ไหน”

ลี่ตู้มองสติกเกอร์ทั้งสองใบแล้วอดหัวเราะไม่ได้

เขาคิดในใจว่า สไตล์การคุยแบบนี้ติดดินดีเหมือนกัน

จากนั้นลี่ตู้ก็เริ่มพิมพ์ข้อความในหัว

เขาใช้ความคิดพิมพ์ข้อความออกมาท่อนหนึ่ง แล้วก็ลบทิ้งไปอีกท่อน

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาเจรจาธุรกิจมาหลายสิบครั้ง เซ็นสัญญามูลค่าหลักสิบล้านถึงร้อยล้านมาแล้ว แต่การคุยกับ “คนร่วมถิ่น” นี่เป็นครั้งแรก

“สวัสดีครับ ผมชื่อลี่ตู้ ตอนนี้อยู่ในโลกสมัยใหม่โลกหนึ่ง เดิมทีคิดว่าเป็นโลกธรรมดา แต่เมื่อกี้เพิ่งรู้ว่าเป็นโลกของเรื่อง ‘เจ๊กกี้ แชน แอดเวนเจอร์’ ผมอายุยี่สิบห้าปี ป่วยหนัก นอนอยู่ในโรงพยาบาลครับ”

ส่ง

ข้อความเพิ่งเด้งออกไป รูปโปรไฟล์ของจางชิงโจวก็สว่างขึ้นแทบจะในวินาทีเดียวกัน

“ให้ตายสิ! ‘เจ๊กกี้ แชน แอดเวนเจอร์’ เหรอ? เรื่องที่มีเครื่องรางสิบสองนั่นน่ะ? พี่ลี่โชคดีเกินไปแล้ว! ระดับพลังของโลกนั้นค่อนข้างต่ำ ได้เครื่องรางมาก็เป็นของพี่เลย!”

“ผมชื่อจางชิงโจว อยู่ในโลกของ ‘องค์หนึ่งใต้สวรรค์’ ตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัยอยู่”

เขาพิมพ์เร็วมาก ราวกับอัดอั้นคำพูดไว้เต็มท้อง จนในที่สุดก็ได้ระบายออกมา

ลี่ตู้มองคำว่า “ได้เครื่องรางมาก็เป็นของพี่เลย” แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง จะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร? โลกนี้ไม่ได้ธรรมดาเลย

เขายังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ข้อความของหลัวเอินก็ตามมา

“ผมชื่อหลัวเอิน ตอนนี้อยู่ในโลก ‘วันพีซ’ ช่วงนี้อาศัยอยู่ในอาณาจักรเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เพิ่งรู้เรื่องนี้ได้ไม่นาน ยังงง ๆ อยู่เลย”

จางชิงโจวตอบกลับทันทีด้วยสติกเกอร์รูปสุนัขพันธุ์ชิบะตัวหนึ่งนั่งหดตัวอยู่ตรงมุม น้ำตาคลอมองกล้อง พร้อมคำบรรยายว่า “อิจฉาจนน้ำตาไหล”

หลัวเอินส่งสติกเกอร์รูปเดียวกันตามมาติด ๆ เป็นสุนัขพันธุ์ชิบะตัวเดิมแต่เปลี่ยนมุมกล้อง คำบรรยายกลายเป็น “บวกหนึ่ง”

ลี่ตู้มองหน้าจอ สมองหมุนคิดอยู่สองรอบ

คนหนึ่งอยู่ในแวดวงอี้เหริน อีกคนอยู่ในแวดวงโจรสลัด

เขาลอบประเมินระดับความอันตรายของทั้งสองโลกในใจ

โลกอี้เหริน—จ้าวเมฆาผู้เฒ่า จางจือเหวย ผู้อาวุโสทั้งสิบ แก๊งเฉวียนสิ่ง ไม่ว่าจะดึงฝ่ายไหนออกมาก็เป็นระเบิดนิวเคลียร์รูปร่างมนุษย์ทั้งนั้น (ตรงนี้อาจเปรียบเทียบเกินจริงไปบ้าง อย่าเพิ่งให้คะแนนต่ำเพราะคำเปรียบเทียบนี้เลยนะ ขอร้องล่ะ)

ส่วนโลกวันพีซยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทั้งพลเรือเอก สี่จักรพรรดิ และเจ็ดเจ้าสมุทร ระดับที่ลงมือทีไรก็ทำลายเกาะล้างอาณาจักรได้ง่าย ๆ

เมื่อเทียบกันแล้ว โลกฝั่งเขาถือว่าอ่อนโยนกว่าจริง ๆ

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ลี่ตู้ก็เริ่มเรียบเรียงข้อความในหัว

“โลกของพวกคุณอันตรายกว่าฝั่งผมเยอะ อย่างน้อยบนผิวเผินฝั่งผมก็ยังเป็นสังคมสมัยใหม่ ส่วนฝั่งพวกคุณมีคนตายได้ทุกเมื่อ”

จางชิงโจวตอบกลับทันทีว่า “พูดแบบนั้นก็ไม่ผิดหรอกครับ… แต่เครื่องรางมันน่าได้จริง ๆ นะ! พี่ลี่! นั่นเครื่องรางเชียวนะ!”

ถัดจากข้อความมีสติกเกอร์ “สุนัขชูหัวขอเอาชีวิตรอด”

หลัวเอินส่งสติกเกอร์ “พยักหน้า” แล้วเสริมอีกประโยคว่า

“พี่ลี่พูดถูก ฝั่งผมกับจางชิงโจวอันตรายจริง ๆ แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว ก็เลือกอะไรไม่ได้หรอก มาแล้วก็ต้องลุยกันต่อ”

ลี่ตู้มองข้อความนั้น ครู่หนึ่งก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร เพราะตอนนี้เขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของเครื่องรางเลย

เขาพิงหมอนแล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง

แสงแดดยังคงสว่างจ้าเหมือนเดิม

จากนั้นเขาก็ถอนสายตากลับมา มองไปยังช่องแชทอีกครั้ง

ในกลุ่มเงียบไปหลายวินาที

แล้วจางชิงโจวก็ส่งข้อความมาว่า

“ว่าแต่ พวกคุณลองดูในกลุ่มนี้หรือยัง นอกจากช่องแชทแล้วมีฟังก์ชันอื่นอีกไหม? ผมไล่ดูทั่วแล้ว ไม่เจออะไรเลย”

ลี่ตู้ลองออกจากหน้าจอแชทไปดู

เขาหลับตาลง แล้วกวาดจิตสำรวจหน้าจอกลุ่ม “รอบหนึ่ง” มุมซ้ายบนไม่มีประกาศกลุ่ม มุมขวาบนไม่มีไอคอนไฟล์ แถบเมนูด้านล่างมีแค่ปุ่ม “แชท” โดด ๆ ปุ่มอื่นเป็นสีเทาทั้งหมด กดไม่ได้

หลัวเอินตอบกลับมาเช่นกันว่า “ผมก็หาแล้ว ไม่มีเลย แม้แต่ไฟล์กลุ่มหรืออัลบั้มกลุ่มก็ไม่มี มีแค่หน้าจอแชทธรรมดา ๆ”

ลี่ตู้ลองออกไปดูอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้พลาดอะไร แล้วก็กลับเข้ามาพิมพ์ข้อความ

“ไม่มีจริง ๆ ด้วย แล้วก็มีอีกเรื่องที่แปลกกว่านั้น—พวกคุณสองคน ใครเป็นหัวหน้ากลุ่ม?”

จางชิงโจวตอบว่า “ผมไม่ใช่ ข้างรูปโปรไฟล์ไม่มีป้ายบอก”

หลัวเอินตอบว่า “ผมก็ไม่ใช่”

ในช่องแชทพลันเงียบลงอย่างน่าประหลาด

ทั้งสามคนต่างเงียบไปพร้อมกัน

ลี่ตู้จ้องหน้าจอ สามวินาที สี่วินาที ห้าวินาที ไม่มีใครส่งข้อความมา

เขารู้สึกได้ว่าอีกสองคนก็กำลังไล่หาและตรวจดูสิ่งต่าง ๆ อยู่เหมือนกัน

แล้วจางชิงโจวก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ “แล้วใครเป็นคนสร้างกลุ่มนี้ล่ะ? คงไม่ใช่พวกเราสร้างเองหรอกใช่ไหม? ตอนผมเข้ามาไม่มีแจ้งเตือนอะไรเลย อยู่ ๆ ก็มาอยู่ในกลุ่มแล้ว”

หลัวเอินว่า “ผมก็เหมือนกัน หลับตาทีลืมตาที ในหัวก็มีไอ้นี่เพิ่มขึ้นมาแล้ว”

ลี่ตู้จ้องข้อความสองบรรทัดนั้น แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย

เขาหลับตาแล้วลืมขึ้นอีกครั้ง

ความคิดหลายอย่างแล่นผ่านสมอง ก่อนจะหยุดลงที่ข้อสันนิษฐานหนึ่ง

ลี่ตู้เริ่มพิมพ์ข้อความว่า “ผมเดาว่าอาจเป็นเพราะคนยังไม่พอ ตอนนี้ในกลุ่มมีแค่พวกเราสามคน ฟังก์ชันเลยยังไม่เปิดใช้งาน”

“พอมีคนเข้ามาเพิ่ม ความคึกคักมากขึ้น บางทีฟังก์ชันอื่นอาจปลดล็อกก็ได้ ในนิยายเขียนกันแบบนี้ทั้งนั้น”

ข้อความส่งออกไป ไม่นานข้อความจากทั้งสองคนก็ตามมาติด ๆ

จางชิงโจวตอบก่อนว่า “ฟังดูมีเหตุผล งั้นก็คุยกันไปก่อนแล้วกัน ยังไงก็ไม่เสียหาย”

หลัวเอินว่า “ได้ งั้นก็ใช้เป็นกลุ่มแชทไปก่อนแล้วกัน”

ลี่ตู้มองคำว่า “คุยกันไปก่อนแล้วกัน” บนหน้าจอ แล้วก็จมอยู่ในความคิด อดสงสัยไม่ได้ว่ากลุ่มนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เวลาตัดสินใจเรื่องธุรกิจ เขามักยึดหลัก “ทำความเข้าใจภาพรวมให้ชัดก่อนค่อยลงมือ” แต่กลุ่มนี้ไม่มีภาพรวมให้เขาทำความเข้าใจเลย

มีสามคน ช่องแชทที่ไม่มีฟังก์ชันอะไรสักอย่าง แถมยังไม่รู้ด้วยว่าใครเป็นคนสร้าง

ตามหลักแล้ว เขาควรจะกังวล

แต่เขากลับไม่กังวล

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อาจเป็นเพราะสติกเกอร์สองใบ อาจเป็นเพราะข้อความที่ว่า “พี่ลี่โชคดีเกินไปแล้ว” หรืออาจเป็นเพียงเพราะในที่สุดก็มีคนตอบกลับข้อความของเขาเสียที

ห้องผู้ป่วยเงียบงันมาหลายวัน ตอนนี้ในที่สุดก็มีคนคุยกับเขาแล้ว

เขานั่งอยู่บนเตียง ผ่อนลมหายใจแล้วรอหัวข้อสนทนารอบต่อไป

จางชิงโจวเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน ดูท่าทางเขาจะเป็นคนพูดเก่ง มีเรื่องให้พูดไม่รู้จบ

“งั้นผมขอเล่าแผนของผมก่อน ตอนนี้ผมเรียนอยู่มหาวิทยาลัย แล้วบังเอิญเจอจางฉู่หลานในวิชาเลือก ตอนนั้นสมองผมมึนไปหมดเลย หลังจากนั้นก็แอบไปสืบดู จนยืนยันได้ว่าเป็นเขาจริง ๆ ผมคิดว่าจะทำความคุ้นเคยกับเขาก่อน แล้วตามเขาเข้าสู่วงการอี้เหริน จากนั้นค่อยหาโอกาสไปเขาหูซานเพื่อฝากตัวเป็นศิษย์”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป