“คุณหลี่ อาการของคุณแย่ลงอีกแล้ว ผลวินิจฉัยล่าสุดออกมาแล้ว คุณเหลือเวลาอีกสามเดือน”
แพทย์เจ้าของไข้ยืนอยู่ข้างเตียง สายตาจับจ้องแฟ้มประวัติผู้ป่วยในมือ ไม่กล้าเงยหน้ามองลี่ตู้
พูดจบ เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรอปฏิกิริยาบางอย่าง
ห้องผู้ป่วยเงียบสงัด ตัดกับทิวทัศน์แสนงดงามของฤดูใบไม้ผลิที่ผลิบานอยู่นอกหน้าต่างอย่างชัดเจน
ลี่ตู้นอนอยู่บนเตียง มีผ้าห่มบางคลุมตัว ข้อมือซ้ายต่ออยู่กับสายน้ำเกลือ
ร่างกายของเขาซูบผอมลงไปมาก โหนกแก้มสูงเด่น เบ้าตาลึกโบ๋ ริมฝีปากแห้งแตกจนลอกเป็นขุยขาว
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็เผยความลังเลต่อสู้บางอย่าง
ลี่ตู้เอ่ยถามหมอว่า “รักษาไม่หายจริง ๆ เหรอ?”
คราวนี้หมอเงยหน้าขึ้น มองสีหน้าของลี่ตู้ แล้วหันไปมองหน้าจอเครื่องติดตามคลื่นหัวใจที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างลังเล
“ตอนนี้ทั่วโลกพบผู้ป่วยที่มีอาการคล้ายกันเพียงรายเดียว วิธีรักษาที่มีอยู่ยังไม่ได้ผลดีนัก ทางโรงพยาบาลจึง...มีข้อเสนออย่างหนึ่ง”
“ข้อเสนออะไร?”
“ตั้งชื่อโรคนี้ตามชื่อของคุณครับ”
ลี่ตู้จ้องหน้าหมออยู่ครู่หนึ่ง ในใจสบถว่า ช่างเลือกเวลาพูดเรื่องแบบนี้ได้เหมาะเจาะจริง ๆ
จากนั้นเขาก็ยกมือผอมแห้งขึ้น โบกมือไปทางประตู “ออกไปกันให้หมดเถอะ”
หมอพยักหน้า ปิดแฟ้มประวัติผู้ป่วยลง พยาบาลสองคนที่อยู่ข้าง ๆ หันตามเขา
ผู้ช่วยในชุดสูทที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องก็ก้มตัวเล็กน้อย ริมฝีปากขยับเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกมา
คนกลุ่มนั้นทยอยออกจากห้องผู้ป่วยไป ประตูปิดลงเบา ๆ
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไปตามทางเดิน เหลือเพียงเสียงเครื่องมือส่งเสียงติ๊ดเบา ๆ
ลี่ตู้ไม่ได้มองพวกเขา เขาจ้องถุงน้ำเกลืออยู่นาน
จากนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า มีเสมหะปนอยู่ “สวรรค์ แกกำลังแกล้งฉันอยู่หรือไง?”
เขาขยับตัว พยายามลุกขึ้นนั่ง แต่แขนไม่มีแรง พยุงตัวได้ครู่เดียวก็ทรุดกลับลงไป
เขาจึงนอนนิ่งแล้วพูดออกมาอย่างนั้น
“ข้ามมาจากอีกโลกตั้งแต่เด็ก เริ่มต้นจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า เติบโตมากับข้าวปลาอาหารที่คนอื่นแบ่งให้ ไม่มีอะไรติดตัวเลยสักอย่าง กว่าจะเก็บเงินได้สักก้อนก็ลำบากแทบแย่”
พูดถึงตรงนี้ เขาหยุดหายใจหอบอยู่ครู่หนึ่ง หน้าอกขยับขึ้นลงอย่างอึดอัด
“เงินที่เก็บไว้บังเอิญได้จังหวะดี ๆ อยู่สามสี่ครั้ง แต่น่าเสียดาย ทุกครั้งก็ล้มลุกคลุกคลานจนหน้าบวมช้ำ กว่าจะจับทางได้ หาเงินก้อนโตมาได้ ซื้อบ้านซื้อรถ คิดไว้ว่าหลังจากนี้จะเที่ยวรอบโลก ใช้ชีวิตให้เต็มที่”
เขายกมือขวาขึ้นมาไว้ตรงหน้า เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน ผิวบางจนเห็นทะลุ รอยช้ำสีม่วงคล้ำแผ่เป็นปื้นอยู่ข้างรอยเข็ม
“ผลสุดท้ายก็มีช่วงเวลาดี ๆ แค่ครึ่งปี แค่ครึ่งปีเท่านั้น”
เขาจ้องมองมือข้างนั้น พลิกไปพลิกมา มือคู่นี้เคยเซ็นสัญญามูลค่าเจ็ดหลัก เคยจับพวงมาลัยขับรถทางไกลสามพันกิโลเมตร เคยพิมพ์โค้ดนับแสนบรรทัด
แต่ตอนนี้แม้แต่สายน้ำเกลือก็ยังจับไม่อยู่
เขาวางมือลง แล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง
ข้างนอกเป็นวันอากาศดีในฤดูใบไม้ผลิ เส้นขอบฟ้าของเมืองทอดอยู่ใต้ท้องฟ้าสีครามอย่างชัดเจน ไกลออกไปมีคนกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่บนดาดฟ้าตึกสำนักงาน ต้นไม้สีเขียวห้อยย้อยลงมาจากริมรั้ว
วันนี้แดดจ้าจนแสบตาอยู่บ้าง
ลี่ตู้หรี่ตาลง มุมปากกระตุกเล็กน้อย สีหน้านั้นไม่ถึงกับเป็นรอยยิ้ม และก็ไม่เชิงว่าขมขื่น
“อายุยี่สิบห้าปี แต่ต้องมาใช้ชีวิตแบบนี้ ช่างไร้น้ำยาจริง ๆ!”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ถุงน้ำเกลือ
“เฮ้อ เตรียมการุณยฆาตเถอะ”
เขาพูดเสียงเบามาก แต่น้ำเสียงไม่มีความลังเลอยู่เลย
“ตายอยู่บนเตียงแบบไม่เจ็บไม่ปวดก็น่าสมเพชเกินไป นั่งรถเข็นออกไปเดินเล่นสักรอบ แล้วไปตายกลางทางยิ่งน่าสมเพชกว่า”
พูดจบเขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อกับตัวเองว่า “พูดง่าย ๆ ก็คือตายแบบไหนก็ต้องตายอยู่ดี ขอแค่ไม่ต้องทรมานมากก็พอ”
เขาหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง ความคิดวุ่นวายสารพัดวนเวียนอยู่ในหัว
ทิวทัศน์งดงามเหล่านั้นต่อจากนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว
เขามองตึกสูงด้านนอก เงาภูเขาที่อยู่ไกลออกไป และเมฆที่ลอยผ่านท้องฟ้า จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
“ถ้ามีเครื่องรางม้าจากเรื่องเจ๊กกี้ แชน แอดเวนเจอร์ก็คงดี”
พูดจบเขาก็ชะงักไปเอง แล้วหัวเราะเสียงแหบพร่าครั้งหนึ่ง
“ฉันนี่ก็เพ้อฝันเกินไปแล้ว ของแบบนั้นจะมีอยู่บนโลกได้ยังไง?”
คำพูดยังไม่ทันจางหาย เสียง “ติ๊ง” ก็ดังขึ้นในหัว
แผงหน้าต่างกึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงกลางสายตา พื้นหลังสีขาว ตัวอักษรสีดำ อ่านได้อย่างชัดเจน
เขากะพริบตาครั้งหนึ่ง มองแผงหน้าต่างตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ จากนั้นยื่นมือไปปัด แต่ฝ่ามือทะลุผ่านไป ไม่ได้สัมผัสอะไรเลย
【ยินดีด้วย โฮสต์กล่าวคำสำคัญ “เจ๊กกี้ แชน แอดเวนเจอร์” และรับรู้โลกที่ตนเองอาศัยอยู่แล้ว ต้องการเข้าร่วมกลุ่มแชทคนร่วมถิ่นหรือไม่?】
ด้านล่างมีปุ่มสองปุ่ม:【ยืนยัน】และ【ยกเลิก】
มือของลี่ตู้ค้างอยู่กลางอากาศ ร่างแข็งทื่อไปชั่วขณะ
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ: ระบบพิเศษ?
ความคิดที่สองตามมาติด ๆ: ข้ามมิติมายี่สิบห้าปี ฉันกำลังจะตายอยู่แล้ว ระบบพิเศษเพิ่งจะมาตอนนี้เนี่ยนะ?
แล้วความคิดที่สาม ซึ่งผุดขึ้นมาเร็วที่สุดก็คือ: จะมาตอนไหนก็ช่างเถอะ ขอแค่มาก็พอ ยังพอมีทางช่วยชีวิตตัวเองได้
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ หน้าอกเจ็บขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่ก็ไม่สนใจ เพียงจ้องแผงหน้าต่างพินิจดูอย่างละเอียด
คำสำคัญ รับรู้โลก กลุ่มแชทคนร่วมถิ่น—เมื่อนำคำเหล่านี้มาประกอบกัน ความหมายก็ค่อนข้างชัดเจน
เมื่อลองเรียบเรียงเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ ตรรกะก็ชัดแจ้ง เขาพูดถึงเจ๊กกี้ แชน แอดเวนเจอร์ ระบบจึงตัดสินว่าเขา “รับรู้โลกที่ตนเองอาศัยอยู่”
จากนั้นกลุ่มนี้จึงถูกเปิดใช้งาน
กล่าวอีกอย่างก็คือ โลกที่เขาข้ามมานั้นไม่ใช่โลกสมัยใหม่ธรรมดา แต่เป็นโลกของเจ๊กกี้ แชน แอดเวนเจอร์
เครื่องรางสิบสองของเซิงจู่ หน้ากากของทัพเงาผี แปดมารผู้พิฆาต แปดเทพผู้ผนึก รวมถึงอุปกรณ์เวทมนตร์สารพัดอย่าง
ทั้งหมดมีอยู่จริง
หัวใจของลี่ตู้เต้นเร็วขึ้นฉับพลัน เสียง “ตึกตัก ตึกตัก” กระแทกอยู่ในอก ตัวเลขบนเครื่องติดตามอาการพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว สัญญาณเตือนดังติ๊ด ๆ ไม่หยุด
เสียงฝีเท้าดังขึ้นทันทีจากด้านนอก พยาบาลผลักประตูพรวดพราดเข้ามา ตามมาด้วยหมอเจ้าของไข้ที่ยังไปได้ไม่ไกล
หมอเหงื่อท่วม รีบมาถึงข้างเตียงแล้วถามว่า “คุณหลี่ เป็นอะไรไปครับ? รู้สึกไม่สบายตรงไหน?”
ลี่ตู้โบกมือ น้ำเสียงค่อนข้างร้อนรน “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เครื่องมันไวเกินไป ผมแค่หายใจแรงไปหน่อย”
หมอจ้องหน้าจออยู่สองวินาที แล้วหันมาดูสีหน้าของลี่ตู้ “อัตราการเต้นของหัวใจเร็วขึ้นจริง ๆ จะให้...”
“ผมบอกว่าไม่เป็นไรไง” ลี่ตู้ขึ้นเสียงเล็กน้อย “ออกไปเถอะ ผมอยากอยู่คนเดียว”
หมออ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็พยักหน้า พาพยาบาลออกไป แล้วปิดประตูลงอีกครั้ง
ห้องผู้ป่วยกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ลี่ตู้หลับตาลง หัวใจยังคงเต้นตึกตักไม่หยุด แต่เขาบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
นิสัยที่สั่งสมมาหลายปีในแวดวงธุรกิจสอนให้รู้ว่า ยิ่งเป็นเรื่องเร่งด่วนก็ยิ่งห้ามวู่วาม
เครื่องรางม้า เครื่องรางม้าสามารถรักษาอาการบาดเจ็บและโรคภัยได้ทุกชนิด ขอแค่หาเจอ ชีวิตของเขาก็จะรอด
ลี่ตู้สูดหายใจเข้าลึก ๆ หลับตาแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง แผงหน้าต่างยังอยู่
เขากดปุ่ม【ยืนยัน】
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว “เข้าร่วมกลุ่มแชทคนร่วมถิ่นสำเร็จแล้ว”
ลี่ตู้หลับตาลง จดจ่อกับจิตใจ แล้วหน้าต่างที่คล้ายหน้าจอแชทก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ลอยอยู่ในห้วงความคิด ตัวอักษรชัดเจน
ชื่อกลุ่มคือ【กลุ่มแชทคนร่วมถิ่น】
รายชื่อสมาชิกอยู่ด้านบน มีสามชื่อ ได้แก่ จางชิงโจว หลัวเอิน และลี่ตู้
รูปประจำตัวของทั้งสามคนสว่างอยู่ทั้งหมด และแสดงสถานะออนไลน์
ประวัติการสนทนาว่างเปล่า ไม่มีข้อความแม้แต่ข้อความเดียว
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเข้าร่วมพร้อมกัน ทุกคนคงกำลังรอให้คนอื่นส่งข้อความก่อน
ลี่ตู้จ้องชื่อสองชื่อนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขาไม่รอให้คนอื่นเริ่มก่อน สำหรับเรื่องแบบนี้ เขาไม่ชอบเป็นฝ่ายตั้งรับมาตลอด
ดังนั้นลี่ตู้จึงพิมพ์ข้อความด้วยความคิดลงในหัว แล้วส่งออกไปทันที
“สวัสดีทุกคน”