อยู่ในโลกแจ็กกี้ ชาน ผมมีกลุ่มแชทคนร่วมถิ่น!

ตอนที่ 3 แผนของแต่ละคน

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ลี่ตู้มองข้อความนั้น ภาพของจางฉู่หลานพลันผุดขึ้นมาในหัว ความประทับใจเดียวที่มีต่อเขาคือ จางฉู่หลานคนหน้าด้านสุด ๆ

หลัวเอินตอบกลับมาแทบจะพร้อมกันว่า “พี่ชาย โลกของอี้เหรินนี่น้ำลึกนัก ทั้งแก๊งเฉวียนสิ่ง นาดูถง และผู้อาวุโสทั้งสิบ ไม่มีใครรับมือได้ง่าย ๆ ระวังตัวด้วย”

ข้อความของลี่ตู้ก็ตามมาติด ๆ “ผมดูองค์หนึ่งใต้สวรรค์ไม่เยอะ แต่รู้ว่าข้างในมีกระแสน้ำใต้น้ำลึกแค่ไหน”

“เส้นทางของจางฉู่หลานเป็นทางเข้าที่ปลอดภัยที่สุดจริง ๆ แต่ต้องเตรียมใจไว้ด้วยว่า ถ้าไปอยู่ข้าง ๆ เขา เรื่องปวดหัวจะไม่ขาดสาย”

จางชิงโจวส่งสติกเกอร์ทำมือเป็นสัญลักษณ์ “OK” มาอันหนึ่ง แล้วส่งข้อความต่อว่า

“วางใจ ผมเข้าใจ เพราะงั้นถึงเลือกทางนี้ ทางอื่นเสี่ยงเกินไป ผมเลยเลือกทางที่ปลอดภัยที่สุด ตอนนี้กลุ่มเราก็ยังไม่มีฟังก์ชันอื่น ทำตัวเงียบ ๆ ไปก่อน รอผมตั้งหลักได้แล้วค่อยว่ากัน”

หลัวเอินส่งมีมมา เป็นภาพคนสวมหมวกกันน็อกนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพง พร้อมคำว่า “อยู่นิ่ง ๆ ไว้ก่อน”

ลี่ตู้ส่งมีมกลับไป เป็นภาพมือสองข้างชูนิ้วโป้ง พร้อมคำว่า “เห็นด้วย”

จากนั้นหลัวเอินก็พูดต่อ

“ส่วนผม ผมตั้งใจจะเข้ากองทัพเรือ ผมเป็นผู้สืบทอดแนวคิดสังคมนิยมตัวจริง ไม่มีทางไปเป็นโจรสลัดหรอก”

“คนแบบลูฟี่เรียกว่านักผจญภัย แต่ก็ไม่ใช่แนวทางของผมเหมือนกัน”

“อย่างน้อยกองทัพเรือก็มีเส้นทางเลื่อนตำแหน่งชัดเจน เริ่มจากทหารแล้วค่อย ๆ ไต่ขึ้นไป วันหน้าอาจได้ผลปีศาจสักผล แล้วได้เป็นรองพลเอกก็ได้”

จางชิงโจวแทรกขึ้นมาว่า “รองพลเอกอะไร อย่างน้อยก็ต้องเป็นพลเอกสิ”

ลี่ตู้ก็เสริมขึ้นมาบ้างว่า “เป็นจอมพลไปเลยสิ”

หลัวเอินส่งข้อความ “ฮ่าฮ่า” กลับมา แล้วพูดว่า “พี่ลี่ล้อเล่นแล้ว จอมพลผมไม่กล้าฝันหรอก ได้เป็นพลเอกก็พอใจแล้ว แฮะ ๆ”

ลี่ตู้มองคำว่า “แฮะ ๆ” แล้วนึกภาพหลัวเอินกำลังเกาหัวหัวเราะอยู่ทางโน้นออกเลย

จากนั้นก็ถึงตาของเขา

เขารออยู่สองวินาที ยืนยันว่าจางชิงโจวกับหลัวเอินไม่มีอะไรจะพูดแล้ว จากนั้นจึงเริ่มพิมพ์

“ฝั่งผมไม่มีอะไรจะพูดมาก เรื่องแรกคือรักษาโรคของผม”

“ผมต้องไปหาเครื่องรางม้า เครื่องรางม้ารักษาอาการบาดเจ็บและโรคภัยทั้งหมดที่เกิดจากปัจจัยภายนอกได้ ชีวิตผมต้องฝากไว้กับมัน เจอเครื่องรางม้าแล้ว ผมจะเอาเครื่องรางสิบสองทั้งหมด”

ทันทีที่ส่งข้อความออกไป แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกว่าพูดจาใหญ่โตไปหน่อย

คนป่วยระยะสุดท้ายที่นอนอยู่บนเตียง จนกระทั่งสายน้ำเกลือยังจับไม่ไหว กลับพูดว่าจะรวบรวมเครื่องรางสิบสองให้ครบ

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาคิดมากแล้ว

จางชิงโจวตอบกลับมาในพริบตา “ลูกพี่! ต่อจากนี้ผมขอเกาะขาพี่เลย! เครื่องรางสิบสองนะ! นั่นมันเครื่องรางสิบสองเชียวนะ!”

ตามมาด้วยมีมชุดหนึ่ง ทั้งคุกเข่า กราบไหว้ และประนมมือ

หลัวเอินรีบตามมาติด ๆ “+1! ต่อจากนี้พี่ลี่บอกให้ไปตะวันออก ผมไม่มีวันไปตะวันตกแน่”

จางชิงโจวกับหลัวเอินส่งข้อความเดียวกันมาพร้อมกันว่า “ถึงตอนนั้นผมก็ไม่ขาดอะไรแล้ว”

ลี่ตู้มองข้อความหลายบรรทัดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็ยิ้ม

รอยยิ้มนั้นแผ่วเบามาก มุมปากขยับขึ้นนิดเดียวแล้วก็หายไป เป็นเพียงส่วนโค้งเล็ก ๆ ที่ยกขึ้นมาเท่านั้น

ด้วยสภาพของลี่ตู้ในตอนนี้ สีหน้าแบบนี้เป็นท่าทางเดียวที่เขาทำได้อย่างไม่เปลืองแรง

แต่ตั้งแต่ได้รับการวินิจฉัยโรค นี่เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มโดยไม่ได้ยิ้มเยาะหรือยิ้มอย่างจนใจ

ลี่ตู้รีบตอบทั้งสองคนไปว่า “ได้สิ พอผมรวบรวมเครื่องรางสิบสองครบแล้ว พวกนายมีเรื่องอะไรให้ช่วยก็พูดมาได้เลย ถ้าช่วยได้ผมช่วยแน่นอน”

จางชิงโจว: “สัญญาแล้วนะ!”

หลัวเอิน: “สัญญาแล้วนะ!”

ลี่ตู้: “สัญญาแล้ว”

หลังพิมพ์สามคำสุดท้ายเสร็จ จิตใจของลี่ตู้ก็ว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ในกลุ่มเงียบไปหลายวินาที ราวกับทุกคนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

จู่ ๆ จางชิงโจวก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “จริงสิ พี่ลี่ รีบไปหาเครื่องรางม้าเถอะ! อย่ามัวชักช้า! รักษาโรคสำคัญที่สุด!”

หลัวเอินก็เสริมขึ้นมาอีกประโยค “ใช่ ๆ โรคของพี่ปล่อยไว้ไม่ได้ ตอนนี้กลุ่มเรายังช่วยอะไรไม่ได้ พี่ดูแลตัวเองให้ดีก่อน”

ลี่ตู้มองข้อความสองบรรทัดนั้น

นิ่งไปครู่หนึ่ง

ตั้งแต่ได้รับการวินิจฉัยจนถึงตอนนี้ คนรอบข้างต่างพูดกับเขาอย่างสุภาพและระมัดระวัง

หมอพูดโดยไม่กล้าสบตาเขา พยาบาลเข้าออกห้องพักฟื้นก็ยังเดินเบา ๆ

แม้แต่เสี่ยวโจวผู้ช่วยของเขา ยืนอยู่ตรงมุมห้องแล้วขยับริมฝีปาก พอคำพูดมาถึงปากก็กลืนกลับลงไป

ไม่มีใครพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ว่า “รีบไปรักษาเถอะ”

เหมือนกำลังเร่งเพื่อนธรรมดาคนหนึ่งว่า “เป็นหวัดก็รีบกินยา อย่าฝืนสิ”

ในใจเขามีความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมา เป็นความรู้สึกที่เขาเรียกชื่อไม่ถูก

แต่เขารู้ว่าไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว

เขาพิมพ์ว่า “ได้ พวกนายก็ระวังตัวด้วย มีเรื่องอะไรก็บอกในกลุ่ม ถึงตอนนี้จะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ออกความเห็นให้ได้อยู่”

จางชิงโจว: “รับทราบ พี่ลี่รักษาตัวด้วย”

หลัวเอิน: “รักษาตัวด้วย มีเรื่องอะไรก็ตะโกนเรียกในกลุ่ม”

ลี่ตู้: “รักษาตัวด้วย”

รูปโปรไฟล์ของจางชิงโจวมืดลงก่อน

ทันทีที่เป็นสีเทา ด้านหลังชื่อของเขาในหน้าต่างแชตก็มีตัวอักษรเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาว่า “(ออฟไลน์)”

สองวินาทีต่อมา รูปโปรไฟล์ของหลัวเอินก็มืดลงเช่นกัน

มีคำว่า “(ออฟไลน์)” กำกับอยู่เหมือนกัน

ลี่ตู้จ้องหน้าต่างแชตที่ว่างเปล่านั้นต่ออีกสองวินาที

ตอนที่ชื่อทั้งสามยังสว่างอยู่ เขารู้สึกเพียงว่าคึกคัก

ตอนนี้สองชื่อมืดลง เหลือแค่ข้อความ “รักษาตัวด้วย” ที่เขาส่งไว้ในหน้าต่างแชต เขาถึงรู้สึกว่าความเงียบสงบกลับมาอีกครั้ง

เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง จิตใจก็ค่อย ๆ ถอนออกจากกลุ่มแชต

เพดานห้องพักฟื้นยังคงเป็นเพดานเดิม ของเหลวในขวดน้ำเกลือเหลืออยู่หนึ่งในสาม ไหลลงมาตามสายทีละหยด

บนหน้าจอเครื่องติดตามสัญญาณชีพมีเส้นคลื่นสีเขียวกับตัวเลขที่ขยับขึ้นลง แสงแดดนอกหน้าต่างสว่างจ้าจนแสบตา

ลี่ตู้หันไปมองทางประตู

ประตูปิดอยู่ ในทางเดินมีเสียงฝีเท้าดังผ่านไปเป็นครั้งคราว นอกจากนั้นก็เงียบสนิท

เขาทบทวนเรื่องที่คุยกันในกลุ่มเมื่อครู่ในหัว

จางชิงโจว — โลกองค์หนึ่งใต้สวรรค์ กำลังเรียนมหาวิทยาลัย เป้าหมายคือไปคลุกคลีกับจางฉู่หลานและขึ้นเขาหูซาน

หลัวเอิน — โลกวันพีซ ใช้ชีวิตไปวัน ๆ อยู่ในอาณาจักรเล็ก ๆ เป้าหมายคือเข้ากองทัพเรือและไต่เต้าไปตามเส้นทางเลื่อนตำแหน่ง

ฟังก์ชันกลุ่ม — ว่างเปล่า ไม่มีหัวหน้ากลุ่ม ทั้งสามคนเป็นสมาชิกทั่วไป คาดว่าฟังก์ชันจะปลดล็อกตามจำนวนสมาชิกที่เพิ่มขึ้น

ภารกิจของตัวเอง — ออกจากโรงพยาบาลก่อน แล้วไปหาเครื่องรางม้า

ความคิดชัดเจนมาก

เขาทบทวนตั้งแต่ต้นจนจบสามรอบ ยืนยันว่าไม่มีอะไรตกหล่น จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ

เขาก้มมองหลังมือตัวเอง เส้นเลือดปูดขึ้นมา ผิวบางจนเห็นเส้นเลือดสีม่วงข้างใต้ รอบรอยเข็มมีรอยช้ำเป็นปื้น

พึ่งตัวเองอย่างเดียวไม่ได้จริง ๆ แค่จะเดินออกไปยังทำไม่ได้เลย

แต่รอบตัวเขามีคนที่ช่วยวิ่งธุระ ค้นข้อมูล และติดต่อคนข้างนอกให้ได้

ลี่ตู้หันกลับไป นอนหงายมองเพดาน อ้าปากกว้าง แล้วหอบหายใจแรง ๆ สองครั้งเพื่อระบายความอึดอัดในอกออกไป

จากนั้นเขาก็ตะโกนเรียกเครื่องมือเครื่องหนึ่งที่อยู่ข้างตัวว่า

“เสี่ยวโจว!”

เสียงของเขาแหบพร่าปนเสมหะ แต่ไม่ได้เบาเลย หลังจากตะโกนเสร็จ เขาก็หลับตาลงครู่หนึ่ง

ทางเดินเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาแต่ไกลใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พื้นรองเท้าหนังกระทบกระเบื้อง

ดัง “ตับ ๆ ๆ ๆ” เร็วขึ้นเรื่อย ๆ และกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป