ลี่ตู้มองข้อความนั้น ภาพของจางฉู่หลานพลันผุดขึ้นมาในหัว ความประทับใจเดียวที่มีต่อเขาคือ จางฉู่หลานคนหน้าด้านสุด ๆ
หลัวเอินตอบกลับมาแทบจะพร้อมกันว่า “พี่ชาย โลกของอี้เหรินนี่น้ำลึกนัก ทั้งแก๊งเฉวียนสิ่ง นาดูถง และผู้อาวุโสทั้งสิบ ไม่มีใครรับมือได้ง่าย ๆ ระวังตัวด้วย”
ข้อความของลี่ตู้ก็ตามมาติด ๆ “ผมดูองค์หนึ่งใต้สวรรค์ไม่เยอะ แต่รู้ว่าข้างในมีกระแสน้ำใต้น้ำลึกแค่ไหน”
“เส้นทางของจางฉู่หลานเป็นทางเข้าที่ปลอดภัยที่สุดจริง ๆ แต่ต้องเตรียมใจไว้ด้วยว่า ถ้าไปอยู่ข้าง ๆ เขา เรื่องปวดหัวจะไม่ขาดสาย”
จางชิงโจวส่งสติกเกอร์ทำมือเป็นสัญลักษณ์ “OK” มาอันหนึ่ง แล้วส่งข้อความต่อว่า
“วางใจ ผมเข้าใจ เพราะงั้นถึงเลือกทางนี้ ทางอื่นเสี่ยงเกินไป ผมเลยเลือกทางที่ปลอดภัยที่สุด ตอนนี้กลุ่มเราก็ยังไม่มีฟังก์ชันอื่น ทำตัวเงียบ ๆ ไปก่อน รอผมตั้งหลักได้แล้วค่อยว่ากัน”
หลัวเอินส่งมีมมา เป็นภาพคนสวมหมวกกันน็อกนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพง พร้อมคำว่า “อยู่นิ่ง ๆ ไว้ก่อน”
ลี่ตู้ส่งมีมกลับไป เป็นภาพมือสองข้างชูนิ้วโป้ง พร้อมคำว่า “เห็นด้วย”
จากนั้นหลัวเอินก็พูดต่อ
“ส่วนผม ผมตั้งใจจะเข้ากองทัพเรือ ผมเป็นผู้สืบทอดแนวคิดสังคมนิยมตัวจริง ไม่มีทางไปเป็นโจรสลัดหรอก”
“คนแบบลูฟี่เรียกว่านักผจญภัย แต่ก็ไม่ใช่แนวทางของผมเหมือนกัน”
“อย่างน้อยกองทัพเรือก็มีเส้นทางเลื่อนตำแหน่งชัดเจน เริ่มจากทหารแล้วค่อย ๆ ไต่ขึ้นไป วันหน้าอาจได้ผลปีศาจสักผล แล้วได้เป็นรองพลเอกก็ได้”
จางชิงโจวแทรกขึ้นมาว่า “รองพลเอกอะไร อย่างน้อยก็ต้องเป็นพลเอกสิ”
ลี่ตู้ก็เสริมขึ้นมาบ้างว่า “เป็นจอมพลไปเลยสิ”
หลัวเอินส่งข้อความ “ฮ่าฮ่า” กลับมา แล้วพูดว่า “พี่ลี่ล้อเล่นแล้ว จอมพลผมไม่กล้าฝันหรอก ได้เป็นพลเอกก็พอใจแล้ว แฮะ ๆ”
ลี่ตู้มองคำว่า “แฮะ ๆ” แล้วนึกภาพหลัวเอินกำลังเกาหัวหัวเราะอยู่ทางโน้นออกเลย
จากนั้นก็ถึงตาของเขา
เขารออยู่สองวินาที ยืนยันว่าจางชิงโจวกับหลัวเอินไม่มีอะไรจะพูดแล้ว จากนั้นจึงเริ่มพิมพ์
“ฝั่งผมไม่มีอะไรจะพูดมาก เรื่องแรกคือรักษาโรคของผม”
“ผมต้องไปหาเครื่องรางม้า เครื่องรางม้ารักษาอาการบาดเจ็บและโรคภัยทั้งหมดที่เกิดจากปัจจัยภายนอกได้ ชีวิตผมต้องฝากไว้กับมัน เจอเครื่องรางม้าแล้ว ผมจะเอาเครื่องรางสิบสองทั้งหมด”
ทันทีที่ส่งข้อความออกไป แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกว่าพูดจาใหญ่โตไปหน่อย
คนป่วยระยะสุดท้ายที่นอนอยู่บนเตียง จนกระทั่งสายน้ำเกลือยังจับไม่ไหว กลับพูดว่าจะรวบรวมเครื่องรางสิบสองให้ครบ
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาคิดมากแล้ว
จางชิงโจวตอบกลับมาในพริบตา “ลูกพี่! ต่อจากนี้ผมขอเกาะขาพี่เลย! เครื่องรางสิบสองนะ! นั่นมันเครื่องรางสิบสองเชียวนะ!”
ตามมาด้วยมีมชุดหนึ่ง ทั้งคุกเข่า กราบไหว้ และประนมมือ
หลัวเอินรีบตามมาติด ๆ “+1! ต่อจากนี้พี่ลี่บอกให้ไปตะวันออก ผมไม่มีวันไปตะวันตกแน่”
จางชิงโจวกับหลัวเอินส่งข้อความเดียวกันมาพร้อมกันว่า “ถึงตอนนั้นผมก็ไม่ขาดอะไรแล้ว”
ลี่ตู้มองข้อความหลายบรรทัดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเขาก็ยิ้ม
รอยยิ้มนั้นแผ่วเบามาก มุมปากขยับขึ้นนิดเดียวแล้วก็หายไป เป็นเพียงส่วนโค้งเล็ก ๆ ที่ยกขึ้นมาเท่านั้น
ด้วยสภาพของลี่ตู้ในตอนนี้ สีหน้าแบบนี้เป็นท่าทางเดียวที่เขาทำได้อย่างไม่เปลืองแรง
แต่ตั้งแต่ได้รับการวินิจฉัยโรค นี่เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มโดยไม่ได้ยิ้มเยาะหรือยิ้มอย่างจนใจ
ลี่ตู้รีบตอบทั้งสองคนไปว่า “ได้สิ พอผมรวบรวมเครื่องรางสิบสองครบแล้ว พวกนายมีเรื่องอะไรให้ช่วยก็พูดมาได้เลย ถ้าช่วยได้ผมช่วยแน่นอน”
จางชิงโจว: “สัญญาแล้วนะ!”
หลัวเอิน: “สัญญาแล้วนะ!”
ลี่ตู้: “สัญญาแล้ว”
หลังพิมพ์สามคำสุดท้ายเสร็จ จิตใจของลี่ตู้ก็ว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ในกลุ่มเงียบไปหลายวินาที ราวกับทุกคนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
จู่ ๆ จางชิงโจวก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “จริงสิ พี่ลี่ รีบไปหาเครื่องรางม้าเถอะ! อย่ามัวชักช้า! รักษาโรคสำคัญที่สุด!”
หลัวเอินก็เสริมขึ้นมาอีกประโยค “ใช่ ๆ โรคของพี่ปล่อยไว้ไม่ได้ ตอนนี้กลุ่มเรายังช่วยอะไรไม่ได้ พี่ดูแลตัวเองให้ดีก่อน”
ลี่ตู้มองข้อความสองบรรทัดนั้น
นิ่งไปครู่หนึ่ง
ตั้งแต่ได้รับการวินิจฉัยจนถึงตอนนี้ คนรอบข้างต่างพูดกับเขาอย่างสุภาพและระมัดระวัง
หมอพูดโดยไม่กล้าสบตาเขา พยาบาลเข้าออกห้องพักฟื้นก็ยังเดินเบา ๆ
แม้แต่เสี่ยวโจวผู้ช่วยของเขา ยืนอยู่ตรงมุมห้องแล้วขยับริมฝีปาก พอคำพูดมาถึงปากก็กลืนกลับลงไป
ไม่มีใครพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้ว่า “รีบไปรักษาเถอะ”
เหมือนกำลังเร่งเพื่อนธรรมดาคนหนึ่งว่า “เป็นหวัดก็รีบกินยา อย่าฝืนสิ”
ในใจเขามีความรู้สึกบางอย่างเอ่อล้นขึ้นมา เป็นความรู้สึกที่เขาเรียกชื่อไม่ถูก
แต่เขารู้ว่าไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว
เขาพิมพ์ว่า “ได้ พวกนายก็ระวังตัวด้วย มีเรื่องอะไรก็บอกในกลุ่ม ถึงตอนนี้จะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ออกความเห็นให้ได้อยู่”
จางชิงโจว: “รับทราบ พี่ลี่รักษาตัวด้วย”
หลัวเอิน: “รักษาตัวด้วย มีเรื่องอะไรก็ตะโกนเรียกในกลุ่ม”
ลี่ตู้: “รักษาตัวด้วย”
รูปโปรไฟล์ของจางชิงโจวมืดลงก่อน
ทันทีที่เป็นสีเทา ด้านหลังชื่อของเขาในหน้าต่างแชตก็มีตัวอักษรเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาว่า “(ออฟไลน์)”
สองวินาทีต่อมา รูปโปรไฟล์ของหลัวเอินก็มืดลงเช่นกัน
มีคำว่า “(ออฟไลน์)” กำกับอยู่เหมือนกัน
ลี่ตู้จ้องหน้าต่างแชตที่ว่างเปล่านั้นต่ออีกสองวินาที
ตอนที่ชื่อทั้งสามยังสว่างอยู่ เขารู้สึกเพียงว่าคึกคัก
ตอนนี้สองชื่อมืดลง เหลือแค่ข้อความ “รักษาตัวด้วย” ที่เขาส่งไว้ในหน้าต่างแชต เขาถึงรู้สึกว่าความเงียบสงบกลับมาอีกครั้ง
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง จิตใจก็ค่อย ๆ ถอนออกจากกลุ่มแชต
เพดานห้องพักฟื้นยังคงเป็นเพดานเดิม ของเหลวในขวดน้ำเกลือเหลืออยู่หนึ่งในสาม ไหลลงมาตามสายทีละหยด
บนหน้าจอเครื่องติดตามสัญญาณชีพมีเส้นคลื่นสีเขียวกับตัวเลขที่ขยับขึ้นลง แสงแดดนอกหน้าต่างสว่างจ้าจนแสบตา
ลี่ตู้หันไปมองทางประตู
ประตูปิดอยู่ ในทางเดินมีเสียงฝีเท้าดังผ่านไปเป็นครั้งคราว นอกจากนั้นก็เงียบสนิท
เขาทบทวนเรื่องที่คุยกันในกลุ่มเมื่อครู่ในหัว
จางชิงโจว — โลกองค์หนึ่งใต้สวรรค์ กำลังเรียนมหาวิทยาลัย เป้าหมายคือไปคลุกคลีกับจางฉู่หลานและขึ้นเขาหูซาน
หลัวเอิน — โลกวันพีซ ใช้ชีวิตไปวัน ๆ อยู่ในอาณาจักรเล็ก ๆ เป้าหมายคือเข้ากองทัพเรือและไต่เต้าไปตามเส้นทางเลื่อนตำแหน่ง
ฟังก์ชันกลุ่ม — ว่างเปล่า ไม่มีหัวหน้ากลุ่ม ทั้งสามคนเป็นสมาชิกทั่วไป คาดว่าฟังก์ชันจะปลดล็อกตามจำนวนสมาชิกที่เพิ่มขึ้น
ภารกิจของตัวเอง — ออกจากโรงพยาบาลก่อน แล้วไปหาเครื่องรางม้า
ความคิดชัดเจนมาก
เขาทบทวนตั้งแต่ต้นจนจบสามรอบ ยืนยันว่าไม่มีอะไรตกหล่น จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ
เขาก้มมองหลังมือตัวเอง เส้นเลือดปูดขึ้นมา ผิวบางจนเห็นเส้นเลือดสีม่วงข้างใต้ รอบรอยเข็มมีรอยช้ำเป็นปื้น
พึ่งตัวเองอย่างเดียวไม่ได้จริง ๆ แค่จะเดินออกไปยังทำไม่ได้เลย
แต่รอบตัวเขามีคนที่ช่วยวิ่งธุระ ค้นข้อมูล และติดต่อคนข้างนอกให้ได้
ลี่ตู้หันกลับไป นอนหงายมองเพดาน อ้าปากกว้าง แล้วหอบหายใจแรง ๆ สองครั้งเพื่อระบายความอึดอัดในอกออกไป
จากนั้นเขาก็ตะโกนเรียกเครื่องมือเครื่องหนึ่งที่อยู่ข้างตัวว่า
“เสี่ยวโจว!”
เสียงของเขาแหบพร่าปนเสมหะ แต่ไม่ได้เบาเลย หลังจากตะโกนเสร็จ เขาก็หลับตาลงครู่หนึ่ง
ทางเดินเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาแต่ไกลใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พื้นรองเท้าหนังกระทบกระเบื้อง
ดัง “ตับ ๆ ๆ ๆ” เร็วขึ้นเรื่อย ๆ และกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้