ขงจื๊อและมรรคา: เริ่มต้นด้วยพู่กันพิฆาตปีศาจ

ตอนที่ 3 วิธีเปิดทางลัด

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ฉ่า!”

เปลวเพลิงสีแดงพลันลุกโชนขึ้นจากร่างของอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์

เปลวเพลิงนี้เปี่ยมด้วยพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่ เผาผลาญสิ่งชั่วร้ายจนมอดไหม้ แต่ไม่ทำอันตรายผู้คนแม้แต่น้อย

“อ๊าก——”

อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์กรีดร้องอย่างเจ็บปวด ไออำมหิตทั่วร่างพลันสลายสิ้น

หลี่ชิงเหยารีบดิ้นหลุดออกมา พลางไออย่างรุนแรงและสูดหายใจเฮือกใหญ่ นางลากหยางเลี่ยถอยไปหลายก้าว แล้วมองอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ที่ถูกเปลวเพลิงสีแดงห่อหุ้มไว้

ในเวลานั้นเอง อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์กลางกองเพลิงแดงพลันเงยหน้าขึ้น มองหยางเลี่ยด้วยสีหน้าเจ็บปวด

ใบหน้าของนางเปลี่ยนสลับไปมาระหว่างใบหน้าสตรีสองคน ซึ่งเป็นรูปลักษณ์ของอดีตภรรยาทั้งสองที่ตายจากไปของหยางเลี่ย

“ท่านพี่หยาง...”

อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ยื่นมือออกมา ราวกับจะคว้าหยางเลี่ยไว้ ทว่าร่างของนางกลับไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป ก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน...

ภาพนี้ทำให้หลี่ชิงเหยากับหยางเลี่ยตัวสั่นเทิ้ม ขนหัวลุกซู่!

“นั่นมัน...”

หลี่ชิงเหยาเพิ่งเอ่ยได้คำเดียว ก็ได้ยินเสียงน้องชายหลี่ชิงเหยียนฟุบลงบนโต๊ะหนังสือจากภายในห้อง

ทั้งสองไม่ทันคิดสิ่งใด รีบเข้าไปในห้องทันที แล้วก็เห็นหลี่ชิงเหยียนนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนโต๊ะหนังสือ เหงื่อไหลท่วมกายจนหยดจากปลายผม

ในมือของเขายังกำปากกาเหล็กของซิ่วไฉที่ก่อนหน้านี้สำแดงอานุภาพอย่างเกรียงไกรไว้แน่น

“ชิงเหยียน!” หลี่ชิงเหยาถามอย่างร้อนใจ “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่เป็นไร แค่หมดแรงนิดหน่อย...” หลี่ชิงเหยียนตอบอย่างเหนื่อยล้า เขาประเมินอานุภาพของเพลงขับพลังเที่ยงธรรมต่ำไปจริง ๆ

พลังวรรณศิลป์แห่งฟ้าดินที่ถูกกระตุ้นขึ้นจากประโยคแรก แม้ไม่ได้ทำให้เขาระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ แต่เขากลับรู้สึกราวกับมีขุนเขาลูกหนึ่งกดทับอยู่

เมื่อเขาใช้กำลังทั้งหมดเขียนประโยคหนึ่งจบ ก็หมดเรี่ยวแรงไปโดยสิ้นเชิงแล้ว

“เจ้ายังไม่ได้สอบได้ตำแหน่งบัณฑิต แล้วใช้ปากกาเหล็กของซิ่วไฉที่พ่อตาทิ้งไว้ได้อย่างไร?”

หยางเลี่ยเก็บดาบ สีหน้าตื่นตะลึงยิ่งนัก

หลี่ชิงเหยาที่เพิ่งได้สติกลับมาก็มองน้องชายอย่างตกใจไม่แพ้กัน

ตามหลักแล้ว เรื่องเช่นนี้เป็นไปไม่ได้โดยเด็ดขาด!

ปากกาเหล็กของซิ่วไฉเป็นสิ่งที่ห้ามกระตุ้นใช้ เว้นแต่ผู้สอบได้ตำแหน่งบัณฑิตหลังการสอบคัดเลือกขุนนางและได้รับการรับรองจากศาลบุ๋น

หลี่ชิงเหยียนค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วหาข้ออ้างว่า

“ก่อนหน้านี้ข้าอ่านหนังสือกับบิดามานานกว่าสิบปี พอจะใช้ปากกาเหล็กดึงพลังวรรณศิลป์มาได้บ้าง”

หยางเลี่ยได้ยินดังนั้น ดวงตาก็ลุกวาวด้วยความชื่นชม “สมกับเป็นบัณฑิตจริง ๆ! แค่ตวัดพู่กันไม่กี่ที อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์นั่นก็สลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว! หากให้คนในกองทัพออกไปปราบ อย่างน้อยก็ต้องใช้คนสักสิบกว่าคนถึงจะกำจัดมันได้!”

น้องภรรยาคนนี้ยังไม่ได้เป็นซิ่วไฉก็เก่งกาจถึงเพียงนี้แล้ว หากสอบได้เป็นซิ่วไฉขึ้นมาจะเก่งกาจเพียงใดกัน?

เมื่อนึกถึงภาพที่หยางเลี่ยเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเหลือพี่น้องทั้งสองก่อนหน้านี้ หลี่ชิงเหยียนก็รู้สึกดีกับเขาไม่น้อย

ถึงอย่างไร ในชีวิตคนเราหลายครั้งท่าทีก็สำคัญกว่าความสามารถ

“พี่เขยแค่ยังไม่ได้รับการถ่ายทอดพลังเท่านั้น รอวันหน้าได้รับการถ่ายทอดพลังแล้ว พลังเลือดลมของท่านจะเปี่ยมล้น แค่เข้าใกล้สิ่งชั่วร้ายเช่นนี้ พลังหยางในกายก็เผามันตายได้แล้ว”

ได้ฟังคำนิยมเยินยอไปมาจากน้องภรรยา หยางเลี่ยก็รู้สึกชื่นชอบหลี่ชิงเหยียนขึ้นมาไม่น้อย

“พูดก็พูดเช่นนั้น แต่ไม่รู้ว่าต้องรอถึงเมื่อไรจึงจะไปให้ที่ว่าการอำเภอถ่ายทอดพลังให้ได้”

ปู่ของเขาเคยล่วงเกินผู้มีอำนาจตั้งแต่หลายปีก่อน ต่อให้หยางเลี่ยยินดีมอบเงินก้อนโต ก็ไม่มีบัณฑิตคนใดยอมค้ำประกันให้เขา

เมื่อครั้งบิดาของหลี่ชิงเหยียนคัดค้านการแต่งงานนี้ ตอนหยางเลี่ยไปสู่ขอถึงบ้าน ก็เป็นเพราะเหตุนี้เช่นกัน

“วางใจเถิด ชิงเหยียนยังไม่ได้สอบได้ตำแหน่งบัณฑิต ก็ใช้ปากกาเหล็กที่บิดาข้าทิ้งไว้ได้แล้ว เห็นได้ชัดว่าเขามีความใกล้ชิดกับพลังวรรณศิลป์ การสอบได้ตำแหน่งบัณฑิตก็อยู่แค่เอื้อม ถึงตอนนั้นเขาจะช่วยท่านเอง!”

หลี่ชิงเหยากล่าวอย่างตื่นเต้น แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ นางมองหยางเลี่ยด้วยสีหน้าฉงน

“เหตุใดอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์นั่นจึงมีสองใบหน้า แล้วยังเรียกท่านว่าท่านพี่หยางอีก?”

“เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร!” หยางเลี่ยทำหน้าเหมือนเห็นผี แต่ก็ไม่ได้ปิดบังอะไร “ใบหน้าสองใบนั้น ดูคล้ายเสี่ยวหลานกับเสี่ยวเฟิ่ง...”

เห็นพี่น้องหลี่ชิงเหยียนมีสีหน้าไม่เข้าใจ เขาจึงอธิบายอย่างกระอักกระอ่วน “เป็นใบหน้าของภรรยาสองคนที่ล่วงลับไปแล้วของข้า”

หลี่ชิงเหยาคาดเดาว่า “เช่นนี้ก็เข้าใจได้แล้ว ตอนที่พวกนางตายไป ในใจย่อมมีความคับแค้น คราวนี้ท่านแต่งงานใหม่ ความคับแค้นของพวกนางรวมตัวกัน จึงกลายเป็นอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ตนนี้”

หยางเลี่ยทอดถอนใจไม่หยุด “การตายของพวกนางทั้งสองเป็นอุบัติเหตุ... ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยเชิญคนมาทำพิธีส่งวิญญาณแล้ว ไม่คิดเลยว่า...”

หลี่ชิงเหยียนพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ “คนที่ท่านเชิญมาคงเป็นพวกจากหมู่บ้านเหอตงใช่หรือไม่?”

“หืม? เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

หยางเลี่ยถาม เขาเองก็อยากเชิญซิ่วไฉมาเขียนคำไว้อาลัยให้ภรรยาผู้ล่วงลับทั้งสอง แต่เพราะเรื่องของปู่ บัณฑิตทั้งหลายจึงพากันหลบหน้าเขา ใครจะยอมมาล่ะ?

หลี่ชิงเหยียนหัวเราะแห้ง ๆ “ตอนบิดาข้ายังมีชีวิตอยู่ เคยพูดว่าพวกจากหมู่บ้านเหอตงล้วนเป็นพวกหลอกลวง ไม่น่าเชื่อถือ ไม่คิดเลยว่า...”

หยางเลี่ยกล่าวอย่างเดือดดาล “บัดซบ! มิน่าเล่าวันนี้ถึงเกิดเคราะห์ร้าย ข้าจ่ายเงินสูงที่สุดแล้วแท้ ๆ พวกมันยังกล้าหลอกข้า! ข้าจะต้อง...”

หลี่ชิงเหยียนแอบหัวเราะในใจ พี่เขยคนนี้ดูท่าทางกำยำ แต่สมองกลับทึบไปหน่อยหรือเปล่าเนี่ย?

“ทางนั้น! ทุกคนรีบไปดูกันเร็ว!”

“...”

เวลานี้เอง กลุ่มคนถือคบเพลิงก็รีบรุดมาถึง

พวกเขาคือชาวบ้านหมู่บ้านตระกูลหลี่

ที่แท้เสียงร้องตะโกนตอนคนหาบของผู้นั้นตกใจหนีไปก่อนหน้านี้ ได้ปลุกชาวบ้านให้แตกตื่น

ยามนี้มีคนถือคบเพลิงมารวมกันกว่าร้อยคน

วิธีรับมืออสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ก็เป็นอย่างที่หลี่ชิงเหยาเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ขอเพียงมีคนมาก พลังหยางเข้มข้น ก็ขับไล่สิ่งนี้ไปได้

“อย่าให้ใครรู้เรื่องที่ข้าใช้ปากกาเหล็กได้ บอกไปว่าเป็นฝีมือพี่เขยไล่มันไป!”

หลี่ชิงเหยียนรีบบอกพี่สาวกับพี่เขย

ทั้งสองชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที

เรื่องที่ยังไม่ได้สอบได้ตำแหน่งบัณฑิตก็สามารถใช้ปากกาเหล็กได้นั้น อย่าให้คนนอกล่วงรู้จะดีกว่า จะได้ไม่ก่อปัญหาที่ไม่จำเป็น

เพราะเรื่องนี้ผิดจากหลักทั่วไปอยู่บ้าง

“ขอบคุณทุกท่านที่เป็นห่วง อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ถูกข้ากำจัดไปแล้ว!”

หยางเลี่ยก้าวออกมานอกประตู กล่าวกับทุกคน ทว่าใบหน้ากลับร้อนผ่าวอยู่บ้าง

แต่ยามนี้เป็นเวลากลางคืน แสงคบเพลิงส่องจนใบหน้าผู้คนแดงเรื่ออยู่แล้ว จึงไม่มีใครสังเกตว่าเขากำลังกระดากอายจนหน้าแดง

การปราบมารกำราบปีศาจเป็นหน้าที่ของทหารในกองทัพแคว้นต้าเฉียนอยู่แล้ว เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ใหญ่บ้านที่เป็นผู้นำกลุ่มจึงไม่สงสัย เขาพยักหน้าพลางทอดถอนใจว่า

“ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีเลือดลมแข็งแกร่งเช่นเจ้านี่แหละ หากเป็นคนอื่น เกรงว่าคงเกิดเรื่องใหญ่แล้ว”

“ท่านผู้ใหญ่บ้านกล่าวเกินไปแล้ว” หยางเลี่ยตอบรับ

“นี่คือ...” ผู้ใหญ่บ้านมองสัมภาระที่วางกระจัดกระจายอยู่ด้านข้าง

หยางเลี่ยตอบว่า “ข้ากับคนหาบของนำชุดแต่งงานสำหรับพิธีวันพรุ่งนี้มาให้ภรรยา เวลาเร่งรัดไปหน่อยจึงต้องนำมาส่งกลางดึก แต่ไม่คิดเลยว่า...”

“คนปลอดภัยก็ดีแล้ว ทุกคนกลับไปนอนเถอะ!”

ผู้ใหญ่บ้านรู้เรื่องของพี่น้องตระกูลหลี่อยู่แล้ว หลังกล่าวทักทาย เขาก็พาทุกคนแยกย้ายกลับบ้าน

หยางเลี่ยหาบข้าวของทั้งหมดเข้าไปในห้อง แล้วก็บอกว่าจะกลับ

หลี่ชิงเหยาเป็นห่วงอยู่บ้าง แต่จากที่นี่ไปหมู่บ้านตระกูลหยางมีระยะทางเพียงไม่กี่ลี้ ตลอดทางก็มีบ้านคนอยู่

อีกอย่าง หากค้างคืนที่นี่ พรุ่งนี้เขาจะมารับเจ้าสาวได้อย่างไร?

“พี่เขย ระวังตัวด้วย” หลี่ชิงเหยียนวางปากกาเหล็กลง ลุกขึ้นเตรียมคบเพลิงสองอันให้หยางเลี่ย

“ไม่เป็นไร” หยางเลี่ยยิ้มบาง ๆ จุดคบเพลิงอันหนึ่ง แล้วก้าวเข้าไปในความมืด

“ชิงเหยียน เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

หลังปิดประตู หลี่ชิงเหยาหันไปเห็นน้องชายหยิบปากกาเหล็กที่บิดาทิ้งไว้อีกครั้ง สีหน้าครุ่นคิด นางจึงอดถามไม่ได้

“ไม่เป็นไร” หลี่ชิงเหยียนตอบ “ดึกแล้ว พี่ไปนอนก่อนเถิด”

“อืม” หลี่ชิงเหยาพยักหน้า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้มีมากมายเหลือเกิน นางเหนื่อยล้าอย่างยิ่งจริง ๆ

หลี่ชิงเหยียนมองปากกาเหล็กที่บิดาทิ้งไว้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกตื่นตะลึง

หากเมื่อสอบได้ตำแหน่งบัณฑิตแล้ว เขาใช้ปากกาเหล็กเขียนวรรณกรรมอมตะเหล่านั้น พลังที่ปะทุออกมาจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด?

ตำแหน่งซิ่วไฉหรือ?

ไม่ ต่ำเกินไป

เป้าหมายของเขาคือขั้นที่สูงกว่านั้น ทั้งจวี่เหรินและจิ้นซื่อ!

หรือกระทั่ง... ตัวแทนสูงสุดแห่งความเป็นเลิศทางวรรณศิลป์ของแคว้นเฉียน—จ้วงหยวน!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป