ทว่า มีคำกล่าวเก่าแก่ประโยคหนึ่งกล่าวไว้ได้ดี
ความฝันนั้นงดงามเต็มเปี่ยม ส่วนความจริงกลับแห้งแล้งเหลือเกิน
ก้าวแรกบนเส้นทางสอบขุนนางของหลี่ชิงเหยียน ก็ต้องใช้เงินเสียแล้ว!
หลังฤดูใบไม้ผลิมาถึง เขาก็ต้องไปศึกษาเล่าเรียนที่สำนักศึกษา
หยางเลี่ย พี่เขยของเขา มีที่นาอยู่ในครอบครอง 30 หมู่
ฟังดูเหมือนมาก ทว่าผลผลิตต่อหมู่ของแคว้นเฉียนมีเพียง 1 สือ พอ ๆ กับผลผลิตต่อหมู่ในยุคราชวงศ์ถังบนดาวสีน้ำเงิน
ที่นา 30 หมู่ให้ข้าวได้เพียง 30 สือ ซึ่งพอเป็นเสบียงประจำปีของคนทั้งครอบครัวเท่านั้น หากคิดเป็นเงินก็มีเพียง 6 ตำลึง
นี่ยังเป็นเพราะหยางเลี่ยสังกัดกองทัพ จึงไม่ต้องเสียภาษี
หากเป็นครอบครัวสามัญชนที่ยังต้องเสียภาษี ข้าวก็ย่อมไม่พอกิน
หยางเลี่ยเป็นทหารชั้นผู้น้อย เงินเดือนของเขาเดือนละ 200 อีแปะ คิดเป็นรายปีแล้วมีรายได้เพียงราว 2 ตำลึง
แต่การส่งหลี่ชิงเหยียนเข้าเรียนในสำนักศึกษาทั่วไป ค่าเล่าเรียนต่อปี หรือที่เรียกว่าค่าบำรุงการศึกษา ก็สูงถึง 5 ตำลึง!
นี่ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ เช่น ค่าอาหาร ค่าพู่กันและหมึก ค่าที่พัก เป็นต้น...
ลองคำนวณง่าย ๆ ต่อให้หลี่ชิงเหยียนรัดเข็มขัดในสำนักเรียนจนแทบไม่เหลืออะไร หนึ่งปีก็ยังต้องใช้เงินถึง 7 ตำลึงจึงจะพอ
กล่าวคือ หากหยางเลี่ยใช้รายได้ตามปกติ เขาต้องอดหลับอดนอน ไม่กินไม่ดื่มตลอดทั้งปี ถึงจะพอส่งหลี่ชิงเหยียนเข้าเรียนได้อย่างเฉียดฉิว...
แต่ทั้งหมดนี้อยู่บนเงื่อนไขที่ว่าเขามีรายได้ตามปกติ
สิ่งที่ไม่ปกติก็คือ ทหารของแคว้นเฉียนสามารถรับงานส่วนตัวได้ในยามที่ไม่มีภารกิจสู้รบ
หน้าที่อย่างหนึ่งของกองทัพแคว้นเฉียนคือการปราบปีศาจและมาร
ทว่า โดยมากแล้วเมื่อชาวบ้านทั่วไปประสบเหตุปีศาจหรือสิ่งชั่วร้ายอาละวาด พวกเขาต้องไปรายงานที่ว่าการก่อน จากนั้นทางที่ว่าการก็ทำตามขั้นตอน ส่งหนังสือว่าจ้างปราบปีศาจไปยังกองทหารที่ประจำการอยู่
ส่วนขั้นตอนเหล่านี้จะใช้เวลานานเท่าไรนั้น ไม่มีใครตอบได้ หากรู้จักธรรมเนียมการติดต่อและจัดการของกำนัลให้เหมาะสม เรื่องก็ย่อมรวดเร็ว
แต่หากไม่รู้จักธรรมเนียมเหล่านี้ ก็กลับบ้านไปรอเสียเถิด
เมื่อหนังสือส่งถึงกองทัพแล้ว คนในกองทัพจึงค่อยจัดกำลังไปปราบปีศาจและสิ่งชั่วร้าย
ส่วนจะส่งคนไปถึงเมื่อไร ก็ต้องดูว่าเข้าใจธรรมเนียมการติดต่อเพียงใดเช่นกัน
ด้วยเหตุนี้ หากชาวบ้านทั่วไปประสบกับสิ่งชั่วร้าย แล้วยังคิดจะทำตามขั้นตอนปกติของทางการ ก็แทบเป็นไปไม่ได้เลย
งานส่วนตัวที่ทหารรับกันเองจึงเริ่มแพร่หลายขึ้น
“ข้ากับจางอันและเฉิงฉีลอบรับงานส่วนตัวกันอยู่เหมือนกัน แต่ค่าจ้างไม่สูงนัก ไม่กล้ารับงานปราบสิ่งชั่วร้ายที่ค่าจ้างสูงและอันตราย แต่ตอนนี้...”
หยางเลี่ยมองน้องเมียที่อยู่ข้างกายแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “ชิงเหยียน เจ้าใช้ปากกาเหล็กที่พ่อตาทิ้งไว้ได้มิใช่หรือ? หากมีเจ้าร่วมด้วย พวกเราก็อาจรับงานปราบสิ่งชั่วร้ายค่าจ้างสูงได้”
“ถึงตอนนั้น หากหาเงินเพิ่มได้ปีละหลายตำลึง เจ้าอยู่ในสำนักศึกษาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องแล้ว”
หลี่ชิงเหยา ซึ่งเพิ่งแต่งเข้าบ้านในฐานะภรรยา ก็รีบช่วยพูดเสริม “ชิงเหยียน เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
หลี่ชิงเหยียนยิ้ม “เรื่องนี้ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ เพียงแต่จางอันกับเฉิงฉีที่พี่เขยพูดถึง เชื่อถือได้หรือไม่?”
เดิมทีเขาก็อยากหาเจ้าสิ่งชั่วร้ายที่เหมาะสมมาลองฝึกมือ ทำความคุ้นเคยกับกระบวนการที่ซิ่วไฉใช้ปากกาเหล็กเรียกพลังวรรณศิลป์อยู่พอดี
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ยังช่วยหาเงินให้ครบค่าเล่าเรียนได้ด้วย แน่นอนว่าหลี่ชิงเหยียนย่อมไม่ปฏิเสธ เพราะใครบ้างไม่อยากเลี้ยงชีพด้วยลำแข้งตนเอง?
เพียงแต่เรื่องที่เขายังไม่ได้รับคุณวุฒิ แต่กลับใช้ปากกาเหล็กควบคุมพลังวรรณศิลป์ได้ ควรมีคนรู้น้อยที่สุดจะดีกว่า
“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องห่วง ปู่กับบิดาของพวกเราต่างก็ร่วมเป็นร่วมตายในสนามรบเดียวกัน ส่วนข้ากับสองคนนั้นก็ผ่านศึกมาด้วยกันหลายครั้ง เป็นสหายที่ฝากชีวิตไว้แก่กันได้!”
“หากเป็นเช่นนั้น...” หลี่ชิงเหยียนไม่ลังเลอีกต่อไป “พี่เขยวางใจเถิด ท่านไปหางานได้เลย ข้าพร้อมออกไปได้ทุกเมื่อ!”
“เช่นนั้นก็ดี!” หยางเลี่ยกับภรรยาได้ยินดังนั้นก็พากันโล่งอก
เดิมทีพวกเขากังวลอยู่บ้างว่าหลี่ชิงเหยียนจะปฏิเสธไม่ร่วมเรื่องนี้ ถึงขั้นเตรียมใจขายที่นาไปหลายหมู่เพื่อส่งเขาเข้าเรียนแล้ว
ดีที่น้องเมียของเขารู้จักความยากลำบากในชีวิต มิได้เอาแต่สูบเลือดสูบเนื้อพี่เขยจนหมดตัว
เมื่อกลับถึงห้องปีกตะวันออกที่เป็นของตน หลี่ชิงเหยียนก็เปิดตำราอ่านทันที
เนื้อหาที่สำนักศึกษาสอน แม้จะไม่พ้นจากคัมภีร์ของสำนักปราชญ์
แต่หากต้องการเข้าสอบขุนนาง ก็จำเป็นต้องเข้าเรียนในสำนักศึกษาและรับการศึกษาที่เป็นระบบ
นอกจากนี้ ยังต้องสอบภายในสำนักให้ติดสิบอันดับแรก จึงจะได้รับสิทธิ์เข้าสอบขุนนาง
พูดให้เข้าใจง่าย ๆ นี่คือเส้นทางที่ต้องผ่านเพื่อให้ได้บัตรเข้าสอบ
แต่ไม่ว่าจะสอบอย่างไร หลักสำคัญก็ไม่เปลี่ยน การท่องจำคัมภีร์ของสำนักปราชญ์ให้มากเข้าไว้ย่อมไม่ผิด
หยางเลี่ยลงมือรวดเร็วจริง ๆ หลังแต่งงานได้สามวัน เขาก็หางานใหญ่ให้หลี่ชิงเหยียนได้งานหนึ่ง
ว่ากันว่าที่หมู่บ้านตระกูลหลิวซึ่งอยู่ห่างออกไป 20 ลี้ มีหญิงที่เพิ่งแต่งงานคนหนึ่งถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิงจนมีกำลังมหาศาลราวกับวัว ชายหนุ่มร่างกำยำในหมู่บ้านห้าหกคนก็ยังจับนางไว้ไม่อยู่ นางต้องการกินไก่เป็น ๆ และชอบดื่มเลือด
หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าชีวิตคนคงรักษาไว้ไม่ได้
หลี่ชิงเหยียนถามเพียงสิ่งที่ตนสนใจ “ไปครั้งนี้ได้ค่าจ้างเท่าไร?”
“พี่เฉิงหัวโตตกลงราคาไว้แล้ว 500 อีแปะ รวมอาหารและที่พัก!” หยางเลี่ยกล่าว “ส่วนจะแบ่งกันอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับว่าใครลงแรงมาก ใครก็ได้ส่วนแบ่งมาก”
เขาเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถึงตอนนั้นเจ้าก็เอาของวิเศษของพ่อตาออกมาต่อหน้าสองคนนั้น แล้วแสดงฝีมือสักสองสามที จัดการอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ได้เหมือนคราวก่อน เจ้าก็ได้ส่วนแบ่ง 200 อีแปะ บวกกับของข้าอีก 100 อีแปะ บ้านเราก็ได้เงินเข้ามา 300 อีแปะ!”
“พี่เขยวางใจ ข้ารู้ว่าควรทำอย่างไร” หลี่ชิงเหยียนพยักหน้า
คืนนั้นหลี่ชิงเหยาเตรียมเสบียงแห้งให้ทั้งสองคน พอฟ้าสางวันรุ่งขึ้น พวกเขาก็ออกเดินทาง
ก่อนออกเดินทาง หลี่ชิงเหยาคอยจับมือหยางเลี่ยกำชับไม่หยุด ให้เขาดูแลน้องชายให้ดี งานเที่ยวนี้จะหาเงินได้หรือไม่ก็ไม่สำคัญ ที่สำคัญคือต้องไม่ปล่อยให้น้องชายบาดเจ็บ
เมื่อเห็นพี่สาวแปลงร่างเป็นพระถังซัมจั๋ง กำชับพี่เขยเสร็จแล้วก็หันมามองตน หลี่ชิงเหยียนก็รีบกล่าวว่า
“พี่หญิงวางใจ ข้าจะปกป้องพี่เขยไว้ข้างหน้าเอง!”
หลี่ชิงเหยาที่อัดอั้นคำพูดไว้เต็มอกพลันรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างยิ่ง
หลังออกจากหมู่บ้านตระกูลหยางและขึ้นสู่ถนนใหญ่ ก็เห็นชายฉกรรจ์สองคนที่แต่งกายคล้ายหยางเลี่ยยืนรออยู่ริมทาง
หลี่ชิงเหยียนเคยเห็นทั้งสองคนในงานเลี้ยงแต่งงาน ตอนนั้นพวกเขาวิ่งวุ่นช่วยงานไม่หยุด เขาจึงรู้ว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับพี่เขย
“อา! น้องหลี่!” เฉิงฉีเดินเข้ามาทักทายหลี่ชิงเหยียนอย่างกระตือรือร้น
หัวของชายผู้นี้ใหญ่จริง ๆ ไม่น่าแปลกที่พี่เขยจะเรียกเขาว่าพี่เฉิงหัวโต
“พี่เฉิง” หลี่ชิงเหยียนยิ้มพลางพยักหน้า
พี่เฉิงหัวโตกระตือรือร้นยิ่ง เขาหยิบห่อสัมภาระที่หลี่ชิงเหยียนสะพายอยู่มาถือเอง แล้วเอ่ยประจบว่า
“น้องหลี่ พี่เขยเจ้าเล่าความสามารถของเจ้าให้ฟังหมดแล้ว พี่ไม่กล้าหวังว่าในอนาคตเมื่อเจ้าสอบได้ซิ่วไฉแล้ว จะช่วยเป็นผู้ค้ำประกันให้พี่ไปที่ว่าการอำเภอรับการถ่ายทอดพลังจนกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์หรอก พี่แค่อยากขอร้องเจ้าสักเรื่อง”
“หืม?” หลี่ชิงเหยียนถูกท่าทีของพี่เฉิงหัวโตทำเอางุนงง จึงยิ้มถาม “ไม่ทราบว่าพี่เฉิงมีเรื่องใดหรือ?”
“พวกบัณฑิตอย่างพวกเจ้า เมื่อสอบได้คุณวุฒิแล้ว สามารถเอ่ยวาจาให้กลายเป็นจริงได้ ถึงตอนนั้นพี่อยากขอให้เจ้าพูดสักประโยค”
พี่เฉิงหัวโตเอ่ยด้วยสีหน้าคาดหวัง “เจ้าก็พูดว่า เตียวเสี้ยนของพี่เฉิงอยู่ที่ไหน? เตียวเสี้ยนของพี่เฉิงอยู่บนเอว!”
หลี่ชิงเหยียน: ...
“อย่าไปฟังเจ้าคนหยาบคายอย่างนักรบนี่เลย ปากมีแต่คำสกปรก!”
จางอัน ชายหนุ่มหน้าม้ายาวที่อยู่ข้าง ๆ ผลักเฉิงฉีออกไปทีหนึ่ง ก่อนยิ้มเดินเข้ามาทักทายหลี่ชิงเหยียน
“น้องหลี่!”
หลี่ชิงเหยียนกะความสูงของชายผู้นี้ตามมาตรวัดบนโลก ได้ความว่าน่าจะสูงถึง 1.9 เมตร เกือบ 2 เมตรเข้าไปแล้ว!
“พี่จาง!” เขาเงยหน้ามองอีกฝ่าย รู้สึกราวกับกำลังมองภูเขา
แต่ในวินาทีถัดมา จางอันก็เผยสีหน้าประจบเอาใจทันที “น้องหลี่ พี่ก็มีเรื่องอยากขอเจ้าสักเรื่อง รอในอนาคตเจ้าสอบได้คุณวุฒิแล้ว เจ้าก็พูดว่า เตียวเสี้ยนของพี่จางอยู่ที่ไหน? เตียวเสี้ยนของพี่จางอยู่บนเอว!”
หลี่ชิงเหยียน: ...
สมแล้วที่คนประเภทเดียวกันมักคบหากัน...
“อย่าไปสนใจสองคนนี้ที่เอาแต่ก่อเรื่อง!” หยางเลี่ยหัวเราะเสียงดัง เดินเข้ามาใกล้แล้วกระซิบว่า “ชิงเหยียน หากเจ้าสอบได้คุณวุฒิในอนาคต...”
“พี่เขย ท่านคงไม่...” หลี่ชิงเหยียนทำหน้างุนงง
“พรสวรรค์ของพี่เขยเหนือสามัญ ไม่ต้องให้เจ้าพ่นวาจาสัตย์จริง พี่ก็ทำให้พี่หญิงของเจ้ามีความสุขได้!” หยางเลี่ยเหลือบมองสหายทั้งสองอย่างดูแคลน แล้วกล่าวว่า
“ถึงตอนนั้นเจ้าก็พูดว่า เตียวเสี้ยนของเฉิงหัวโตกับจางอันอยู่ที่ไหน? เตียวเสี้ยนอยู่บนเข็มปักผ้า!”
“อา! แซ่หยาง เจ้านี่มันร้ายกาจนัก!”
เฉิงฉีกับจางอันโวยวายขึ้นมาทันที
เส้นทางไปหมู่บ้านตระกูลหลิวพลันไม่น่าเบื่อเหมือนเดิมอีกต่อไป
หลี่ชิงเหยียนอยากทำความคุ้นเคยกับขั้นตอนการรับงานส่วนตัว จึงถามว่า “พี่เขย ก่อนหน้านี้พวกท่านขับไล่สิ่งชั่วร้ายกันอย่างไร?”