“เอี๊ยด!”
“เอี๊ยด!”
เล็บผีสีเลือดค่อย ๆ ขยับกลอนประตูทีละนิด ดูท่าจะถูกเลื่อนเปิดออกจนหมดในไม่ช้า
“กึก ๆ ๆ……”
ในจังหวะนั้นเอง หลี่ชิงเหยียนพลันได้ยินเสียงแผ่วเบาดังมาจากกล่องใส่พู่กันบนโต๊ะหนังสือด้านข้าง ราวกับมีบางสิ่งในกล่องกำลังจะพุ่งทะลุออกมา
“นั่นมัน…พู่กันเหล็กของซิ่วไฉที่ท่านพ่อทิ้งไว้หรือ?”
ผู้ที่สอบได้เป็นซิ่วไฉจะได้รับพู่กันเหล็กหนึ่งด้ามจากศาลบุ๋น
พู่กันเหล็กนี้บรรจุพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่เอาไว้ หากปีศาจร้ายเข้าใกล้ มันจะปลุกพลังขึ้นเอง
“เฮอะ—”
ชั่วขณะต่อมา หลี่ชิงเหยียนพลันพบว่าตนเองขยับตัวได้แล้ว
เขาลุกขึ้นทันทีโดยไม่ลังเล เปิดกล่องหยิบพู่กันเหล็กของซิ่วไฉที่หนักอึ้งขึ้นมา แล้วฟาดลงบนเล็บเรียวยาวซึ่งกำลังขยับกลอนประตูอยู่!
“อ๊า—”
เสียงกรีดร้องโหยหวนของหญิงสาวดังก้องข้างหูหลี่ชิงเหยียนจนเขามึนงงแทบอาเจียนออกมาตรงนั้น
หลี่ชิงเหยาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว รีบขยับกลอนประตูให้เข้าที่ดังเดิม ก่อนประคองน้องชายไว้ ใบหน้าซีดเผือดพลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ชิงเหยียน!”
“ข้าไม่เป็นไร!” หลี่ชิงเหยียนกลืนน้ำลายลงคอ มือกำพู่กันในมือแน่น แม้ท่านพ่อจะจากไปแล้ว แต่พู่กันเหล็กที่เป็นสัญลักษณ์ของซิ่วไฉก็ยังมีพลังวรรณศิลป์หลงเหลืออยู่เล็กน้อย ใช้รับมือกับสิ่งชั่วร้ายได้อย่างร้ายกาจ!
เขาสูดลมหายใจลึก แล้วแอบมองออกไปนอกช่องประตู
เพียงเห็นเท่านั้น เส้นผมทั่วศีรษะก็แทบลุกชันด้วยความตกใจ!
สิ่งชั่วร้ายนอกห้องกำลังมองเข้ามาพอดี!
ดวงตาเน่าเปื่อยอย่างหนักข้างหนึ่งมีหนองเลือดไหลทะลัก จ้องประสานสายตากับหลี่ชิงเหยียนอย่างเย็นชาไม่กะพริบ
“อ๊า—”
หลี่ชิงเหยียนแทงพู่กันเหล็กหนักอึ้งในมือทะลุช่องประตูไปที่ดวงตาของสิ่งชั่วร้ายนั้นทันที
“ฉึก!”
พู่กันเหล็กแทงโดนเป้าหมาย ทว่าพลังวรรณศิลป์ที่อยู่ภายในถูกใช้จนหมดสิ้น บัดนี้มันจึงเป็นเพียงพู่กันเหล็กตามความหมายตรงตัวเท่านั้น
หลี่ชิงเหยียนถอยหลังไปสองก้าว เหงื่อเย็นผุดเต็มใบหน้า กลิ่นเหม็นเน่าที่ทวีความรุนแรงทำให้เขามึนหัว ใจเต้นระรัวราวกับมีคนตีกลองอยู่ในอก
“นี่มัน…อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์!”
“อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์หรือ?” หลี่ชิงเหยียนมองพี่สาวที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งรู้ที่มาของสิ่งนี้
“ข้าเคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านเล่าว่า อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์จะปรากฏนอกห้องของคู่บ่าวสาวที่กำลังจะแต่งงาน!”
หลี่ชิงเหยาหน้าซีด ริมฝีปากสั่นระริกพลางกล่าวว่า “แต่ข้าไม่เคยนึกเลยว่าจะต้องมาเจอผีร้ายแบบนี้!”
“มีวิธีจัดการหรือไม่?” หลี่ชิงเหยียนถามอย่างใจเย็น
เรื่องเล่าผีสางที่สืบทอดกันมาจากคนรุ่นก่อน ย่อมต้องมีวิธีรับมืออยู่บ้าง
“อย่ากลัวไป รีบเรียกคนมาเร็วเข้า! สิ่งนี้กลัวคน ยิ่งคนมาก พลังหยางยิ่งแกร่ง ก็จะขับไล่มันไปได้!”
เมื่อหลี่ชิงเหยียนเตือน หลี่ชิงเหยาก็นึกวิธีรับมือออกจริง ๆ
ทว่าใบหน้าของนางพลันเปลี่ยนสีอีกครั้ง “แย่แล้ว อีกเดี๋ยวพี่เขยของเจ้าจะพาคนมาส่งชุดแต่งงานที่ข้าจะสวมพรุ่งนี้ หากพวกเขามาเจอมันเข้า…”
“อ๊า! นั่นมันอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์!”
ในจังหวะนั้นเอง เสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวของชายแปลกหน้าพลันดังมาจากนอกประตู
หลี่ชิงเหยียนหน้าเปลี่ยนสี ในใจอดคิดไม่ได้ว่า จะบังเอิญขนาดนั้นเชียวหรือ?
เขารีบมองลอดช่องประตูออกไป พบชายหาบของคนหนึ่งยืนตัวสั่นงันงกอยู่กับที่ มือชูคบเพลิงไว้
เบื้องหน้าชายหาบของมีชายหนุ่มร่างกำยำ ท่าทางคล้ายทหาร ตรงเอวเหน็บดาบยาวไว้ เขาผูกเชือกในมือเป็นบ่วง แล้วเหวี่ยงมันไปคล้องคออสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์
คราวนี้หลี่ชิงเหยียนจึงมองเห็นรูปร่างหน้าตาของมันชัดเจน อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์สวมชุดเจ้าสาว แต่ร่างกายเน่าเปื่อยอย่างหนัก เลือดหนองยังไหลหยดลงมาไม่ขาดสาย
“กลัวอะไร!” ชายหนุ่มร่างกำยำในชุดคล้ายทหารตวาดเสียงหนักแน่น ก่อนจะเหวี่ยงบ่วงในมือออกไป
“ฟิ้ว!”
เชือกคล้องคออสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ได้อย่างแม่นยำ จากนั้นก็ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ!
แรงกระชากมหาศาลฉุดมันให้เซถอยหลังไปทันที
“หยางเลี่ย!”
ขณะที่หลี่ชิงเหยียนกำลังสงสัยว่าชายผู้ห้าวหาญคนนี้เป็นใคร พี่สาวที่อยู่ด้านหลังก็ร้องเรียกด้วยความยินดี
นี่คือพี่เขยของฉันเหรอ?
ดูเก่งชะมัด!
หลี่ชิงเหยียนอดรู้สึกเบาใจขึ้นมาไม่ได้
ทว่าอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ที่ถูกบ่วงคล้องคอจนล้มลงกับพื้น พลันใช้เล็บสีเลือดกรีดเชือกอย่างแรง!
“ฉึก!”
เชือกขาดสะบั้นในทันที ราวกับทำจากกระดาษ
หยางเลี่ยออกแรงมากเกินไปจนฝีเท้าชะงัก เกือบหกล้ม
“ฮึ!”
หยางเลี่ยแค่นเสียงเย็นชา ชักดาบยาวจากเอวแล้วคำราม ฟาดดาบหนักลงจากกลางอากาศ เสียงแหวกอากาศดังกึกก้อง!
“เคร้ง!”
ภาพอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น!
อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ยกฝ่ามือขึ้นฉับพลัน แล้วคว้าดาบที่หยางเลี่ยฟาดลงมาไว้ได้!
ไม่ใช่แค่หยางเลี่ยที่สีหน้าเปลี่ยน สองพี่น้องในห้องก็หน้าถอดสีไปพร้อมกัน
ไอ้ตัวนี่มันจะเกินไปแล้วไหม?
หยางเลี่ยกระชากดาบกลับอย่างแรง ทว่าดาบกลับเหมือนหยั่งรากอยู่ในฝ่ามือซีดเล็กของอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์
ในทางกลับกัน เพียงแขนเรียวบางของมันออกแรงดึงเบา ๆ ร่างของหยางเลี่ยก็ถูกกระชากให้ไถลไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ เท้าทั้งสองครูดพื้นจนเกิดร่องดินตื้น ๆ สองรอย!
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง ก่อนหันขวับไปตวาดชายหาบของข้างกายว่า
“ยืนบื้ออะไรอยู่! มาช่วยกันสิ!”
แต่ชายคนนั้นขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว พอถูกหยางเลี่ยตวาดใส่ กลับทิ้งหาบแล้วหันหลังวิ่งหนีไป
ระหว่างวิ่งก็ร้องตะโกนเสียงดังไม่หยุด “ช่วยด้วย! มีผี! อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์มาแล้ว! มันมาแล้ว!”
“คิก ๆ ๆ……”
เสียงหัวเราะของอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ยิ่งฟังยิ่งน่าขนลุก เนื้อเน่าบนใบหน้าเริ่มหลุดร่วงเป็นแผ่น กลิ่นเหม็นที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมแทบทำให้หยางเลี่ยอาเจียน
หลี่ชิงเหยียนเหงื่อแตกพลั่ก พี่เขยคนนี้ดูเหมือนจะมีดีแค่รูปลักษณ์แฮะ!
“ยังยืนบื้ออยู่ทำไม! ออกไปช่วย!”
หลี่ชิงเหยาตะโกนอย่างห้าวหาญ เปิดประตูออกไปทันที คว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งขึ้นมา หมายจะฟาดกะโหลกอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ให้แตก!
“พี่!”
หลี่ชิงเหยียนกำพู่กันไว้ กำลังจะบอกว่าตนมีวิธี อย่าเพิ่งวู่วาม แต่พี่สาวเคลื่อนไหวเร็วเกินไป
ในความทรงจำของเขา ท่านพ่อซิ่วไฉเคยบอกไว้อย่างชัดเจนว่า หากใช้พู่กันเหล็กเขียนถ้อยคำของปราชญ์โบราณ จะสามารถชักนำพลังแห่งฟ้าดินมาใช้ได้
แต่เงื่อนไขคือ ผู้ถือพู่กันต้องมีคุณวุฒิสูงส่งเพียงใด พลังที่ชักนำมาได้ก็ยิ่งแข็งแกร่งเพียงนั้น
ทว่ายังมีข้อยกเว้นอยู่ข้อหนึ่ง!
หากบทความหรือบทกวีที่บัณฑิตแต่งขึ้นเองมีระดับถึงขั้นหนึ่ง แม้ไร้คุณวุฒิ ก็ยังชักนำพลังแห่งฟ้าดินมาเป็นของตนได้
นี่คือขอบเขตที่บัณฑิตนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันถึง—เขียนหนังสือจนฟ้าดินตอบรับ!
แต่เรื่องนี้ก็มีปัญหาอยู่ หากเขียนบทกวีหรือบทความชั้นยอดเหล่านั้นออกมาอย่างผลีผลาม ตัวเขาที่ไร้พลังวรรณศิลป์ค้ำจุน เกรงว่าจะถูกพลังฟ้าดินที่รวมตัวกันถาโถมจนร่างระเบิดในพริบตา!
บทกวีและบทความนับไม่ถ้วนผุดผ่านใจหลี่ชิงเหยียนราวพายุคลั่ง เขาทำได้เพียงเลือกสรรส่วนเล็ก ๆ ที่สงบและเที่ยงตรงอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้พลังที่เรียกมารุนแรงเกินไป จนยังไม่ทันกำจัดอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ เขากลับต้องปลิดชีพตัวเองเสียก่อน
“เพียะ!”
แขนของอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์พลันบิดกลับดัง “กร๊อบ” ก่อนฟาดเก้าอี้แตกละเอียด แล้วใช้มือข้างเดียวบีบคอหลี่ชิงเหยาไว้!
“อึก—”
ความรู้สึกหายใจไม่ออกถาโถมเข้ามา หลี่ชิงเหยาฝืนมองว่าที่สามีผู้กำลังโกรธจนใบหน้าเบี้ยวบิด นางเคยนึกว่าทั้งสองจะกลับมาคืนดีกัน และผ่านพ้นความทุกข์ยากจนพบความสุขเสียที
ใครจะคิดว่าคืนก่อนวันแต่งงาน กลับต้องมาเผชิญสิ่งชั่วร้ายเช่นนี้
“หยาง…”
“อาเหยา อย่ากลัว!”
เมื่อเห็นหลี่ชิงเหยาถูกบีบคอ หยางเลี่ยก็เสียขวัญอย่างหนัก เขาถึงกับปล่อยดาบที่ถูกยึดไว้แล้วพุ่งเข้าไปช่วย ทว่าอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ฉวยโอกาสปล่อยมือจากดาบ ยื่นมือออกมารวดเร็วดุจสายฟ้า แล้วคว้าคอหยางเลี่ยไว้แน่น!
คู่บ่าวสาวที่กำลังจะแต่งงานถูกบีบคอพร้อมกันพอดี ช่างให้ความรู้สึกราวกับคนทั้งครอบครัวจะได้ตายเรียงกันอย่างพร้อมเพรียง
ภายในห้อง หลี่ชิงเหยียนหรี่ตาลงฉับพลัน ตัดสินใจในใจได้แล้ว—ต้องเป็นบทนี้แหละ!
หากกล่าวถึงพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่และความสงบเที่ยงตรง จะมีสิ่งใดเทียบเพลงขับพลังเที่ยงธรรมของเหวินเทียนเสียงได้อีก?
ขณะที่ทั้งสองคิดว่าตนกำลังจะตายอยู่ตรงนี้ เสียงตะโกนกึกก้องของน้องชายพลันดังขึ้นข้างหู
“ฟ้าดินมีพลังเที่ยงธรรม! กำจัดมารร้าย!”
“หึ่ง—”
พลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่พลันถือกำเนิดขึ้นจากปลายพู่กันของหลี่ชิงเหยียน แปรเปลี่ยนเป็นพลังทำลายปีศาจร้าย พุ่งเข้าใส่อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์