ขงจื๊อและมรรคา: เริ่มต้นด้วยพู่กันพิฆาตปีศาจ

ตอนที่ 2 บัณฑิตผู้แข็งแกร่งจนน่าหวาดหวั่น

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เอี๊ยด!”

“เอี๊ยด!”

เล็บผีสีเลือดค่อย ๆ ขยับกลอนประตูทีละนิด ดูท่าจะถูกเลื่อนเปิดออกจนหมดในไม่ช้า

“กึก ๆ ๆ……”

ในจังหวะนั้นเอง หลี่ชิงเหยียนพลันได้ยินเสียงแผ่วเบาดังมาจากกล่องใส่พู่กันบนโต๊ะหนังสือด้านข้าง ราวกับมีบางสิ่งในกล่องกำลังจะพุ่งทะลุออกมา

“นั่นมัน…พู่กันเหล็กของซิ่วไฉที่ท่านพ่อทิ้งไว้หรือ?”

ผู้ที่สอบได้เป็นซิ่วไฉจะได้รับพู่กันเหล็กหนึ่งด้ามจากศาลบุ๋น

พู่กันเหล็กนี้บรรจุพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่เอาไว้ หากปีศาจร้ายเข้าใกล้ มันจะปลุกพลังขึ้นเอง

“เฮอะ—”

ชั่วขณะต่อมา หลี่ชิงเหยียนพลันพบว่าตนเองขยับตัวได้แล้ว

เขาลุกขึ้นทันทีโดยไม่ลังเล เปิดกล่องหยิบพู่กันเหล็กของซิ่วไฉที่หนักอึ้งขึ้นมา แล้วฟาดลงบนเล็บเรียวยาวซึ่งกำลังขยับกลอนประตูอยู่!

“อ๊า—”

เสียงกรีดร้องโหยหวนของหญิงสาวดังก้องข้างหูหลี่ชิงเหยียนจนเขามึนงงแทบอาเจียนออกมาตรงนั้น

หลี่ชิงเหยาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว รีบขยับกลอนประตูให้เข้าที่ดังเดิม ก่อนประคองน้องชายไว้ ใบหน้าซีดเผือดพลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ชิงเหยียน!”

“ข้าไม่เป็นไร!” หลี่ชิงเหยียนกลืนน้ำลายลงคอ มือกำพู่กันในมือแน่น แม้ท่านพ่อจะจากไปแล้ว แต่พู่กันเหล็กที่เป็นสัญลักษณ์ของซิ่วไฉก็ยังมีพลังวรรณศิลป์หลงเหลืออยู่เล็กน้อย ใช้รับมือกับสิ่งชั่วร้ายได้อย่างร้ายกาจ!

เขาสูดลมหายใจลึก แล้วแอบมองออกไปนอกช่องประตู

เพียงเห็นเท่านั้น เส้นผมทั่วศีรษะก็แทบลุกชันด้วยความตกใจ!

สิ่งชั่วร้ายนอกห้องกำลังมองเข้ามาพอดี!

ดวงตาเน่าเปื่อยอย่างหนักข้างหนึ่งมีหนองเลือดไหลทะลัก จ้องประสานสายตากับหลี่ชิงเหยียนอย่างเย็นชาไม่กะพริบ

“อ๊า—”

หลี่ชิงเหยียนแทงพู่กันเหล็กหนักอึ้งในมือทะลุช่องประตูไปที่ดวงตาของสิ่งชั่วร้ายนั้นทันที

“ฉึก!”

พู่กันเหล็กแทงโดนเป้าหมาย ทว่าพลังวรรณศิลป์ที่อยู่ภายในถูกใช้จนหมดสิ้น บัดนี้มันจึงเป็นเพียงพู่กันเหล็กตามความหมายตรงตัวเท่านั้น

หลี่ชิงเหยียนถอยหลังไปสองก้าว เหงื่อเย็นผุดเต็มใบหน้า กลิ่นเหม็นเน่าที่ทวีความรุนแรงทำให้เขามึนหัว ใจเต้นระรัวราวกับมีคนตีกลองอยู่ในอก

“นี่มัน…อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์!”

“อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์หรือ?” หลี่ชิงเหยียนมองพี่สาวที่อยู่ด้านหลัง ซึ่งรู้ที่มาของสิ่งนี้

“ข้าเคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านเล่าว่า อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์จะปรากฏนอกห้องของคู่บ่าวสาวที่กำลังจะแต่งงาน!”

หลี่ชิงเหยาหน้าซีด ริมฝีปากสั่นระริกพลางกล่าวว่า “แต่ข้าไม่เคยนึกเลยว่าจะต้องมาเจอผีร้ายแบบนี้!”

“มีวิธีจัดการหรือไม่?” หลี่ชิงเหยียนถามอย่างใจเย็น

เรื่องเล่าผีสางที่สืบทอดกันมาจากคนรุ่นก่อน ย่อมต้องมีวิธีรับมืออยู่บ้าง

“อย่ากลัวไป รีบเรียกคนมาเร็วเข้า! สิ่งนี้กลัวคน ยิ่งคนมาก พลังหยางยิ่งแกร่ง ก็จะขับไล่มันไปได้!”

เมื่อหลี่ชิงเหยียนเตือน หลี่ชิงเหยาก็นึกวิธีรับมือออกจริง ๆ

ทว่าใบหน้าของนางพลันเปลี่ยนสีอีกครั้ง “แย่แล้ว อีกเดี๋ยวพี่เขยของเจ้าจะพาคนมาส่งชุดแต่งงานที่ข้าจะสวมพรุ่งนี้ หากพวกเขามาเจอมันเข้า…”

“อ๊า! นั่นมันอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์!”

ในจังหวะนั้นเอง เสียงตะโกนด้วยความหวาดกลัวของชายแปลกหน้าพลันดังมาจากนอกประตู

หลี่ชิงเหยียนหน้าเปลี่ยนสี ในใจอดคิดไม่ได้ว่า จะบังเอิญขนาดนั้นเชียวหรือ?

เขารีบมองลอดช่องประตูออกไป พบชายหาบของคนหนึ่งยืนตัวสั่นงันงกอยู่กับที่ มือชูคบเพลิงไว้

เบื้องหน้าชายหาบของมีชายหนุ่มร่างกำยำ ท่าทางคล้ายทหาร ตรงเอวเหน็บดาบยาวไว้ เขาผูกเชือกในมือเป็นบ่วง แล้วเหวี่ยงมันไปคล้องคออสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์

คราวนี้หลี่ชิงเหยียนจึงมองเห็นรูปร่างหน้าตาของมันชัดเจน อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์สวมชุดเจ้าสาว แต่ร่างกายเน่าเปื่อยอย่างหนัก เลือดหนองยังไหลหยดลงมาไม่ขาดสาย

“กลัวอะไร!” ชายหนุ่มร่างกำยำในชุดคล้ายทหารตวาดเสียงหนักแน่น ก่อนจะเหวี่ยงบ่วงในมือออกไป

“ฟิ้ว!”

เชือกคล้องคออสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ได้อย่างแม่นยำ จากนั้นก็ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ!

แรงกระชากมหาศาลฉุดมันให้เซถอยหลังไปทันที

“หยางเลี่ย!”

ขณะที่หลี่ชิงเหยียนกำลังสงสัยว่าชายผู้ห้าวหาญคนนี้เป็นใคร พี่สาวที่อยู่ด้านหลังก็ร้องเรียกด้วยความยินดี

นี่คือพี่เขยของฉันเหรอ?

ดูเก่งชะมัด!

หลี่ชิงเหยียนอดรู้สึกเบาใจขึ้นมาไม่ได้

ทว่าอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ที่ถูกบ่วงคล้องคอจนล้มลงกับพื้น พลันใช้เล็บสีเลือดกรีดเชือกอย่างแรง!

“ฉึก!”

เชือกขาดสะบั้นในทันที ราวกับทำจากกระดาษ

หยางเลี่ยออกแรงมากเกินไปจนฝีเท้าชะงัก เกือบหกล้ม

“ฮึ!”

หยางเลี่ยแค่นเสียงเย็นชา ชักดาบยาวจากเอวแล้วคำราม ฟาดดาบหนักลงจากกลางอากาศ เสียงแหวกอากาศดังกึกก้อง!

“เคร้ง!”

ภาพอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น!

อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ยกฝ่ามือขึ้นฉับพลัน แล้วคว้าดาบที่หยางเลี่ยฟาดลงมาไว้ได้!

ไม่ใช่แค่หยางเลี่ยที่สีหน้าเปลี่ยน สองพี่น้องในห้องก็หน้าถอดสีไปพร้อมกัน

ไอ้ตัวนี่มันจะเกินไปแล้วไหม?

หยางเลี่ยกระชากดาบกลับอย่างแรง ทว่าดาบกลับเหมือนหยั่งรากอยู่ในฝ่ามือซีดเล็กของอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์

ในทางกลับกัน เพียงแขนเรียวบางของมันออกแรงดึงเบา ๆ ร่างของหยางเลี่ยก็ถูกกระชากให้ไถลไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ เท้าทั้งสองครูดพื้นจนเกิดร่องดินตื้น ๆ สองรอย!

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง ก่อนหันขวับไปตวาดชายหาบของข้างกายว่า

“ยืนบื้ออะไรอยู่! มาช่วยกันสิ!”

แต่ชายคนนั้นขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว พอถูกหยางเลี่ยตวาดใส่ กลับทิ้งหาบแล้วหันหลังวิ่งหนีไป

ระหว่างวิ่งก็ร้องตะโกนเสียงดังไม่หยุด “ช่วยด้วย! มีผี! อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์มาแล้ว! มันมาแล้ว!”

“คิก ๆ ๆ……”

เสียงหัวเราะของอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ยิ่งฟังยิ่งน่าขนลุก เนื้อเน่าบนใบหน้าเริ่มหลุดร่วงเป็นแผ่น กลิ่นเหม็นที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมแทบทำให้หยางเลี่ยอาเจียน

หลี่ชิงเหยียนเหงื่อแตกพลั่ก พี่เขยคนนี้ดูเหมือนจะมีดีแค่รูปลักษณ์แฮะ!

“ยังยืนบื้ออยู่ทำไม! ออกไปช่วย!”

หลี่ชิงเหยาตะโกนอย่างห้าวหาญ เปิดประตูออกไปทันที คว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งขึ้นมา หมายจะฟาดกะโหลกอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ให้แตก!

“พี่!”

หลี่ชิงเหยียนกำพู่กันไว้ กำลังจะบอกว่าตนมีวิธี อย่าเพิ่งวู่วาม แต่พี่สาวเคลื่อนไหวเร็วเกินไป

ในความทรงจำของเขา ท่านพ่อซิ่วไฉเคยบอกไว้อย่างชัดเจนว่า หากใช้พู่กันเหล็กเขียนถ้อยคำของปราชญ์โบราณ จะสามารถชักนำพลังแห่งฟ้าดินมาใช้ได้

แต่เงื่อนไขคือ ผู้ถือพู่กันต้องมีคุณวุฒิสูงส่งเพียงใด พลังที่ชักนำมาได้ก็ยิ่งแข็งแกร่งเพียงนั้น

ทว่ายังมีข้อยกเว้นอยู่ข้อหนึ่ง!

หากบทความหรือบทกวีที่บัณฑิตแต่งขึ้นเองมีระดับถึงขั้นหนึ่ง แม้ไร้คุณวุฒิ ก็ยังชักนำพลังแห่งฟ้าดินมาเป็นของตนได้

นี่คือขอบเขตที่บัณฑิตนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันถึง—เขียนหนังสือจนฟ้าดินตอบรับ!

แต่เรื่องนี้ก็มีปัญหาอยู่ หากเขียนบทกวีหรือบทความชั้นยอดเหล่านั้นออกมาอย่างผลีผลาม ตัวเขาที่ไร้พลังวรรณศิลป์ค้ำจุน เกรงว่าจะถูกพลังฟ้าดินที่รวมตัวกันถาโถมจนร่างระเบิดในพริบตา!

บทกวีและบทความนับไม่ถ้วนผุดผ่านใจหลี่ชิงเหยียนราวพายุคลั่ง เขาทำได้เพียงเลือกสรรส่วนเล็ก ๆ ที่สงบและเที่ยงตรงอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้พลังที่เรียกมารุนแรงเกินไป จนยังไม่ทันกำจัดอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ เขากลับต้องปลิดชีพตัวเองเสียก่อน

“เพียะ!”

แขนของอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์พลันบิดกลับดัง “กร๊อบ” ก่อนฟาดเก้าอี้แตกละเอียด แล้วใช้มือข้างเดียวบีบคอหลี่ชิงเหยาไว้!

“อึก—”

ความรู้สึกหายใจไม่ออกถาโถมเข้ามา หลี่ชิงเหยาฝืนมองว่าที่สามีผู้กำลังโกรธจนใบหน้าเบี้ยวบิด นางเคยนึกว่าทั้งสองจะกลับมาคืนดีกัน และผ่านพ้นความทุกข์ยากจนพบความสุขเสียที

ใครจะคิดว่าคืนก่อนวันแต่งงาน กลับต้องมาเผชิญสิ่งชั่วร้ายเช่นนี้

“หยาง…”

“อาเหยา อย่ากลัว!”

เมื่อเห็นหลี่ชิงเหยาถูกบีบคอ หยางเลี่ยก็เสียขวัญอย่างหนัก เขาถึงกับปล่อยดาบที่ถูกยึดไว้แล้วพุ่งเข้าไปช่วย ทว่าอสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์ฉวยโอกาสปล่อยมือจากดาบ ยื่นมือออกมารวดเร็วดุจสายฟ้า แล้วคว้าคอหยางเลี่ยไว้แน่น!

คู่บ่าวสาวที่กำลังจะแต่งงานถูกบีบคอพร้อมกันพอดี ช่างให้ความรู้สึกราวกับคนทั้งครอบครัวจะได้ตายเรียงกันอย่างพร้อมเพรียง

ภายในห้อง หลี่ชิงเหยียนหรี่ตาลงฉับพลัน ตัดสินใจในใจได้แล้ว—ต้องเป็นบทนี้แหละ!

หากกล่าวถึงพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่และความสงบเที่ยงตรง จะมีสิ่งใดเทียบเพลงขับพลังเที่ยงธรรมของเหวินเทียนเสียงได้อีก?

ขณะที่ทั้งสองคิดว่าตนกำลังจะตายอยู่ตรงนี้ เสียงตะโกนกึกก้องของน้องชายพลันดังขึ้นข้างหู

“ฟ้าดินมีพลังเที่ยงธรรม! กำจัดมารร้าย!”

“หึ่ง—”

พลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่พลันถือกำเนิดขึ้นจากปลายพู่กันของหลี่ชิงเหยียน แปรเปลี่ยนเป็นพลังทำลายปีศาจร้าย พุ่งเข้าใส่อสูรอัปมงคลแห่งวิวาห์

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป