“ถึงเจ้าไม่ถาม ข้าก็กำลังจะบอกเจ้าอยู่พอดี!”
หยางเลี่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “พวกเราออกมารับงานส่วนตัว มีสองเรื่องสำคัญที่ต้องระวัง”
“ข้อแรก ต้องทำให้คนรู้สึกว่าพวกเราคุ้มค่ากับเงินที่จ่าย”
“ข้อสอง พวกเราต้องทำให้คนกลัวจนหัวหดด้วย!”
หลี่ชิงเหยียนเผยสีหน้าใคร่รู้ทันที
เฉิงฉีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “พูดง่าย ๆ ก็คือ อย่างแรกต้องพูดให้เรื่องดูร้ายแรงเข้าไว้ พออีกฝ่ายตกใจจนหน้าถอดสีแล้ว พวกเราค่อยแสดงฝีมือสักสองกระบวนท่าข่มขวัญ จากนั้นจะพูดอะไรก็ง่ายแล้ว”
หลี่ชิงเหยียนพลันรู้สึกว่ามันเหมือนเวลาอยู่บนดาวสีน้ำเงินไม่มีผิด ท่อน้ำอุดตันก็เรียกคนมาซ่อม ทำกันแบบนี้เลยไม่ใช่หรือ?
“เอ๊ะ พวกเจ้าดูนั่นเร็ว นั่นกำลังขอฝนกันหรือ?”
เฉิงฉีชี้ไปยังกลุ่มคนเบื้องหน้า น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นเล็กน้อย
“ขอฝน!”
ภาพบิดาของตนถูกผู้คนเชิญไปขอฝนในอดีต พลันผุดขึ้นในห้วงความคิดของหลี่ชิงเหยียน
ซิ่วไฉแห่งแคว้นเฉียนหาใช่คนอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่ไม่
ตรงกันข้าม บัณฑิตแห่งแคว้นเฉียนแต่ละคนล้วนแข็งแกร่งจนน่าตกตะลึง!
แคว้นเฉียนมียันต์วาจาสัตย์
ยันต์วาจาสัตย์ที่ว่านี้คือพลังส่วนหนึ่งของบัณฑิตที่แผ่ขยายออกมา
บัณฑิตผู้สอบได้ตำแหน่งจะชักนำพลังวรรณศิลป์ แล้วใช้กระดาษพิเศษผนึกพลังนั้นไว้ภายใน ทำให้แม้แต่ผู้ที่ไม่มีตำแหน่งก็สามารถระเบิดพลังอันน่าเหลือเชื่อออกมาได้
อย่างมุกที่คนหลายคนพูดหยอกกันก่อนหน้านี้ว่า “เตียวเสี้ยนอยู่ที่ใด” ก็เป็นการแสดงออกอย่างหนึ่งของวาจาสัตย์
เมื่อผนึกพลังที่เกิดจาก “วาจาสัตย์” ลงในกระดาษพิเศษ กระดาษนั้นก็จะกลายเป็น “ยันต์วาจาสัตย์”
เมื่อเปิดใช้งาน ยันต์วาจาสัตย์ก็จะสำแดงอานุภาพแตกต่างกันไปตามระดับและประเภทของมัน
“ใช่จริงด้วย!”
จางอันทอดสายตามองไป ร่างสูงใหญ่ทำให้เขามองเห็นได้กว้างไกลยิ่ง
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ หลี่ชิงเหยียนก็เห็นซิ่วไฉสองคนถูกชาวนากลุ่มหนึ่งล้อมอยู่ ผู้คนพากันพูดจาอวยพรให้มีแต่เรื่องมงคล
กลิ่นธูปหอมยังลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
เบื้องหน้ามีโต๊ะบูชาเรียบง่ายตั้งอยู่ ขั้นตอนการขอฝนด้วยยันต์วาจาสัตย์ดำเนินมาถึงขั้นสุดท้ายแล้ว
หลี่ชิงเหยียนกับพวกหยุดยืนชมพิธีอยู่ด้านข้าง
ซิ่วไฉทั้งสองหยิบยันต์ขอฝนที่วางอยู่ในกล่องผ้าไหมออกมาคนละแผ่น จากนั้นก็นำปากกาเหล็กซิ่วไฉของตนออกมา เริ่มเขียนอักษรกลางอากาศ
เมื่อปลายปากกาเหล็กซิ่วไฉตวัดเขียนลงกลางอากาศ อักษรที่เปล่งแสงสีเขียวอ่อนก็ปรากฏลอยขึ้นมาทีละตัว
แม้แต่อากาศรอบด้านก็เริ่มมีเสียงคล้ายห่าฝนกระหน่ำลงมา
นี่คืออักษรกำลังสั่นพ้องกับฟ้าดิน!
หลี่ชิงเหยียนสัมผัสได้ว่าพลังวรรณศิลป์สายแล้วสายเล่ากำลังไหลลงมาจากฟากฟ้า ก่อนจะรวมตัวเข้ากับยันต์ขอฝนสองแผ่นบนโต๊ะบูชา
ความรู้สึกนี้ทำให้เขาเองยังประหลาดใจ
ตามปกติแล้ว เขายังไม่ได้สอบได้ตำแหน่ง ย่อมไม่มีทางสัมผัสถึงวิถีการไหลเวียนของพลังวรรณศิลป์ได้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด...เขากลับสัมผัสได้ แถมยังชัดเจนอย่างยิ่ง
ถึงขั้นรู้สึกประหลาดว่า หากเขาต้องการ เพียงนึกคิดขึ้นมา ก็สามารถใช้ปากกาเหล็กซิ่วไฉของบิดาที่ทิ้งไว้ในอ้อมอก ช่วงชิงพลังวรรณศิลป์ที่ซิ่วไฉสองคนนั้นยากลำบากกว่าจะชักนำลงมาจากฟ้าเก้าชั้นมาเป็นของตนได้!
“เอ๊ะ?”
จู่ ๆ ซิ่วไฉคนหนึ่งก็อุทานเบา ๆ แล้วหันมองมาทางหลี่ชิงเหยียน ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง
หลี่ชิงเหยียนเบือนสายตาไปมองทางอื่นโดยไม่รู้ตัว
ซิ่วไฉคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่เขาสังเกตเห็นพลังวรรณศิลป์ที่ตนชักนำมาเริ่มมีทีท่าจะควบคุมไม่ได้ คล้ายกำลังจะเล็ดลอดไปหาพวกนักยุทธ์ที่ยืนดูอยู่กลุ่มนี้
“พี่จิน ตั้งสมาธิหน่อย ก็แค่คนผ่านทางที่มาดูเรื่องสนุกเท่านั้น”
ซิ่วไฉที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กระซิบเตือนสหาย
ซิ่วไฉจินคลายคิ้วที่ขมวดแน่นลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ไม่มีอะไร พวกเราตั้งใจให้มั่นก็พอ!”
“เฮ้อ...หวุดหวิดไป!”
หลี่ชิงเหยียนตกใจในใจ ซิ่วไฉคนนั้นมีประสาทสัมผัสเฉียบคมเหลือเกิน!
บางทีปีหน้าเขาอาจสอบได้ตำแหน่งจวี่เหรินก็เป็นได้
พลังวรรณศิลป์แปรปรวนเพียงเล็กน้อย เขาก็สังเกตเห็นแล้ว
แต่คนที่ยืนอยู่ข้างกายกลับไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย
“ตอนนี้ถึงจะเป็นฤดูหนาว แต่ชาวนาเหล่านี้ก็เริ่มเตรียมขอฝนวสันต์กันแล้ว!”
หยางเลี่ยกล่าวด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ ชาวบ้านรากหญ้าล้วนต้องตรากตรำอย่างหนักไม่ว่ายามใด
พิธีเตรียมขอฝนเสร็จสิ้นลงแล้ว
การทำนาเองก็เป็นงานที่แข่งขันกันไม่น้อย
บางคนเริ่มเชิญซิ่วไฉมาขอฝนตั้งแต่ปลายฤดูหนาว
หากไม่ทำเช่นนั้น พอฤดูใบไม้ผลิมาถึงค่อยไปเชิญซิ่วไฉมาขอฝน ปริมาณฝนที่ตกลงมาก็ย่อมน้อยกว่าพื้นที่ที่เผายันต์ขอฝนตั้งแต่ปลายฤดูหนาว
เมื่อเป็นเช่นนี้ไปนานเข้า ชาวแคว้นเฉียนก็ดูจะเคยชินกับการปรึกษาหารือกันตอนปลายฤดูหนาว แล้วรวบรวมเงินจ้างซิ่วไฉมาขอฝนล่วงหน้า
“ขอแค่เปิดใช้ยันต์วาจาสัตย์นี้ พอฤดูใบไม้ผลิมาถึง หยาดฝนแรกก็จะตกลงมา”
หยางเลี่ยล้วงกระดาษเก่าสีเหลืองหม่นออกมาจากอกเสื้อ ยื่นให้หลี่ชิงเหยียนดู
“นี่คือยันต์สามคนรวมปากกลายเป็นเสือ เป็นยันต์ที่กองทัพใช้กันบ่อยที่สุด แม้ระดับจะต่ำ แต่ต้นทุนถูก ทหารในกองทัพจึงมีไว้ใช้ได้ทุกคน”
หลี่ชิงเหยียนเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน หลังบิดาสอบได้ตำแหน่งซิ่วไฉ ก็ยึดอาชีพทำยันต์ชนิดนี้
นี่เป็นหนทางหาเลี้ยงชีพที่ซิ่วไฉส่วนใหญ่ซึ่งหมดหวังกับการสอบเลือกใช้
เมื่อเปิดใช้ยันต์สามคนรวมปากกลายเป็นเสือ เลือดลมของคนทั้งสามจะเชื่อมประสานเป็นหนึ่งเดียว ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นพยัคฆ์ดุร้าย กระโจนสังหารสิ่งชั่วร้าย ขับไล่เคราะห์ร้าย
แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนจะใช้มันได้
ทหารที่ไม่มีพลังวรรณศิลป์จำเป็นต้องฝึกฝนเลือดลมของตน ให้แน่ใจว่าขณะเปิดใช้ยันต์ เลือดลมในร่างจะมีพลังเข้มข้นเพียงพอให้ยันต์ดูดซับ
แต่หากฝืนใช้เกินกำลัง ต่อให้ไม่ถึงขั้นเสียชีวิต อย่างเบาก็ทำให้ร่างกายบาดเจ็บและเลือดลมพร่อง อย่างหนักอาจถึงแก่ชีวิตได้!
พูดให้เข้าใจง่าย ยันต์วาจาสัตย์ก็คล้ายเพิ่มพลังแดงและน้ำเงินให้เหล่านักยุทธ์
หากได้รับการถ่ายทอดพลังจนก้าวเข้าสู่วิถียุทธ์ ผลเสริมพลังย่อมแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!
นับเป็นสิ่งมหัศจรรย์อย่างยิ่ง!
หลังเรื่องขอฝนเล็ก ๆ น้อย ๆ จบลง ทุกคนเดินต่อไปราวครึ่งชั่วยาม จู่ ๆ ก็เห็นขบวนรถอยู่เบื้องหน้า!
“พวกเจ้ารอข้าก่อน ข้าจะไปพูดจาดี ๆ ขออาศัยรถเขาไปด้วย จะได้พักขากันเสียหน่อย!”
เฉิงฉีถูมือ ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น ราวกับเห็นเหยื่ออยู่ตรงหน้า
เขารีบก้าวไปหาคนที่ดูเหมือนหัวหน้าขบวนรถ หลังเจรจากันเล็กน้อยก็วิ่งกลับมาอย่างตื่นเต้น พร้อมโบกมือเรียก
“พวกเจ้ามานี่เร็ว พวกเราเจอคนใจดีแล้ว เขาจะให้ติดรถไปด้วยช่วงหนึ่ง”
หลี่ชิงเหยียนประหลาดใจไม่น้อย “นี่มันนักเจรจาขั้นเทพชัด ๆ พูดกันแค่สองประโยคก็ทำให้เขายอมให้ติดรถไปด้วยแล้วหรือ?”
“เฮ้อ เรื่องแค่นี้เอง ก็แค่พูดจาดี ๆ ไม่กี่คำเท่านั้น ออกเดินทางนอกบ้าน ใคร ๆ ก็ยินดีช่วยเหลือกันทั้งนั้น แต่...หากคิดจะสร้างเนื้อสร้างตัวในยุคนี้ ก็ต้องอ่านหนังสือให้ได้เรื่อง”
เฉิงฉีโบกมือ สีหน้าไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่อะไร จากนั้นก็ลดเสียงลง “น้องหลี่ เรื่องเตียวเสี้ยนของข้าอยู่ที่ใด...”
หลี่ชิงเหยียนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “พี่เฉิงวางใจได้ แน่นอน! แน่นอน!”
“เฉิงหัวโต เจ้าไส้เดือนตัวน้อย!”
“...”
บนรถม้าพลันคึกคักขึ้นมา
สารถีที่รับหน้าที่ขับรถก็ยกบังเหียนให้หยางเลี่ย แล้วไปเอนกายพักผ่อนบนรถม้าอีกคัน
นับเป็นการแสดงจิตวิญญาณของคนทำงานอย่างเต็มที่ว่า ทำงานให้เจ้านายเพิ่มขึ้นแม้เพียงนิดเดียวก็ถือว่าขาดทุนแล้ว
ในเวลานี้เอง ภายในรถม้าหรูตรงกลางขบวนรถ ผู้เฒ่ากับเด็กสาวซึ่งเป็นปู่หลานสบตากัน ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ใช้ของหลวงทำเรื่องส่วนตัว ไร้ผู้ควบคุมดูแล ทหารชั้นผู้น้อยในกองทัพแคว้นเฉียนของเราคงเน่าเฟะไปถึงรากแล้ว!”
ชายชราในชุดแพรซึ่งอายุเกินห้าสิบปีส่ายหน้า ถอนใจอย่างอดไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่าหยางเลี่ยกับพวกอีกสองคนพกยันต์วาจาสัตย์ที่กองทัพแจกจ่ายมาไว้กับตัว
ความลับของทุกคนราวกับไม่อาจปิดบังชายชราได้เลย
เด็กสาววัยแรกแย้มในชุดกระโปรงแพรที่ยืนข้างกายกะพริบดวงตากระจ่างใส คล้ายสังเกตเห็นบางอย่าง จึงหันกลับไปถามชายชราด้วยความประหลาดใจ
“ท่านปู่ เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นบัณฑิต ทั้งยังพกปากกาเหล็กที่ขอออกมาจากศาลบุ๋น หรือว่าเขาสอบได้ตำแหน่งซิ่วไฉแล้ว?”
ซิ่วไฉที่อายุน้อยถึงเพียงนี้ดึงดูดความสนใจของเด็กสาวในทันที
ทว่าเมื่อพูดจบ เด็กสาวในชุดกระโปรงแพรก็ปฏิเสธความคิดของตนเอง “บัณฑิตในราชสำนักเราละอายที่จะคบหากับพวกนักยุทธ์หยาบกระด้าง แต่เด็กหนุ่มคนนี้สอบได้ตำแหน่งซิ่วไฉแล้ว กลับ...”
“บนกายเขาไม่มีประกายขุยซิง พลังวรรณศิลป์ก็ไม่เผยออกมา เจ้าของปากกาเหล็กด้ามนั้นเป็นผู้อื่นต่างหาก”
ชายชราลูบเคราใต้คาง “เจ้ายังไม่เคยสอบได้ตำแหน่ง ใช้วิธียืมพลังวรรณศิลป์มาใช้ วิธีนี้ไม่มั่นคงนัก บางเรื่องเจ้าจึงเห็นได้เพียงเปลือกนอก แต่ไม่อาจมองทะลุถึงแก่นแท้”
เด็กสาวแสนงามในชุดกระโปรงแพรทำปากยื่นอย่างน่ารัก ออดอ้อนว่า “พูดราวกับว่าข้าไม่อยากสอบได้ตำแหน่งอย่างนั้นแหละ เห็น ๆ อยู่ว่าแคว้นเฉียนไม่อนุญาตให้สตรีเข้าสอบขุนนาง!”
“อีกอย่าง ท่านปู่เป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่รุ่นหนึ่ง สุดท้ายท่านก็ยัง...”
เด็กสาวผู้มีนิสัยตรงไปตรงมาพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็พลันนึกได้ว่าตนเผลอเอ่ยถึงเรื่องเจ็บปวดของท่านปู่
คาดไม่ถึงว่าชายชราผู้มีฐานะสูงส่งจะยิ้มอย่างใจกว้าง “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าท่านปู่เป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ก็ย่อมควรพูดความจริง พูดตามที่ใจคิด”
“ท่านปู่ไม่ได้พ่ายแพ้ให้คนจากสำนักราชบัณฑิตในงานประชันหลักธรรม ท่านเพียงเห็นอกเห็นใจชาวบ้านรากหญ้าที่ทุกข์ยากต่างหาก หากไม่เป็นเช่นนั้น จะมาที่ชนบทห่างไกลเช่นนี้ทำไม?”
เมื่อนึกถึงสีหน้าน่ารังเกียจของเหล่าปราชญ์จอมปลอมจากสำนักราชบัณฑิตในงานประชันหลักธรรม เด็กสาวก็รู้สึกอัดอั้นคับแค้นใจขึ้นมา
เมื่อนึกถึงข้อตกลงที่ท่านปู่ทำไว้กับพวกคนหน้าไหว้หลังหลอกเหล่านั้น นางก็ยิ่งเดือดดาล!
“ฮ่า ๆ...” ชายชรายิ้มอย่างใจกว้าง “บัณฑิตไม่ควรถูกสิ่งภายนอกชักนำ ท่านปู่มาที่นี่ก็ถือว่ามาท่องเที่ยวชมทิวทัศน์เท่านั้น”
“แต่เด็กหนุ่มที่พกปากกาเหล็กคนนั้น น่าสนใจอยู่บ้าง...”
แม้อยู่ห่างกันถึงร้อยก้าว ชายชราก็ยังได้ยินบทสนทนาของหลี่ชิงเหยียนทั้งสี่ผ่านสายลมที่พัดมา
นี่คือขอบเขตที่บัณฑิตใฝ่ฝัน — ก้าวพ้นกรอบพิธีรีตอง ปล่อยใจเป็นอิสระ เสียงลม เสียงฝน เสียงอ่านหนังสือ ล้วนได้ยินชัดทุกเสียง
ใบหน้ารูปไข่อันงดงามของเด็กสาวเต็มไปด้วยความฉงน “คนที่คบหากับพวกนักยุทธ์หยาบกระด้างเช่นนั้น มีอะไรน่าสนใจกัน?”
ใบหน้าที่เปี่ยมรอยยิ้มของชายชราพลันฉายแววจริงจัง ถึงขั้นเคร่งขรึมอยู่หลายส่วน
“เขายังไม่ได้รับตำแหน่ง แต่กลับใช้ปากกาเหล็กซิ่วไฉที่อยู่บนกายได้”
“อะไรนะ!”