“พี่หญิง ข้าจะเอาความสุขชั่วชีวิตของพี่มาแลกกับโอกาสที่ข้าจะได้ร่ำเรียนไม่ได้”
ภายในบ้านดินซอมซ่อ แสงไฟสลัวราง หลี่ชิงเหยียนวัยเพียง 15 ปีประคองหน้าผากที่ยังหนักอึ้งหลังเพิ่งหายจากอาการป่วยหนัก เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
หลี่ชิงเหยาผู้เป็นพี่สาวกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “พี่หญิงเปรียบเสมือนมารดา เมื่อบิดามารดาไม่อยู่แล้ว เจ้าก็ต้องฟังข้า ยิ่งกว่านั้น ข้าลงนามในหนังสือสมรสไปแล้ว พรุ่งนี้พอฟ้าสาง คนจากหมู่บ้านตระกูลหยางก็จะมารับข้าไปเข้าพิธีแต่งงาน”
หลี่ชิงเหยียนถามอย่างตกตะลึง “รีบร้อนขนาดนั้นเชียวหรือ?”
“พวกเขากลัวว่าพี่จะเปลี่ยนใจ แต่พี่เองก็กลัวพวกเขาเปลี่ยนใจเหมือนกันนี่นา!” หลี่ชิงเหยากล่าวพลางยิ้ม
หลี่ชิงเหยียนถอนหายใจ “พี่หญิง บ้านเรายังมีที่นาอีก 20 หมู่ พี่แต่งงานตามปกติ ข้าก็ยังเลี้ยงตัวเองได้...”
“บ้านเราไม่มีที่นาแล้ว” แววตากระจ่างใสของหลี่ชิงเหยาฉายความหม่นหมอง “เจ้าป่วยมาครึ่งปี ข้าขายทั้งที่นาและบ้าน เอาเงินไปซื้อยาให้เจ้าแล้ว”
“ตอนนี้เราอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ได้จนถึงต้นฤดูใบไม้ผลิเท่านั้น หลังจากนั้นมันก็จะเป็นของคนอื่น”
“เพราะฉะนั้น ถ้าเจ้าไม่ร่ำเรียน ไม่เข้าสอบรับราชการ บ้านเราก็หมดหนทางแล้ว!” แววตาของหลี่ชิงเหยาค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้น “ยิ่งกว่านั้น ก่อนท่านพ่อท่านแม่สิ้นใจ ข้ารับปากพวกท่านไว้ ไม่ว่าอย่างไรก็จะส่งเสียเจ้าเล่าเรียน”
“แต่ว่าพี่หญิง...” หลี่ชิงเหยียนเอ่ยอย่างร้อนรน “มันจะรีบร้อนไปหรือเปล่า เรายังไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนอย่างไร!”
หลี่ชิงเหยาปลอบว่า “ชิงเหยียน ไม่ต้องกังวลไป ข้าสืบมาแล้ว พี่เขยของเจ้าไม่ใช่คนเลว เขาเองก็เป็นคนอาภัพ...”
“เขา...ใครนะ?” หลี่ชิงเหยียนรู้สึกว่าพี่สาวดูแปลกไปอยู่บ้าง ไม่เหมือนพี่สาวในความทรงจำของร่างเดิมเท่าไรนัก
“หยางเลี่ย ทหารประจำหมู่บ้านตระกูลหยาง” หลี่ชิงเหยากล่าว “ที่เขายอมรับเงื่อนไขของพี่ว่าจะส่งเสียเจ้าเล่าเรียน ก็เพราะภรรยาสองคนก่อนของเขาล้วนเสียชีวิตไปแล้ว...”
“เพราะอย่างนั้น คนในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้านถึงร่ำลือกันว่าเขาเป็นดาวอัปมงคล ทำให้ภรรยาตาย ไม่มีใครกล้าแต่งกับเขา”
ใบหน้าของหลี่ชิงเหยียนพลันดำคล้ำราวก้นหม้อ
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร หลี่ชิงเหยาก็เสริมว่า “ที่จริงข่าวลือพวกนั้นต่างหากที่ทำร้ายคน ในแคว้นต้าเฉียนของเรา มีสตรีคนใดคลอดบุตรบ้างที่ไม่เหมือนก้าวขาข้างหนึ่งเข้าสู่ประตูนรก?”
“ส่วนภรรยาคนที่สอง ว่ากันว่าไม่ค่อยฉลาด ทั้งที่มีภัยเสือออกอาละวาดจนออกจากบ้านไม่ได้ นางกลับแอบหอบเสบียงไปให้บ้านเดิมตอนดึกดื่น โดยไม่บอกพี่เขยของเจ้า ผลก็คือ...”
หลี่ชิงเหยายักไหล่ “เจ้าว่าเรื่องนี้จะโทษพี่เขยเจ้าได้หรือ?”
“นี่...”
หลี่ชิงเหยียนยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล...ทำไมพี่สาวดูมีความสุขนัก แถมยังเรียก “พี่เขยของเจ้า” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“หยางเลี่ย...พี่หญิง ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูนัก?”
สีหน้าของหลี่ชิงเหยาดูประหลาดไปเล็กน้อย “คะ...คุ้นหรือ? เจ้า...อย่าคิดมากเลย พรุ่งนี้ไปบ้านพี่เขยกับพี่นะ...เขาจะดีกับเจ้าเอง!”
“เขาคือทหารประจำหมู่บ้านที่มาสู่ขอพี่กับท่านพ่อเมื่อห้าปีก่อน แต่ถูกปฏิเสธใช่ไหม?” หลี่ชิงเหยียนถามอย่างตกตะลึง
“ชิงเหยียน...”
หลี่ชิงเหยียนมองเห็นความเขินอายวูบหนึ่งในดวงตาของพี่สาว
“พี่หญิงกับเขาเป็นคู่รักวัยเยาว์มาตั้งแต่แรก เป็นคู่ที่สวรรค์ลิขิตมาให้กัน...โชคชะตาช่างเล่นตลกนัก ตอนนี้ท่านพ่อก็ไม่อยู่แล้ว ข้าย่อมไม่พูดคัดค้านอะไรหรอก”
หลี่ชิงเหยียนพูดไม่ออกอยู่พักใหญ่ อ้อมไปอ้อมมา...ที่แท้ก็เป็นเรื่องนี้เองหรือ?
เมื่อเห็นพี่สาวหน้าแดงระเรื่อ เขาจึงเอ่ยว่า “คราวหน้าพี่บอกข้าตรง ๆ ก็ได้ ข้าไม่ใช่คนคร่ำครึอย่างท่านพ่อเสียหน่อย”
“อีกอย่าง...”
ตามความทรงจำ ราวหนึ่งปีก่อนพี่สาวก็ประกาศไปแล้วว่า หากใครอยากแต่งกับนาง ก็ต้องส่งเสียเขาเล่าเรียน
แม้พี่สาวของเขาจะหน้าตางดงาม ทั้งยังขยันขันแข็ง แต่เพราะเงื่อนไขข้อนี้ หลายคนจึงพากันถอยหนี
บัดนี้พี่สาวได้แต่งกับคนที่รักกัน หลี่ชิงเหยียนจึงหมดความรู้สึกคัดค้านไปในพริบตา ซ้ำยังแอบยินดีเสียด้วยซ้ำ
“พี่เขยส่งเสียข้าเล่าเรียน ข้าก็ไม่คิดเอาเปรียบเขาเปล่า ๆ พอสอบได้วุฒิซิ่วไฉ ข้าจะเป็นผู้รับรองให้เขาไปที่ว่าการอำเภอ รับพิธีถ่ายทอดพลังให้ผู้ฝึกยุทธ์ แล้วเริ่มต้นเส้นทางยุทธ์”
หลี่ชิงเหยาได้ยินดังนั้นก็หันมามองน้องชายอย่างตื่นเต้น คล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลี่ชิงเหยียนยกมือห้ามไว้เสียก่อน
“พี่หญิง ข้าแค่อยากให้พี่แต่งงานแล้วมีความสุข ไม่ใช่เอาแต่รู้สึกติดค้างพี่เขยอยู่ในใจ”
หลี่ชิงเหยากล่าวอย่างตื่นเต้น “เจ้าตั้งใจร่ำเรียน สอบได้วุฒิ นั่นต่างหากคือสิ่งที่ทำให้พี่มีความสุขที่สุด!”
“พี่หญิงวางใจเถิด ข้าจะทำให้ได้”
หลี่ชิงเหยียนกล่าวเสียงเบา ถึงตอนนี้สมองของเขาก็ยังมึนงงอยู่บ้าง
ครึ่งชั่วยามก่อน เขาข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้ พอความทรงจำของวิญญาณหลอมรวมกัน ก็ได้ยินข่าวน่าตกใจว่าพี่สาวจะพาเขาไปแต่งงานด้วย
ส่วนการสอบรับราชการที่พี่สาวพูดถึงหลายครั้งนั้น คล้ายคลึงกับการสอบขุนนางในยุคโบราณของดาวสีน้ำเงินอยู่บ้าง แต่ก็มีส่วนที่แตกต่างกัน
ในแคว้นเฉียน เมื่อบัณฑิตสอบได้วุฒิ ก็สามารถชักนำพลังวรรณศิลป์ เปลี่ยนอักษรที่เขียนใต้พู่กันให้กลายเป็นพลังโจมตีผู้คน หรือแม้แต่ช่วยชีวิตคนได้!
เล่ากันว่าปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ถึงขั้นกล่าวแล้วกลายเป็นกฎเกณฑ์ ในยามภัยแล้ง เพียงเขียนอักษรคำว่า “ฝน” ก็เรียกพลังปฐพีฟ้ามารวมตัว ก่อเกิดเป็นน้ำค้างชโลมผืนดิน!
หรือยามสองกองทัพเผชิญหน้ากัน หากสะบัดพู่กันเขียนบทกวีสงคราม อักษรก็จะแปรเปลี่ยนเป็นกองทัพนับพันนับหมื่น ช่วยพิชิตศัตรูได้!
ส่วนผู้ฝึกยุทธ์นั้นเป็นผู้ดำรงอยู่ต่างจากบัณฑิต เพราะแคว้นเฉียนควบคุมผู้ฝึกยุทธ์อย่างเข้มงวด และจับตาดูพวกเขาอย่างเคร่งครัด
กำหนดไว้ว่าผู้ฝึกวิชายุทธ์จะเริ่มต้นเส้นทางยุทธ์ได้ ต้องมีบัณฑิตผู้สอบได้วุฒิเป็นผู้รับรองเสียก่อน จึงจะเข้ารับพิธีถ่ายทอดพลังที่ว่าการอำเภอได้
บิดาผู้ล่วงลับของหลี่ชิงเหยียนเป็นซิ่วไฉ ได้รับพู่กันเหล็กจากศาลบุ๋น เพียงยกมือเขียนอักษรจากคัมภีร์คลาสสิกของสำนักขงจื๊อ ก็สามารถชักนำพลังวรรณศิลป์ที่ว่าออกมา ระเบิดพลังอันไม่ธรรมดาได้
ส่วนสิ่งที่เหมือนกันก็คือ...
โลกของแคว้นเฉียนแห่งนี้เหมือนโลกโบราณบนดาวสีน้ำเงินก่อนยุคราชวงศ์ถัง ทว่าปลายราชวงศ์สุยกลับมีอุกกาบาตตกลงมาจากฟากฟ้า แตกออกเป็นศิลาศักดิ์สิทธิ์ 81 แผ่น กระจัดกระจายไปทั่วหล้า นับแต่นั้นโลกนี้ก็เข้าสู่ยุค “พลังวิญญาณฟื้นคืน” ในแบบฉบับโบราณ
พูดง่าย ๆ คือมีการเปลี่ยนแปลงสองอย่าง บัณฑิตอ่านหนังสือแล้วสามารถสื่อประสานกับฟ้าดินได้จริง ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ก็สามารถฟันกำแพงเมืองขาดได้จริงเช่นกัน
การสอบในโลกนี้ก็ต้องอ่านคัมภีร์คลาสสิกที่ราชสำนักกำหนดไว้เช่นเดียวกัน อาทิ คัมภีร์มหาบัณฑิต คัมภีร์ทางสายกลาง คัมภีร์หลุนอี่ว์ และคัมภีร์เมิ่งจื่อ
หลังทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ของโลกนี้แล้ว หลี่ชิงเหยียนไม่เพียงไม่รู้สึกสับสนแม้แต่น้อย กลับยิ่งตื่นเต้นและคาดหวัง
บนดาวสีน้ำเงิน เขาก็เคยฝ่าฟันคู่แข่งนับพันนับหมื่นในสนามสอบ จนสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้ เมื่อมาอยู่ที่นี่ เขายิ่งต้องเก่งกว่าเดิม!
เมื่อเห็นน้องชายยอมรับเรื่องที่นางจะพาเขาไปแต่งงานด้วย หลี่ชิงเหยาก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนยิ้มกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น...ดึกแล้ว เจ้ารีบเข้านอนเถิด พรุ่งนี้ไปบ้านพี่เขยกับพี่นะ!”
หลี่ชิงเหยียนพยักหน้า ไม่กล่าวอะไรอีก เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ทำได้เพียงยอมรับตามนั้น
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก...”
แต่ในจังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีคนเคาะประตูห้อง
“ดึกดื่นป่านนี้ ใครกัน?”
หลี่ชิงเหยียนขึ้นเสียงถาม
โลกนี้ไม่สงบสุขนัก เมื่อมีผู้ยิ่งใหญ่ที่สาดหมึกแล้วอัญเชิญกองทัพออกมาได้ ก็ย่อมมีปีศาจร้ายและภูตผีคอยรุกราน
ไม่ต้องพูดถึงหมู่บ้านห่างไกลอย่างที่นี่ แม้แต่เมืองใหญ่ที่มีประชากรมากมายก็ยังถูกปีศาจร้ายรุกรานได้
“เอี๊ยด...”
ประตูที่ปิดสนิทพลันสั่นสะเทือน เมื่อถูกแรงมหาศาลกระแทกเข้าใส่
สองพี่น้องหลี่ชิงเหยียนต่างสะดุ้งตกใจ
วินาทีถัดมา เล็บสีแดงสดเรียวยาวเล็บหนึ่งกลับสอดผ่านร่องประตูเข้ามา
เล็บนั้นทั้งยาวทั้งเรียว แดงราวกับเพิ่งชักออกมาจากกองเลือด
แม้แต่อากาศก็ยังอบอวลด้วยกลิ่นคาวประหลาด
เมื่อสูดดมให้ละเอียด ภายใต้กลิ่นคาวเลือดนั้นยังแฝงกลิ่นเน่าเหม็นชวนคลื่นเหียนเอาไว้
ความรู้สึกเย็นยะเยือกพลันแผ่คลุมไปทั่วห้อง อากาศภายในคล้ายลดต่ำลงถึงหลายสิบองศาติดลบในชั่วพริบตา!
ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นคือ...หลี่ชิงเหยียนพบว่าจู่ ๆ ตนก็ขยับตัวไม่ได้!
ราวกับมีมือผีที่มองไม่เห็นกดร่างเขาไว้แน่น!
ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น พี่สาวก็มีสีหน้าหวาดผวาเช่นกัน ขยับเขยื้อนไม่ได้ ทั้งร่างสั่นเทาเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่
หลังจากเล็บสีเลือดเรียวยาวอันประหลาดคลำอยู่ครู่หนึ่ง มันก็เริ่มค่อย ๆ ขยับกลอนประตูทีละนิด
โครม—
หนังศีรษะของหลี่ชิงเหยียนชาวาบ!
สิ่งชั่วร้ายนอกประตูคิดจะบุกเข้ามา!