ยันต์หนุนขาโต๊ะ ผีราชันเฝ้าประตู

ตอนที่ 4 ใช้ยันต์รองขาโต๊ะ ให้ราชันผีเฝ้าประตู

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ซือเฉินเอนพิงหัวเตียง แม้ใบหน้ายังซีดขาว ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับแจ่มใสเป็นปกติแล้ว

เขายังคงมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างผู้มีเหตุผล ราวกับกำลังสังเกตปรากฏการณ์ทดลองที่อธิบายไม่ได้อยู่ในห้องทดลอง

“เช่นนั้น...” เขาเอ่ย เสียงยังแหบพร่าอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังอ่านบทความวิชาการ “ความหมายของเจ้าคือ มีคนใช้วิธีบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายด้วยกรอบวิทยาศาสตร์ที่ข้ารู้จัก ทำสิ่งที่เรียกว่า ‘คำสาปวาสนารักอัปมงคล’ กับข้า ส่วนวิธีแก้ของเจ้าคือใช้ยันต์แผ่นหนึ่งที่อธิบายด้วยกรอบวิทยาศาสตร์ไม่ได้เช่นกัน เผามันทิ้งอย่างนั้นหรือ”

หลินชิงเสวียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงเขา มือหยิบขวดน้ำแร่บนโต๊ะหัวเตียงมาเปิด ดื่มไปอึกหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ

“ใช่”

“เหตุใดยันต์จึงลุกไหม้เองได้”

“ในยันต์ผนึกพลังหยางไว้ ข้าเป็นผู้กระตุ้นมัน”

“พลังหยางหรือ” คิ้วของซือเฉินกระตุก “มันเป็นพลังงานรูปแบบใดกันแน่? คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า? กระแสอนุภาค? การพัวพันเชิงควอนตัม?”

มือที่กำลังยกน้ำของหลินชิงเสวียนชะงักไป

นางก้มมองขวดน้ำแร่ในมือ แล้วมองใบหน้าจริงจังจนแทบจะดื้อรั้นของซือเฉิน พลันรู้สึกว่าคนผู้นี้น่าสนใจอยู่ไม่น้อย

“คุณชายซือ” นางวางขวดน้ำแร่ลงบนโต๊ะหัวเตียง แล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ท่านเชื่อหรือไม่ว่า บนโลกนี้มีเรื่องที่ท่านอธิบายไม่ได้อยู่”

“ไม่เชื่อ” ซือเฉินตอบโดยไม่ลังเล “เพียงแต่ยังหาวิธีอธิบายไม่พบเท่านั้น”

“แล้วท่านอธิบายสิ่งที่เห็นเมื่อครู่อย่างไร”

“ภาพหลอน” ซือเฉินกล่าว “ไข้สูงทำให้ระบบประสาททำงานผิดปกติ หรือไม่ก็มีสารเคมีบางอย่างที่ยังไม่ถูกค้นพบส่งผลต่อการรับรู้ของสมองข้า”

หลินชิงเสวียนพยักหน้า ไม่ได้โกรธเคือง

นางล้วงตุ๊กตาผ้าสีแดงตัวนั้นออกจากแขนเสื้อ วางไว้ตรงหน้าซือเฉิน

“แล้วสิ่งนี้เล่า? พบในห้องของท่าน มีเข็มปักอยู่เต็มไปหมด แถมยังติดวันเดือนปีและยามเกิดของท่านไว้ด้วย สิ่งนี้ท่านจะอธิบายอย่างไร”

ซือเฉินก้มมองมันแวบหนึ่ง

“ข้าต้องตรวจสอบวัสดุของมันก่อน—”

“บนนี้ทาน้ำมันศพไว้” หลินชิงเสวียนขัดขึ้น “น้ำมันที่เคี่ยวจากชั้นไขมันของศพเน่าเปื่อย ห้องทดลองของท่านคงตรวจหาส่วนประกอบได้ แต่ตรวจไม่ได้หรอกว่าเหตุใดมันจึงใช้สิ่งนี้สาปท่านได้”

ซือเฉินนิ่งเงียบไป

สายตาของเขาหยุดอยู่บนตุ๊กตาผ้าตัวนั้น คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เหตุผลบอกเขาว่านี่อาจเป็นการกลั่นแกล้ง หรือไม่ก็เป็นการชี้นำทางจิตวิทยาบางอย่าง ทว่าอีกเสียงหนึ่ง—เสียงที่แผ่วเบาและถูกกดทับมานานหลายปี—กำลังกล่าวว่า เมื่อครู่เจ้าเคลื่อนไหวไม่ได้ เจ้าเคลื่อนไหวไม่ได้ แต่สติยังแจ่มชัด ความรู้สึกเช่นนั้น ไม่มีตำราทางการแพทย์เล่มใดอธิบายได้

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่า...” ซือเฉินเงยหน้าขึ้น “มีคนคิดจะใช้วิธีนี้...ทำให้ข้าหลงรักนางหรือ”

“ใช่”

“ใคร”

“ไม่รู้ กำลังสืบอยู่” หลินชิงเสวียนลุกขึ้น เดินไปมาในห้องสองก้าว “แต่ข้าต้องบอกท่านสองเรื่อง เรื่องแรก วันเดือนปีและยามเกิดบนตุ๊กตาผ้าตัวนี้ถูกต้องแม่นยำ แม้แต่ยามก็ไม่ผิด คนที่รู้เวลาเกิดของท่านอย่างแน่ชัดมีไม่มาก”

แววตาของซือเฉินเย็นเยียบลง

“เรื่องที่สอง” หลินชิงเสวียนหันกลับมามองเขา “ตัวท่านมีโชควาสนามหาศาล มหาศาลยิ่ง มีคนคิดจะควบคุมท่านเพื่อยึดครองโชควาสนานี้”

“โชควาสนาอะไร”

หลินชิงเสวียนจ้องเขาครู่หนึ่ง

“ปราณม่วงแห่งจักรพรรดิ” นางกล่าวเสียงแผ่ว “ชะตาที่ในยุคโบราณสามารถขึ้นครองบัลลังก์ได้ หากอยู่ในยุคนี้ ก็หมายถึงชีวิตที่ราบรื่นไร้อุปสรรค แคล้วคลาดจากเคราะห์ร้าย ทำสิ่งใดก็สำเร็จ แต่ชะตาเช่นนี้มีข้อหนึ่ง...”

“ข้อใด”

“หากถูกใครทำลาย โชควาสนาจะไหลไปรวมอยู่กับผู้ถอนคำสาป หญิงผู้นั้นไม่ได้ต้องการเพียงตัวท่าน นางต้องการทั้งชีวิตและโชควาสนาของท่าน”

หลังฟังจบ สีหน้าของซือเฉินแทบไม่เปลี่ยน แต่ปลายนิ้วกลับกำผ้าห่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

หลินชิงเสวียนสังเกตเห็นท่าทางนั้น

“ท่านจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่” นางหมุนตัวเดินออกไป “อย่างไรเสีย ข้าถอนคำสาปแล้ว และนำตุ๊กตาผ้ากลับไปด้วย เรื่องที่เหลือให้หัวหน้าโจวจัดการ ท่านพักผ่อนให้ดี”

นางเดินไปถึงประตู มือเพิ่งแตะลูกบิด เสียงของซือเฉินก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เดี๋ยวก่อน”

หลินชิงเสวียนหันกลับมา

ซือเฉินมองนาง ในดวงตาดำสนิทคู่นั้นมีแววแน่วแน่ดื้อรั้น เขาไม่ได้กล่าวขอบคุณ กลับถามเรื่องที่ไม่เกี่ยวกันโดยสิ้นเชิง “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเป็นนักพรต”

“ใช่”

“นักพรตทุกคนเป็นเหมือนเจ้าอย่างนั้นหรือ”

หลินชิงเสวียนเลิกคิ้ว “เหมือนข้าอย่างไร”

“...” ซือเฉินไตร่ตรองถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่ง “พกยันต์ติดตัว สามารถจุดไฟสีทองขึ้นมาได้ แล้วด้านหลังยังมีหมอกดำกลุ่มหนึ่งลอยตามอยู่”

หลินชิงเสวียนก้มมองด้านหลังของตน

หมอกดำหดตัวเป็นก้อน ลอยนิ่งอยู่ข้างเท้านางอย่างเงียบเชียบ ดวงตาสีแดงฉานของราชันผีหรี่เปิดหรี่ปิด คล้ายกำลังงีบหลับ

“อ้อ ท่านหมายถึงเจ้านี่” นางยกหมอกดำขึ้นมาขยำในมือ มันก็หดตัวเป็นลูกกลมอย่างเชื่อฟัง “เลี้ยงไว้ในบ้าน ใช้เฝ้าประตู หากวันหน้าท่านสนใจ ก็มาเยี่ยมอารามเต๋าของข้าได้”

ซือเฉินมองหมอกดำก้อนนั้นในมือนาง

“นั่นคืออะไร”

“ผี”

“...”

“ราชันผีพันปี เชื่องดี ไม่กัดคน”

ซือเฉินหลับตาลง สูดลมหายใจลึก แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง

“คุณหนูหลิน” น้ำเสียงของเขากลับมาเย็นชาและข่มกลั้นดังเดิม “ข้าเป็นนักวิทยาศาสตร์ ตั้งแต่เล็ก ข้าถูกสั่งสอนว่าโลกขับเคลื่อนด้วยกฎฟิสิกส์ สิ่งที่เจ้าพูดถึง—ผี ยันต์ และวิชาสาปแช่ง—ไม่มีอยู่ในระบบความเข้าใจของข้า”

“อืม” หลินชิงเสวียนพยักหน้า “ข้าเข้าใจ”

“แต่ข้ายอมรับว่าเรื่องที่ประสบเมื่อครู่ ข้าไม่อาจอธิบายด้วยทฤษฎีที่มีอยู่ในตอนนี้ได้”

“แล้วอย่างไร”

“ดังนั้น...” ซือเฉินมองนางด้วยสายตาคมกริบ “ก่อนที่ข้าจะหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์พบ ข้าจะ...ยังไม่ด่วนตัดสิน”

หลินชิงเสวียนหัวเราะ

ยามนางหัวเราะ ทั้งตัวพลันสว่างไสวขึ้นจากท่าทีเกียจคร้าน ราวกับแสงสายหนึ่งที่ทะลุผ่านเมฆครึ้มลงมาในฉับพลัน

“ได้” นางกล่าว “ยังไม่ด่วนตัดสิน คุณชายซือมีเหตุผลดีทีเดียว”

นางเปิดประตู กำลังจะก้าวออกไป พลันมีเสียงของฟางหว่านดังมาจากชั้นล่าง

“เฉินเอ๋อร์! ฟื้นแล้วหรือ? ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?”

เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากบันได ฟางหว่านพุ่งเข้ามาในห้อง เมื่อเห็นซือเฉินเอนอยู่บนหัวเตียง สีหน้าดีขึ้น น้ำตาก็ไหลพรากในทันที นางโผเข้ากอดเขา

ซือเฉินถูกมารดากอด สีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ก็ยกมือขึ้นตบหลังฟางหว่านเบา ๆ

“ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไร”

“เจ้าทำแม่ตกใจแทบตาย รู้หรือไม่—”

หลินชิงเสวียนยืนอยู่ตรงประตู มองภาพนั้นแล้วถอยไปก้าวหนึ่ง ตั้งใจจะจากไปเงียบ ๆ

นางเพิ่งหมุนตัว เสียงของซือเฉินก็ดังมาจากด้านหลัง

“คุณหนูหลิน”

“หืม?”

“ข้าติดค้างชีวิตเจ้า” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่ทุกคำหนักแน่น “ไม่ว่าข้าจะเชื่อหรือไม่ นี่คือความจริง”

หลินชิงเสวียนหันกลับไป เห็นเขามองนางข้ามไหล่มารดา

มีบางสิ่งไหววูบในดวงตาคู่นั้น

“วันหน้าหากมีเรื่องต้องการให้ช่วย ก็มาหาข้าได้” ซือเฉินกล่าว

หลินชิงเสวียนโบกมือ “ไม่ต้องหรอก หัวหน้าโจวจ่ายเงินแล้ว”

นางหมุนตัวลงบันได ฝีเท้าเบาสบาย

เสียงสงสัยของฟางหว่านดังมาจากด้านหลัง “เฉินเอ๋อร์ เจ้ากำลังพูดกับใคร”

“นักพรตคนนั้น”

“นักพรต? นักพรตอะไร”

“คนที่...รักษาข้า”

“เด็กคนนี้ คนเขาช่วยชีวิตเจ้าไว้แท้ ๆ เหตุใดถึงเรียกเขาว่านักพรต—”

“นางเป็นนักพรตจริง ๆ”

หลินชิงเสวียนฟังบทสนทนาด้านหลัง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

นางเดินไปถึงห้องโถงชั้นหนึ่ง เมื่อผ่านภาพวาดที่ทำจากผ้าห่อศพ ก็ยกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แสงยันต์สีทองสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้ว ภาพทั้งภาพกลายเป็นเถ้าถ่านโดยไร้สุ้มเสียง

“ไป” นางกล่าวกับฝูงผีที่อยู่ด้านหลัง

ฝูงผีลอยตามนางออกไป

เมื่อฟางหว่านตามลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นเพียงประตูใหญ่ที่เปิดอ้าอยู่ เงาหลังของหญิงสาวผู้หนึ่งหายลับไปในแสงสนธยา ด้านหลังมีหมอกดำก้อนหนึ่งกับเงาผีเลือนรางเจ็ดแปดตนตามไปด้วย

นางยืนนิ่งงันอยู่กับที่

“ฮูหยินฟาง” โจวเจิ้นกั๋วเดินเข้ามาจากด้านข้าง “เจ้าอารามหลินฝากข้าบอกท่านว่า นางจัดการภาพวาดนั้นแล้ว นอกจากนี้ผังฮวงจุ้ยของคฤหาสน์ยังต้องปรับ หากไม่สะดวกเชิญผู้อื่นมา นางยินดีช่วย”

ฟางหว่านรีบพยักหน้า “เชิญสิ แน่นอนว่าต้องเชิญ เจ้าอารามหลินผู้นี้...แท้จริงแล้วเป็นคนเช่นไรกัน”

โจวเจิ้นกั๋วมองท้องฟ้าด้านนอกที่มืดลงทีละน้อย แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง

“เป็นคนที่กองบัญชาการใหญ่เชิญถึงสามครั้ง กว่าจะยอมมา”

◎

เมื่อหลินชิงเสวียนกลับถึงอารามเต๋า ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ประตูใหญ่ที่ลมลอดพัดส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดกลางลมราตรี ตะเกียงนิรันดร์ในวิหารซานชิงยังคงส่องสว่าง เปลวไฟริบหรี่ไหววูบ สิ่งแรกที่นางทำหลังเข้าประตูคือไปดูโต๊ะบูชา ขาโต๊ะที่หักไปตอนนางออกจากอารามเมื่อตอนบ่ายทำให้โต๊ะทั้งตัวเอียงล้มอยู่บนพื้น กระถางธูปด้านบนกลิ้งไปอยู่ตรงมุมห้องแล้ว

“ท่านเจ้าอาราม กลับมาแล้วหรือ” ผีเฒ่าลอยเข้ามา “หิว”

“หิวอะไรกัน วันนี้ไม่มีธูปหรอก” หลินชิงเสวียนโยนตุ๊กตาผ้าสีแดงออกจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะ

นางปล่อยหมอกดำออกมา ราชันผีคืนร่างเป็นก้อนหมอก ลอยเอื่อยเฉื่อยไปอยู่ตรงมุมห้อง ยึดเบาะนั่งสมาธิทั้งผืนไว้ ผีตนอื่นถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ เว้นที่ให้ราชันผี

หลินชิงเสวียนย่อตัวลงบนพื้น จ้องตุ๊กตาผ้าตัวนั้นอยู่นาน

“ผีเฒ่า”

“อยู่นี่”

“เจ้าว่าหญิงแบบไหนถึงจะรู้เวลาเกิดของซือเฉินอย่างแม่นยำ ทั้งยังหาน้ำมันศพมาได้ และร่ายวิชาสาปแช่งระดับนี้ได้”

ผีเฒ่าลอยเข้ามาใกล้อีกหน่อย ใบหน้าพร่ามัวโน้มเข้าหาตุ๊กตาผ้า มองอยู่ครู่หนึ่ง

“ท่านเจ้าอาราม รากฐานของวิชาสาปนี้คล้ายวิชาทางใต้”

“ทางใต้?”

“เหมาซาน” เสียงของผีเฒ่าเบาลง “ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นวิชาของสายในเหมาซาน คนผู้นี้มีที่มาไม่ธรรมดา”

หลินชิงเสวียนหรี่ตาลง

นางนึกถึงคำพูดของโจวเจิ้นกั๋ว คนที่รู้เวลาเกิดของซือเฉินอย่างแน่ชัดมีไม่มาก ส่วนคนที่เข้าถึงวงในของตระกูลซือได้ยิ่งมีน้อยกว่า

“น่าสนใจ” นางพลิกตุ๊กตาผ้า ดูเส้นด้ายสีแดงที่พันกันแน่นเต็มด้านหลัง “รอบตัวนักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งกลับซ่อนคนที่ใช้วิชาสาปของเหมาซานไว้ เจ้าคิดว่านี่เรียกว่าอะไร”

ผีเฒ่าส่ายหน้า

หลินชิงเสวียนเก็บตุ๊กตาผ้าไว้ในแขนเสื้อ แล้วลุกขึ้นยืน

ตรงมุมห้อง ดวงตาสีแดงฉานของราชันผีพลันลืมขึ้น มองไปยังด้านนอกประตู

ลมราตรีคำราม ประตูไม้เก่าผุพังของอารามถูกพัดจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

ท่ามกลางเสียงลมนั้น มีลมหายใจบางเบายิ่งสายหนึ่งเจือปนอยู่ เป็นกลิ่นอายที่ไม่ใช่ของหุบเขาป่าเขาแห่งนี้

หลินชิงเสวียนหันกลับไปมองนอกประตู

“คืนนี้ปิดประตู” นางบอกผีเฒ่า

ผีเฒ่าลอยไป ใช้แรงทั้งหมดดันประตูผุพังบานนั้น ขณะที่ประตูกำลังปิด ราวกับมีบางสิ่งวูบผ่านช่องประตูไป

แต่หลินชิงเสวียนหันหลังเดินเข้าไปยังห้องด้านในแล้ว ดูคล้ายไม่ใส่ใจ

ตรงมุมห้อง ราชันผีค่อย ๆ หลับตาลง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป