ตอนที่ 3 ห้องของเทพวิทยาศาสตร์ ฮวงจุ้ยปั่นป่วนไปหมด
ตอนที่หลินชิงเสวียนส่งดวงวิญญาณเด็กเข้าไปในทางเวียนว่ายตายเกิดแห่งยมโลก นายด่านผีตัวน้อยเกือบตกใจจนวิญญาณแทบหลุด
“ท่าน...ท่านเจ้าอารามหลิน!” ผู้คุมวิญญาณรับดวงวิญญาณที่ขดตัวอยู่มาอย่างมือสั่น ทว่าสายตากลับจับจ้องหมอกดำกลุ่มนั้นด้านหลังนางไม่วาง “เหตุใดท่านถึงพาผู้นี้มาด้วยขอรับ?”
ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งในหมอกดำเหลือบมองผู้คุมวิญญาณอย่างเกียจคร้าน
ผู้คุมวิญญาณทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ
“ลุกขึ้น ๆ” หลินชิงเสวียนโบกมืออย่างรำคาญ “รีบจัดการธุระให้เรียบร้อย เด็กคนนี้ถูกความแค้นกัดกินมาสามวันแล้ว ต้องรีบชำระวิญญาณ อย่ามัวชักช้า”
ผู้คุมวิญญาณรีบคลานหนีไปอย่างทุลักทุเล
หลังหลินชิงเสวียนจัดการธุระเสร็จและออกมา รถของโจวเจิ้นกั๋วก็จอดรออยู่ตรงปากทางแล้ว เสี่ยวจ้าวนั่งอยู่หลังพวงมาลัย สีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย แต่ยามมองหลินชิงเสวียน แววตายังคงเต็มไปด้วยความยำเกรงที่ยากจะอธิบาย
“ตระกูลซืออยู่ที่ไหน?” หลินชิงเสวียนขึ้นรถแล้วถามทันที
“ทางตะวันออกของเมือง เขตคฤหาสน์มุกมรกต” โจวเจิ้นกั๋วหันกลับมายื่นเอกสารให้ “ลองอ่านดูก่อน”
หลินชิงเสวียนรับมาเปิดอ่านสองสามหน้า คิ้วก็ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ซือเฉิน อายุ 28 ปี ปริญญาเอกสองสาขา ทั้งฟิสิกส์ควอนตัมและปัญญาประดิษฐ์จากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ตีพิมพ์บทความวิชาการชั้นนำชิ้นแรกเมื่ออายุ 18 ปี และเมื่ออายุ 22 ปีได้รับการจัดอันดับจากนิตยสารเนเจอร์ให้เป็นหนึ่งใน “นักวิทยาศาสตร์รุ่นเยาว์สิบคนผู้เปลี่ยนแปลงโลก” อายุ 24 ปีกลับประเทศมารับช่วงดูแลเครือซือซื่อ ภายในสามปีพลิกโฉมกิจการครอบครัวจากบริษัทอุตสาหกรรมการผลิตแบบดั้งเดิมให้กลายเป็นยักษ์ใหญ่ด้านเทคโนโลยีพลังงาน มูลค่าบริษัทเพิ่มขึ้นถึง 17 เท่า
สื่อประเมินว่า: เย็นชา ดุจภูเขาน้ำแข็ง สุขุม มีเหตุผลอย่างยิ่ง และไม่ยอมรับคำอธิบายใดที่ไม่ใช่วิทยาศาสตร์
“พ่อแม่ของเขาล่ะ?” หลินชิงเสวียนถาม
“บิดาชื่อซือเฉิงเย่ มารดาชื่อฟางหว่าน ซือเฉิงเย่เคยเป็นประธานเครือซือซื่อ ก่อนจะวางมืออยู่บ้านหลังส่งมอบบริษัทให้ซือเฉินเมื่อสามปีก่อน ส่วนฟางหว่านเป็นแม่บ้านเต็มเวลา” โจวเจิ้นกั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง “แต่หากนับย้อนไปสามชั่วคน ตระกูลซือมีคนเก่งอยู่ไม่น้อย”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“บรรพบุรุษตระกูลซือเคยมีผู้ดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการณ์ดารา”
มือที่กำลังพลิกเอกสารของหลินชิงเสวียนชะงักลง
ผู้ตรวจการณ์ดารา ขุนนางในสมัยโบราณที่มีหน้าที่สังเกตการณ์ดารา พยากรณ์เคราะห์ดีร้าย และจัดทำปฏิทิน สังกัดสำนักโหรหลวง ผู้ที่ทำงานนี้ได้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญที่มีฝีมือแท้จริง
“สายสืบทอดของตระกูลซือขาดตอนไปแล้วหรือ?” นางถาม
“ขาดตอนไปแล้ว” โจวเจิ้นกั๋วพยักหน้า “ในรุ่นปู่ของซือเฉิน ประเทศเกิดสงคราม ตระกูลซือจึงย้ายไปต่างแดน สายสืบทอดเลยสูญหายไป พอมาถึงรุ่นซือเฉิน เขาก็ได้รับการศึกษาแบบตะวันตกมาตั้งแต่เด็ก ไม่เชื่อเรื่องพวกนี้เลย”
“แต่เขามีดวงชะตาหนุนนำอย่างยิ่ง”
“ใช่” โจวเจิ้นกั๋วกดเสียงต่ำ “ทางสำนักใหญ่ส่งคนมาตรวจดูโดยเฉพาะ ดาวจื่อเวยส่องประกายในตำหนักชะตาของซือเฉิน ทั้งยังมีราศีแห่งจักรพรรดิติดตัว ดวงชะตาเช่นนี้ หากอยู่ในสมัยโบราณก็ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิได้ เมื่ออยู่ในยุคนี้ ขอเพียงไม่หาเรื่องตายเอง ชีวิตนี้ก็จะราบรื่นแคล้วคลาดจากเคราะห์ร้าย พบพานเรื่องคับขันก็แปรเป็นดี”
หลินชิงเสวียนปิดเอกสาร เอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลง
“เพราะอย่างนี้ถึงมีคนริษยาเขา”
“มีโอกาสสูง” โจวเจิ้นกั๋วพยักหน้า “ที่สำคัญคือ คำสาปวาสนารักอัปมงคลนั่น ผู้บำเพ็ญทั่วไปลงมือไม่ได้ ต้องมีดวงชะตาที่สอดคล้องกัน ต้องสังเวยโชคชะตาของตนเอง แล้วยังต้อง...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ต้องรู้วันเดือนปีเกิดและเวลาเกิดที่แน่นอนของซือเฉินด้วย”
หลินชิงเสวียนลืมตาขึ้น “มีไส้ศึก?”
“กำลังสืบอยู่”
◎
เขตคฤหาสน์มุกมรกตตั้งอยู่บนไหล่เขาทางตะวันออกของเมือง เป็นย่านคนรวยระดับสูงสุดของเมือง รถแล่นเข้าไป หลินชิงเสวียนเกาะขอบหน้าต่างมองออกไปแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับมาเงียบ ๆ
นางคิดว่าเงินซ่อมแซมอารามเต๋าของตน คงซื้อกระเบื้องที่นี่ได้แค่แผ่นเดียวกระมัง
อาคารหลักของคฤหาสน์เป็นตึกสมัยใหม่สามชั้น สีขาวทั้งหลัง หน้าต่างกระจกบานใหญ่ทอดยาวจากพื้นจรดเพดาน สนามหญ้าถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อย มีต้นแปะก๊วยยักษ์ต้นหนึ่งเปล่งประกายสีทองท่ามกลางแสงสนธยา
แต่ทันทีที่หลินชิงเสวียนก้าวเข้ามาในลาน นางก็ขมวดคิ้ว
“ใครเป็นคนออกแบบผังนี้?”
โจวเจิ้นกั๋วเพิ่งจอดรถสนิท “มีอะไรหรือ?”
“ปลูกต้นแปะก๊วยไว้กลางลาน หันตรงเข้าหาประตูใหญ่ นี่คือ ‘คมอสูรทะลวงใจ’” หลินชิงเสวียนลงจากรถ กวาดตามองคฤหาสน์ทั้งหลัง “หน้าต่างฝั่งใต้เปิดโล่งทั้งหมด ส่วนฝั่งเหนือปิดสนิท ลมจึงไม่ถ่ายเทจากเหนือจรดใต้ พลังหยินเข้ามาได้แต่ระบายออกไม่ได้ สระว่ายน้ำอยู่มุมตะวันตกเฉียงเหนือ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือเป็นตำแหน่งเฉียน เฉียนแทนสวรรค์ สระแทนธารน้ำ น้ำท่วมประตูสวรรค์...”
ยิ่งพูด นางก็ยิ่งจนคำพูด “คนที่อยู่ที่นี่ไม่เคยป่วยเลยหรือ?”
สีหน้าของโจวเจิ้นกั๋วแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“หลังซือเฉินย้ายเข้ามาเมื่อสามปีก่อน เขาป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่เรื่อย แต่เขาเชื่อวิทยาศาสตร์ บอกว่าทำงานหนักเกินไปจนภูมิคุ้มกันลดลง”
“ภูมิคุ้มกัน” หลินชิงเสวียนทวนคำนั้น น้ำเสียงเปี่ยมความเห็นใจ “ภูมิคุ้มกันของคนรวยช่างล้ำค่าเสียจริง”
นางก้าวไปทางอาคารหลัก หมอกดำกลุ่มนั้นลอยตามหลังเข้ามาด้วย ทันทีที่ราชันผีก้าวเข้าลาน ใบแปะก๊วยทั้งต้นก็ส่งเสียงซู่ซ่าราวกับถูกลมพัด ทั้งที่ไม่มีลมแม้แต่น้อย
ที่หน้าประตูมีหญิงวัยกลางคนยืนอยู่ นางแต่งกายเรียบง่าย ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาบวมแดง พอเห็นโจวเจิ้นกั๋วก็รีบเดินเข้ามาหา น้ำเสียงแหบพร่าอย่างหนัก “ผู้อำนวยการโจว ท่านมาแล้ว...”
จากนั้นนางก็เห็นหลินชิงเสวียนที่ยืนอยู่ด้านหลังโจวเจิ้นกั๋ว
หญิงสาวผู้หนึ่งสวมชุดนักพรตสีเทาหม่น ผมรวบเป็นมวยลวก ๆ รองเท้าผ้าสึกจนส้นเบี้ยว ในอ้อมแขนมีชามเปล่า ส่วนด้านหลังลอยตามมาด้วยหมอกดำกลุ่มหนึ่ง
ฟางหว่านชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
“ท่านนี้คือ...” นางหันไปมองโจวเจิ้นกั๋ว
“คุณนายฟาง ท่านนี้คือเจ้าอารามหลิน” โจวเจิ้นกั๋วแนะนำอย่างจริงจัง “ผู้ที่จัดการเหตุการณ์ระดับเอสทางใต้ของเมืองวันนี้ก็คือนาง นางแก้ไขเรื่องนั้นได้แล้ว”
ฟางหว่านเบิกตากว้างทันที
นางรู้เรื่องคดีทางใต้ของเมืองนั้นดี หน่วยงานลึกลับส่งคนไปสามคนยังจัดการไม่ได้ แต่หญิงสาวตรงหน้าที่ดูราวกับเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยกลับแก้ปัญหาได้อย่างนั้นหรือ?
“สวัสดีเจ้าค่ะ” หลินชิงเสวียนทักทายด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังคุยกับเพื่อนบ้าน “ข้าขอเข้าไปดูซือเฉินหน่อย”
ฟางหว่านรีบหลีกทาง “เชิญ...เชิญเข้ามาค่ะ”
หลินชิงเสวียนเดินเข้าไปในห้องรับแขก สิ่งแรกที่เห็นคือการออกแบบพื้นที่ภายใน เรียบง่ายสุดขีด มีเพียงสีดำ ขาว และเทา เส้นสายคมกริบ เย็นชาไม่ต่างจากห้องทดลอง
สิ่งที่เห็นเป็นอย่างที่สองคือภาพวาดที่แขวนอยู่กลางห้องรับแขก
มันเป็นภาพแนวนามธรรม บนผืนผ้าใบขนาดใหญ่เต็มไปด้วยเส้นสายและปื้นสีที่ยุ่งเหยิง มองแวบแรกคล้ายมีคนสาดสีใส่ส่ง ๆ แต่หลินชิงเสวียนจ้องอยู่สองวินาที สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง
“ใครเป็นคนแขวนภาพนี้?”
ฟางหว่านเดินตามเข้ามา มองภาพวาดแล้วตอบว่า “เฉินเอ๋อร์ซื้อมาเองค่ะ ปีที่แล้วประมูลได้จากงานประมูลแห่งหนึ่ง บอกว่าชอบ”
“ชอบหรือ?” หลินชิงเสวียนเดินไปที่หน้าภาพ ยื่นมือสัมผัสกรอบภาพ ปลายนิ้วก็เปื้อนพลังอาฆาตเย็นเยียบที่ตาเปล่ามองไม่เห็นทันที “ผืนผ้าใบของภาพนี้ทำจากผ้าห่อศพคนตาย”
ขาของฟางหว่านอ่อนยวบ โจวเจิ้นกั๋วรีบพยุงนางไว้ได้ทันท่วงที
“อะไรนะ...”
“คนวาดภาพนี้ผนึกความอาฆาตทั้งหมดของตนไว้ในภาพ” หลินชิงเสวียนชักมือกลับมาเช็ดกับชุดนักพรต “เอามาแขวนไว้ตรงตำแหน่งนี้ หันตรงเข้าประตู คนที่ก้าวเข้ามาก็จะโดนเล่นงานทันที สามปีแล้ว ทุกวันที่ซือเฉินกลับบ้าน สิ่งแรกที่เห็นก็คือภาพนี้ พลังอาฆาตซึมเข้ากระดูกของเขาไปนานแล้ว”
นางหันไปมองฟางหว่าน “หญิงคนนั้นลงมือโหดเหี้ยมนัก”
“หญิงหรือคะ?” ใบหน้าฟางหว่านซีดเผือด “หญิงคนไหน?”
“คนที่ลงคำสาป” หลินชิงเสวียนเดินขึ้นชั้นบน “ไปดูซือเฉินก่อน”
บันไดสร้างจากกระจกและโครงเหล็ก ทุกย่างก้าวส่งเสียงเย็นเยียบ การออกแบบทั้งคฤหาสน์จงใจปฏิเสธสิ่งดั้งเดิม ปฏิเสธความอบอุ่น และปฏิเสธทุกสิ่งที่ไร้เหตุผล
ห้องนอนใหญ่บนชั้นสองเย็นเยียบราวห้องเก็บน้ำแข็ง
หลินชิงเสวียนผลักประตูเข้าไป ก็เห็นคนบนเตียงทันที
ซือเฉิน
แม้หมดสติ ชายผู้นี้ก็ยังเย็นชาราวรูปสลัก เส้นหน้าคมชัด โหนกคิ้วสูง สันกรามคมกริบดุจคมดาบ ริมฝีปากบางเม้มแน่น เขานอนราบ มือทั้งสองวางข้างลำตัว ท่วงท่าเป็นระเบียบราวกับกำลังประกอบพิธีบางอย่าง
ใบหน้าของเขาซีดเทา
ตรงหว่างคิ้วมีไอพลังสีแดงดำพันกันเป็นกลุ่ม ปรากฏวูบไหวราง ๆ และขยับยุกยิกคล้ายสิ่งมีชีวิต
“คำสาปวาสนารักอัปมงคลเข้าสู่ชะตาชีวิตแล้ว” หลินชิงเสวียนเดินไปข้างเตียง ก้มมองใบหน้านั้น “อีกสามวัน ต่อให้ไม่ตาย วิญญาณก็จะถูกมนตร์คำสาปกัดกินจนหมด กลายเป็นเพียงซากไร้วิญญาณ”
ฟางหว่านยืนปิดปากร้องไห้อยู่ตรงประตู
โจวเจิ้นกั๋วถามเสียงขรึม “มีวิธีหรือไม่?”
หลินชิงเสวียนไม่ตอบ สายตาของนางจับอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง
ตุ๊กตาผ้าสีแดงวางอยู่ตรงนั้น ตัวตุ๊กตาปักเข็มเต็มไปหมด วันเดือนปีเกิดและเวลาเกิดถูกด้ายแดงพันแน่นเป็นชั้น ๆ ดูราวหนอนที่ขดตัวอย่างเจ็บปวด
หลินชิงเสวียนยื่นมือไปหยิบ
“อย่าแตะ!” ฟางหว่านร้องขึ้นกะทันหัน “พวกเราลองแล้ว ใครแตะมันก็จะ...”
หลินชิงเสวียนหยิบมันขึ้นมาแล้ว
นางพลิกดูไปมา ก่อนยื่นเข้าไปดมใกล้ ๆ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
“อ้อ ทาน้ำมันศพไว้” นางพูดเสียงเรียบ “มิน่าเล่าถึงตำมือ แต่ใช้กับข้าไม่ได้หรอก”
นางโยนตุ๊กตาเข้าไปในแขนเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นมองซือเฉินบนเตียง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบยันต์อีกแผ่นออกมาจากแขนเสื้อ
ยันต์แผ่นนี้คล้ายกับแผ่นที่ใช้หนุนขาโต๊ะก่อนหน้า กระดาษเหลืองแต้มชาดเหมือนกัน มีแสงสีทองเรืองรองเช่นกัน นางคีบยันต์ด้วยสองนิ้ว แล้วแปะลงเบา ๆ ตรงหว่างคิ้วของซือเฉิน
ยันต์ลุกไหม้ขึ้นเองโดยไร้เปลวไฟจุด
เปลวเพลิงสีทองเพิ่งแตะผิวของซือเฉิน เขาก็แอ่นตัวขึ้นทันที ส่งเสียงครางอู้อี้จากลำคอ ไอพลังสีแดงดำที่พันอยู่ตรงหว่างคิ้วราวกับถูกลวก ดิ้นรนอย่างรุนแรงพร้อมส่งเสียงกรีดร้องแหลมเล็ก
หลินชิงเสวียนใช้มืออีกข้างกดไหล่เขาไว้ ดันร่างกลับลงบนเตียง
“อย่าขยับ” นางพูดเสียงต่ำ “ข้ากำลังถอนคำสาปให้เจ้า”
ซือเฉินเบิกตาขึ้นทันที
ดวงตาคู่นั้นดำสนิท ลุ่มลึก เปี่ยมด้วยเหตุผลและแววพินิจอย่างถึงที่สุด แม้อยู่ในห้วงหมดสติ ดวงตาคู่นั้นก็ยังตื่นรู้อยู่ เขาขยับตัวไม่ได้ พูดไม่ได้ แต่สติยังคงอยู่ รับรู้ทุกสิ่งรอบตัวได้อย่างชัดเจน เพียงแต่ร่างกายไม่ยอมทำตามคำสั่ง
และตอนนี้เขากำลังมองหญิงสาวแปลกหน้าที่อยู่ตรงหน้า
นางสวมชุดนักพรตเก่าขาด ผมยุ่งเหยิง นิ้วเปื้อนชาด กำลังกดไหล่เขาไว้แล้วแปะกระดาษเหลืองที่กำลังลุกไหม้ลงบนตัว
ปฏิกิริยาแรกของเขาคือ...
วิทยาศาสตร์อธิบายเรื่องนี้ไม่ได้
ปฏิกิริยาที่สองคือ...
แต่ดวงตาของนางงดงามมาก
จากนั้นเขาก็ได้ยินนางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับกำลังสนทนากับสหายเก่า “ตื่นแล้วหรือ? อย่าถลึงตาใส่ข้า มีคนลงคำสาปใส่เจ้า ข้ากำลังถอนให้ นอนนิ่ง ๆ”
ริมฝีปากของซือเฉินขยับ
เขาไม่ส่งเสียง แต่หลินชิงเสวียนอ่านรูปปากของเขาออก
“งมงาย”
หลินชิงเสวียนเลิกคิ้ว
“งมงายหรือ?” นางหัวเราะเบา ๆ แล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ เปลวไฟสีทองสะท้อนอยู่บนใบหน้า ดวงตาสุกสว่างราวดวงดาวสองดวง “คุณชายซือ รอข้าถอน ‘ความงมงาย’ บนตัวเจ้าออกจนหมดเสียก่อน แล้วค่อยพูดสองคำนี้กับข้า”
นางกระชากมือออกอย่างแรง
เปลวไฟสีทองดึงไอพลังสีแดงดำที่บิดเบี้ยวและกรีดร้องออกมาจากหว่างคิ้วของซือเฉิน มันดิ้นรนสุดกำลังกลางอากาศชั่วขณะ ก่อนถูกเปลวเพลิงกลืนกินจนสิ้น
ซือเฉินสูดหายใจเฮือก ร่างทั้งร่างดีดตัวขึ้นนั่งบนเตียง
เขาคว้าสิ่งที่อยู่ใกล้มือที่สุดโดยไม่รู้ตัว นั่นคือข้อมือของหลินชิงเสวียน
“เจ้า...”
เสียงของเขาแหบพร่า แต่ดวงตาคู่นั้นกลับตื่นชัดจนน่าหวาดหวั่น เขาจ้องหลินชิงเสวียน สายตาไล่จากขอบยันต์ที่โผล่พ้นแขนเสื้อของนาง ไปยังหมอกดำที่ลอยอยู่ด้านหลัง แล้วเลื่อนไปยังตุ๊กตาผ้าสีแดงที่หายวับไปจากโต๊ะข้างเตียง
โลกทัศน์ของเขากำลังเผชิญแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
หลินชิงเสวียนถูกเขาจับข้อมือไว้ แต่นางไม่ได้สะบัดหนี เพียงก้มมองมือของเขา
“แรงเยอะนี่” นางประเมิน “ดูท่าจะถอนคำสาปได้เกลี้ยงดี”
ซือเฉินจ้องนาง “เจ้าเป็นใคร?”
“หลินชิงเสวียน นักพรต”
“นักพรต?” ซือเฉินทวนคำนั้น ราวกับกำลังตรวจสอบว่าตนได้ยินผิดไปหรือไม่ “คนที่ถอนคำสาปให้ข้า?”
“อืม”
“ใช้ยันต์หรือ?”
“ใช่”
“ยันต์ที่ลุกไหม้ขึ้นมาเอง?”
“ถูกต้อง”
ซือเฉินเงียบไปสามวินาที
จากนั้นเขาปล่อยข้อมือของนาง เอนหลังพิงหัวเตียง หลับตาลง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงมีเหตุผลและสุขุมอย่างยิ่ง ราวกับกำลังพูดในที่ประชุมวิชาการว่า...
“ข้าต้องการคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์”
หลินชิงเสวียนมองเขา ครุ่นคิดอย่างจริงจัง
“คำอธิบายก็คือ...” นางกล่าวอย่างเคร่งขรึม “มีคนหมายปองเจ้า อยากร่วมหลับนอนกับเจ้า แต่เจ้าไม่ยินยอม นางจึงคิดฆ่าเจ้า ส่วนข้ามาช่วยชีวิตเจ้า”
ซือเฉินลืมตาขึ้น
“คำอธิบายนี้ไม่เป็นวิทยาศาสตร์พอ”
“แต่ตรงประเด็นมาก”
ทั้งสองสบตากัน
ด้านนอกหน้าต่าง แสงสนธยาค่อย ๆ มืดลง เงาของต้นแปะก๊วยทอดลงบนพื้น ลมพัดทีไรก็ส่งเสียงซู่ซ่าพลิ้วไหว ส่วนในจุดที่ซือเฉินมองไม่เห็น ดวงตาสีแดงฉานในหมอกดำกำลังเพ่งพินิจห้องนี้อย่างเกียจคร้าน สุดท้ายสายตาก็หยุดลงที่ตัวซือเฉิน
ราชันผีมองอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นมันก็เลื่อนสายตาไปยังแผ่นหลังของหลินชิงเสวียน ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ท้ายที่สุดมันไม่ได้พูดอะไร ก่อนหลับตาลงอีกครั้ง