เช้าตรู่วันถัดมา หลินชิงเสวียนถูกความหิวปลุกให้ตื่น
ในอารามเต๋าไม่มีเสบียงเก็บไว้ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปครึ่งห่อสุดท้ายถูกกินหมดตั้งแต่เมื่อวาน ไข่พะโล้ก็หมดแล้ว ในตู้รับบริจาคมีธนบัตรอยู่หลายใบก็จริง แต่นั่นเป็นเงินธูปเทียน ถึงจะมีคนมาสักการะไม่กี่คน นางก็ยังไม่ถึงกับแตะเงินส่วนนั้น
“เจ้าสำนัก” ผีเฒ่าลอยเข้ามา “มีคนอยู่หน้าประตู”
หลินชิงเสวียนห่อตัวด้วยผ้าห่มแล้วพลิกไปอีกด้าน “ถ้าเป็นคนมาสักการะก็บอกไปว่าข้าไม่อยู่”
“ไม่ใช่คนมาสักการะ” น้ำเสียงของผีเฒ่าฟังดูประหลาดอยู่บ้าง “เป็นคนเมื่อวาน...นักวิทยาศาสตร์คนนั้น”
หลินชิงเสวียนลืมตาขึ้น
ตอนนางคลุมเสื้อคลุมนักพรตเดินออกมา ก็เห็นรถสีดำจอดอยู่หน้าประตูอารามเต๋า นางจำตรารถได้ เคยเห็นในลานบ้านตระกูลซือเมื่อวาน เรียกว่าไมบัค ข้างรถมีชายคนหนึ่งยืนอยู่ สวมเสื้อโค้ตสีเทาเข้ม รูปร่างสง่าตรงแน่ว ใบหน้าเย็นชา
ซือเฉิน
เขายืนอยู่ตรงนั้น มองอารามเต๋าเก่าทรุดโทรมเบื้องหน้า สีหน้าราวกับกำลังสำรวจแหล่งโบราณคดี กำแพงอารามแตกร่อนเป็นด่าง ประตูภูเขาเอียงกระเท่เร่ ตัวอักษรบนป้ายแทบอ่านไม่ออกแล้ว ตรงหน้าประตูมีต้นไม้คดงอสองต้น ต้นทางซ้ายยังถูกผูกไว้กับสุนัขสีเหลืองตัวหนึ่งที่ไม่รู้ว่าหลุดมาจากบ้านใคร
ส่วนด้านในอาราม ผีหลายตนกำลังหมอบมองลอดช่องประตูออกไป
“เจ้าสำนักมาแล้ว เจ้าสำนักมาแล้ว—” ผีเขี้ยวยาวพุ่งวูบกลับเข้าไป
หลินชิงเสวียนหาวพลางเดินออกมา ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวรังนก สายคาดเสื้อคลุมนักพรตผูกเบี้ยว รองเท้าผ้าบนเท้าก็สึกจนส้นเอียง
ซือเฉินเห็นนาง สายตากวาดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
“คุณหนูหลิน”
“คุณชายซือ” หลินชิงเสวียนพิงกรอบประตู หาวอีกครั้ง “หาเจอที่นี่ได้อย่างไร?”
“ผู้อำนวยการโจวให้ที่อยู่มา”
“อ้อ” หลินชิงเสวียนพยักหน้า “แล้วมาทำอะไร? ถอนคำสาปไปแล้วไม่ใช่หรือ?”
ซือเฉินเงียบไปสองวินาที
“ข้ามาเพื่อพิสูจน์”
“พิสูจน์อะไร?”
“เรื่องเมื่อวาน” ซือเฉินมองนาง ดวงตาคู่นั้นแฝงความมุ่งมั่นดื้อรั้นอย่างนักวิจัยที่เผชิญปรากฏการณ์ซึ่งไม่รู้จัก “ข้าต้องตรวจสอบอีกครั้ง ข้าตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้ว ค่าตรวจทุกอย่างปกติ แต่ในร่างกายกลับมีคลื่นพลังงานผิดปกติที่อธิบายไม่ได้ คลื่นสมองก็ปรากฏความถี่บางอย่างที่...ไม่ควรมีอยู่”
“อ้อ นั่นคือปราณยันต์ที่หลงเหลืออยู่” หลินชิงเสวียนตอบส่ง ๆ “อีกสองวันก็สลายไปเอง”
“ปราณยันต์” ซือเฉินทวนคำ ราวกับกำลังลิ้มรสสิ่งแปลกใหม่ “คุณสมบัติทางกายภาพของมันคืออะไร?”
หลินชิงเสวียนมองเขา ครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
“จะเข้ามานั่งข้างในหน่อยไหม?”
◎
วินาทีที่ซือเฉินก้าวเข้าสู่อารามเต๋า ฝีเท้าก็ชะงักไปเล็กน้อย
เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง—สิ่งที่ยากจะบรรยาย ราวกับเดินจากห้องเย็นที่เปิดเครื่องปรับอากาศเข้าสู่แสงตะวันอันอบอุ่น ความหนาวเย็นที่ต่อให้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์สามปี ดื่มน้ำเย็นสามปี และเปิดเครื่องปรับอากาศไว้ที่สิบหกองศาตลอดสามปีก็ยังขจัดไม่หมด กลับหายวับไปในอารามเต๋าเก่าทรุดโทรมที่ลมลอดแห่งนี้
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ
หลังคาวิหารซานชิงมีรูอยู่รูหนึ่ง แสงตะวันลอดลงมาจากช่องนั้น ตกกระทบพื้นแตกเป็นหย่อมแสง โต๊ะบูชาเอียงกระเท่เร่ กระถางธูปกลิ้งอยู่บนพื้น บนเบาะนั่งตรงมุมกำแพงมีกลุ่มหมอกสีดำก้อนหนึ่งหมอบอยู่ ดวงตาสีแดงชาดคู่หนึ่งหรี่เปิดหรี่ปิด
ผีอีกเจ็ดแปดตนลอยอยู่กลางอากาศ เรียงแถวเป็นระเบียบ จับจ้องเขาอย่างพร้อมเพรียง
ซือเฉินสบตากับเหล่าผีอยู่สามวินาที
“พวกเขากำลังมองข้า” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
“อืม” หลินชิงเสวียนเก็บถุงส้มบนพื้นขึ้นมา ไม่รู้ว่าคนมาสักการะคนใดทิ้งไว้ นางหยิบออกมาผลหนึ่งแล้วปอกเปลือก “เจ้าเป็นคนเป็น พลังหยางบนตัวเข้มข้น พวกเขาเลยสงสัย”
“พลังหยางเข้มข้น?”
“ใช่ พื้นฐานร่างกายเจ้าดี ทั้งยังมีปราณม่วงแห่งจักรพรรดิติดตัว ในสายตาผีพวกนี้ เจ้าก็เหมือนโคมไฟดวงใหญ่”
ซือเฉินมองฝูงผี พวกผีก็มองเขาเช่นกัน มีทั้งแก่และเด็ก บางตนแขนขาขาดหายไป ตนหนึ่งยังแสยะยิ้มให้เขา เผยเขี้ยวเต็มปาก
“ตนนี้” ซือเฉินชี้ไปที่ผีเขี้ยวยาว “อยู่ที่คฤหาสน์ชานเมืองทิศใต้เมื่อวาน”
“ใช่ มันตามไปด้วย”
“มันกินอะไร?”
“เมื่อวานกินเศษเสี้ยวความแค้นไปนิดหน่อย”
ซือเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามคำถามที่ทำให้หลินชิงเสวียนเกือบสำลัก “ระบบย่อยอาหารของมันประกอบด้วยอะไร?”
หลินชิงเสวียนเคี้ยวส้ม พลางมองเขาอยู่นาน
“คุณชายซือ”
“อืม”
“เจ้านี่จะต้องถามให้รู้ลึกถึงที่สุดทุกเรื่องเลยหรือ?”
“แก่นแท้ของจิตวิญญาณวิทยาศาสตร์คือการค้นถามถึงแก่นสาร”
“เช่นนั้นตอบข้ามาสักคำถามก่อน” หลินชิงเสวียนโยนเปลือกส้มลงถังขยะ เอากลีบส้มยัดเข้าปากแล้วพูดเสียงอู้อี้ “เหตุใดเจ้าจึงเชื่อในวิทยาศาสตร์?”
ซือเฉินเหลือบมองนาง
“เพราะวิทยาศาสตร์พิสูจน์ได้ ทำซ้ำได้ คำนวณได้ และหักล้างได้ มีระบบตรรกะครบถ้วน ไม่ขึ้นกับเจตจำนงส่วนบุคคลของผู้ใด”
“ถ้าอย่างนั้น—” หลินชิงเสวียนกลืนส้มลงไป “หากมีระบบหนึ่งที่พิสูจน์ได้ ทำซ้ำได้ คำนวณได้เช่นกัน แต่ไม่สอดคล้องกับกรอบวิทยาศาสตร์ที่เจ้ารู้จักเล่า?”
“เช่นนั้นมันก็เป็นวิทยาศาสตร์ชนิดหนึ่ง เพียงแต่ยังไม่มีผู้ค้นพบ”
หลินชิงเสวียนยิ้ม
ยามนางยิ้ม ดวงตาจะโค้งหยี ต่างจากตอนถอนคำสาปให้เขาเมื่อคืนราวกับเป็นคนละคน
“ได้” นางกล่าว “วันนี้ข้าจะให้เจ้าพิสูจน์ดู”
นางลุกขึ้น เดินไปยังกลางวิหารซานชิง แล้วหยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ
“ดูให้ดี”
ยันต์คีบอยู่ระหว่างนิ้ว พลันลุกไหม้ขึ้นเองโดยไร้ไฟ เปลวเพลิงสีทองเต้นระริกอยู่บนปลายนิ้ว ราวกับวิหคน้อยแสนเชื่อง
“เจ้าถามข้าว่าปราณยันต์คืออะไร มีคุณสมบัติทางกายภาพอย่างไร” หลินชิงเสวียนยกยันต์ที่กำลังลุกไหม้ขึ้น “ข้าบอกให้ก็ได้ มันคือพลังหยาง คนเป็นทุกคนมีอยู่ในร่าง เพียงแต่ของคนธรรมดากระจายทั่วร่าง จึงรวมตัวไม่ได้ ส่วนผู้บำเพ็ญสามารถรวมพลังหยางไว้ ณ จุดหนึ่ง ผนึกไว้ในยันต์ แล้วชักนำออกมาใช้ยามจำเป็น”
นางโยนยันต์ขึ้นไปในอากาศ
เปลวไฟสีทองระเบิดกลางอากาศ แปรเป็นจุดแสงสีทองละเอียดพร่างพราย ราวกับห่าดาวตกขนาดย่อมโปรยปรายลงมา จุดแสงเหล่านั้นตกกระทบบนร่างฝูงผี พวกผีหรี่ตาอย่างสบายใจ แม้แต่ผีเขี้ยวยาวยังยืดเส้นยืดสาย
เมื่อจุดแสงตกลงบนร่างซือเฉิน เขารู้สึกถึงไออุ่นซึมจากผิวหนังลึกเข้าไปถึงกระดูก
ความอบอุ่นนั้นต่างจากการแช่น้ำร้อนหรืออาบแดดโดยสิ้นเชิง ราวกับมีบางสิ่งค่อย ๆ อบเขาจนทั่วจากภายในสู่ภายนอก
“เจ้ารู้สึกอย่างไร?” หลินชิงเสวียนถาม
ซือเฉินเงียบไปนาน
“อุณหภูมิสูงขึ้นประมาณสององศา” เขากล่าว “แต่ความรู้สึกที่ลึกกว่านั้น...ข้าอธิบายไม่ถูก”
“นั่นคือพลังหยางเข้าสู่ร่าง” หลินชิงเสวียนเดินกลับมานั่งตรงข้ามเขา “เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ตรวจวัดไม่ได้ เพราะพลังหยางไม่ใช่คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ไม่ใช่กระแสอนุภาค กรอบฟิสิกส์ควอนตัมของเจ้าใช้กับมันไม่ได้ แต่ร่างกายเจ้าสัมผัสได้”
ซือเฉินก้มมองมือของตน
ความอบอุ่นนั้นกำลังค่อย ๆ จางหาย ทว่าความรู้สึกตกค้างยังคงอยู่
“ตอบข้าอีกคำถาม” เขากล่าว
“ถามมา”
“ยันต์ที่เจ้าติดไว้ตรงหว่างคิ้วข้าเมื่อวาน เหมือนกับแผ่นนี้หรือไม่?”
“ไม่เหมือน” หลินชิงเสวียนตอบทันที “แผ่นนี้เป็นยันต์รวมพลังหยางทั่วไป เอาไว้เป็นของว่างให้ผีในบ้านข้ากิน ส่วนแผ่นที่ให้เจ้าเมื่อวานคือยันต์สะกดวิญญาณ ใช้ถอนคำสาปโดยเฉพาะ ระดับห่างกันลิบลับ”
“ยันต์แผ่นนั้นมีขายตามท้องตลาดหรือไม่?”
“ท้องตลาดหรือ?” หลินชิงเสวียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท้องตลาดที่เจ้าพูดถึง หมายถึงตลาดไหน?”
“ตลาดของผู้บำเพ็ญ”
หลินชิงเสวียนเอียงศีรษะ คล้ายเพิ่งรู้สึกว่าชายคนนี้น่าสนใจขึ้นมาบ้าง
“มี แต่ซื้อยันต์ระดับเดียวกับของข้าไม่ได้หรอก” นางพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ยันต์ระดับของข้า หากอยู่ในกองบัญชาการใหญ่ฝ่ายกิจการลี้ลับของพวกเจ้า ก็คงเป็นสมบัติคุ้มกองบัญชาการ”
ซือเฉินมองนาง คล้ายกำลังพิจารณาว่านางพูดเกินจริงหรือไม่
“แต่เจ้าเอามันไปรองขาโต๊ะ”
“ยันต์มีไว้ใช้” หลินชิงเสวียนไม่ใส่ใจ “เอาไปรองขาโต๊ะก็ถือว่าใช้”
ซือเฉินเงียบงัน
เขากวาดตามองอารามเต๋าเก่าทรุดโทรมแห่งนี้ หลังคารั่ว โต๊ะบูชาเอียง มีราชันผีอายุนับพันปีหมอบอยู่ตรงมุมกำแพง มีผีเถื่อนเจ็ดแปดตนเรียงแถวล้อมดูเขา และมีนักพรตสาวนั่งแทะส้มอยู่ตรงข้าม
เสื้อคลุมนักพรตของนางซักจนซีดขาว รองเท้าก็สึกจนส้นเอียง ดูขัดสนยิ่งกว่าผู้ช่วยของเขาเสียอีก
แต่นางกลับเขียนยันต์ระดับสมบัติคุ้มกองบัญชาการได้อย่างง่ายดาย
“เจ้ากำลังปกปิดฝีมือ” ซือเฉินกล่าว
“เปล่า” หลินชิงเสวียนส่ายหน้า “ข้าไร้ความสามารถจริง ๆ”
“ยันต์ของเจ้าถอนคำสาปวาสนารักอัปมงคลได้”
“บังเอิญเท่านั้น”
“ยันต์ของเจ้าทำให้ราชันผีเชื่อฟังได้”
“มันสงสารข้า”
“เจ้าเตะประตูหอของเหตุการณ์ระดับเอสจนกระเด็น”
“ประตูมันไม่แข็งแรงอยู่แล้ว”
ซือเฉินมองนาง แววตาแฝงความรู้สึกบางอย่างเพิ่มขึ้นมา
“เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมรับว่าตัวเองเก่ง?”
หลินชิงเสวียนยัดส้มกลีบสุดท้ายเข้าปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เพราะอาจารย์บอกว่าข้าเป็นคนไร้ความสามารถ” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าเชื่อเขา”
จากนั้นนางก็ลุกขึ้น โยนเปลือกส้มลงถังขยะแล้วปัดมือ
“เอาละ เจ้าพิสูจน์เสร็จแล้ว ควรกลับได้แล้วกระมัง?”
ซือเฉินลุกขึ้น จัดเสื้อโค้ตให้เรียบร้อย
“ยังมีอีกเรื่อง”
“ว่ามา”
“ตุ๊กตาผ้านั่น” เขามองนาง “ตรวจพบหรือยังว่าเป็นฝีมือใคร?”
หลินชิงเสวียนหยิบตุ๊กตาผ้าสีแดงออกมาจากแขนเสื้อ โยนเล่นบนมือสองสามครั้ง
“เมื่อคืนข้าตรวจดูแล้ว คนร่ายคำสาปใช้วิชาภายในสำนักเหมาซาน คนที่รู้จักวิชาภายในสำนักเหมาซานทั่วประเทศมีไม่เกินยี่สิบคน ส่วนคนที่รู้วิชานี้ แล้วยังส่งคนมาอยู่ข้างกายเจ้าได้ ยิ่งมีน้อยเข้าไปอีก”
“เช่นนั้นเจ้าสงสัยว่าคนข้างกายข้าเป็นคนทำ?”
“ใช่” หลินชิงเสวียนมองเขา “ข้างกายเจ้ามีหญิงสาวประเภทที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัว เข้าหาเจ้าอย่างกระตือรือร้น เจ้าไปไหนก็ตามไปด้วย ต่อให้เจ้าปฏิเสธแล้วยังตามตื๊อไม่เลิกราหรือไม่?”
ซือเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ไม่มี”
“ไม่มีสักคน?”
“มีผู้หญิงที่ติดต่อธุรกิจกันอยู่ไม่น้อย” ซือเฉินตอบเสียงเย็น “แต่หลังจากข้าปฏิเสธแล้ว พวกนางก็มักไม่กลับมาอีก”
หลินชิงเสวียนจ้องเขาอยู่สองวินาที จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
“คุณชายซือ ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยมีใครตามจีบเลยหรือ?”
ซือเฉินสีหน้าไร้อารมณ์ “ข้าไม่สนใจเรื่องพรรค์นั้น”
“เพราะฉะนั้น หลังเจ้าปฏิเสธแล้ว อีกฝ่ายเดินจากไปต่อหน้า แต่ในใจคิดอย่างไร เจ้าก็ไม่รู้เลย”
ซือเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ข้าแนะนำให้เจ้ากลับไปตรวจสอบผู้หญิงทุกคนที่ปรากฏตัวข้างกายในช่วงหนึ่งปีมานี้” หลินชิงเสวียนเก็บตุ๊กตาผ้ากลับเข้าแขนเสื้อ “โดยเฉพาะคนที่ยังหาเหตุผลต่าง ๆ มาปรากฏตัวในชีวิตเจ้า ทั้งที่ถูกเจ้าปฏิเสธแล้ว ตรวจพบแล้วก็บอกข้า”
ซือเฉินพยักหน้า
เขาเดินไปถึงประตูแล้วหันกลับมามอง
เหล่าผียังคงเรียงแถวส่งเขา ผีเขี้ยวยาวถึงกับโบกมือให้เขา ส่วนกลุ่มหมอกดำตรงมุมก็ขยับ ดวงตาสีแดงชาดเปิดขึ้นเป็นเสี้ยว
หลินชิงเสวียนยืนอยู่กลางวิหารที่หลังคารั่ว เสื้อคลุมนักพรตสีเทาพลิ้วสะบัดตามแรงลม ในมือไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดมียันต์เพิ่มขึ้นมาอีกแผ่น นางกำลังยกมันส่องแสงเพื่อมองลวดลายชาดบนแผ่นยันต์
นางดูไร้ความสามารถ เกียจคร้าน และยากจนข้นแค้น
แต่จู่ ๆ ซือเฉินก็รู้สึกว่า—
ท่าทางที่นางยืนอยู่ตรงนั้น คล้ายกับว่าสามารถแก้ไขได้ทุกเรื่อง
เขาละสายตา เปิดประตูรถ
“คุณหนูหลิน”
“หืม?”
“ก่อนจะตรวจสอบเรื่องตุ๊กตาผ้าจนกระจ่าง ข้ามาหาเจ้าได้หรือไม่?”
หลินชิงเสวียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ครั้งละสองพัน”
“อะไรนะ?”
“ค่าปรึกษา” นางเงยหน้าขึ้น เชิดคางให้เขา “ข้าจน เจ้ามีเงิน สมเหตุสมผลดี”
ซือเฉินมองนาง มุมปากขยับเพียงเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นจางหายไปในพริบตา จนหลินชิงเสวียนสงสัยว่าตนมองผิดไปหรือไม่
“ได้” เขากล่าว แล้วขึ้นไปนั่งในรถ
รถแล่นออกไป
หลินชิงเสวียนยืนอยู่หน้าประตู มองรถไมบัคสีดำคันนั้นหายลับตรงปากตรอก แล้วก้มมองยันต์ในมือ
“เจ้าสำนัก” ผีเฒ่าลอยเข้ามา “ชายคนนั้นมีบางอย่างติดตัว”
“อืม”
“ในรถของเขาก็มีด้วย”
หลินชิงเสวียนพับยันต์เก็บกลับเข้าแขนเสื้อ
“ข้ารู้” นางกล่าว “เพราะอย่างนั้นข้าถึงปล่อยเขากลับไป”
นางหมุนตัวเดินเข้าอาราม ฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย
ตรงมุมห้อง ดวงตาสีแดงชาดของราชันผีค่อย ๆ เบิกขึ้น จ้องมองทิศทางที่รถไมบัคหายลับไป ก่อนส่งเสียงขู่ต่ำ ๆ เบาจนแทบไม่ได้ยิน
คล้ายกำลังเตือนบางสิ่ง
และคล้ายกำลังทำเครื่องหมายบางอย่าง