ท้ายที่สุดหลินชิงเสวียนก็ยังตามโจวเจิ้นกั๋วไป
เหตุผลง่ายมาก—โจวเจิ้นกั๋วหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสาร ในภาพเป็นภาพถ่ายทางอากาศของอารามเต๋าแห่งหนึ่ง ประตูภูเขาสูงตระหง่าน ตำหนักซ้อนเรียงราย ชายคาปลายงอน งดงามใหญ่โตเสียยิ่งกว่าอารามทรุดโทรมที่ลมฝนรั่วลอดใต้เท้าของนางหลายสิบเท่า
“นี่คือแบบที่อาจารย์ของท่านเคยวาดไว้ก่อนสิ้นชีวิต ตั้งใจจะขยายอาราม” โจวเจิ้นกั๋วเก็บภาพกลับลงกระเป๋าเอกสาร น้ำเสียงราบเรียบ “เพียงแต่ตอนนั้นยังไม่ทันได้ยื่นเรื่องขออนุมัติ ท่านก็จากไปเสียก่อน”
หลินชิงเสวียนเงียบไปสามวินาที
จากนั้นนางก็กลับเข้าห้อง แล้วหิ้วราชันผีพันปีที่ขดอยู่ตรงมุมห้องออกมา หมอกดำหดตัวเป็นก้อน ถูกนางกำไว้ในมือราวกับก้อนถ่าน
“ไปทำงานนอกสถานที่กัน”
หมอกดำบิดตัวเล็กน้อย ดูท่าจะไม่ค่อยเต็มใจ
“มีธูปให้กิน” หลินชิงเสวียนเสริม
หมอกดำพลันสงบเสงี่ยมขึ้นมาทันที
หญิงสาววัยเยาว์ที่ชื่อเสี่ยวจ้าวซึ่งยืนอยู่ด้านหลังโจวเจิ้นกั๋วได้แต่มองตาค้าง ขณะเจ้าสำนักที่ดูอายุน้อยกว่านางเสียอีกหิ้วราชันผีพันปีผ่านหน้าไปอย่างกับกำลังถือถุงประคบอุ่น ในที่สุดก็อดถามเสียงเบาไม่ได้ว่า “ผอ.โจว...นางเป็นศิษย์ของนักพรตหลินคนนั้นจริงหรือคะ?”
โจวเจิ้นกั๋วไม่ได้ตอบ เพียงมองแผ่นหลังของหลินชิงเสวียน นางสวมชุดนักพรตสีเทาที่ซักจนซีด รองเท้าผ้าคู่หนึ่งส้นสึกจนเบี้ยว ท่าทางเกียจคร้านเรื่อยเฉื่อย เดินหลังค่อมเล็กน้อย
แต่โจวเจิ้นกั๋วเห็นแล้ว
ยามนางก้าวข้ามธรณีประตู ผีเจ็ดแปดตนที่อยู่ข้างเท้าต่างหลีกทางให้อย่างรู้ความ รวมถึงผีเขี้ยวโง้งที่แสยะยิ้มตนนั้นด้วย ส่วนตรงปลายแขนเสื้อของนาง มีมุมกระดาษยันต์สามแผ่นโผล่ให้เห็นราง ๆ สีชาดเข้มข้นราวกับเลือดที่เพิ่งหยดลงไป
โจวเจิ้นกั๋วเป็นผู้อำนวยการสำนักงานสาขามายี่สิบปี พบเห็นผู้บำเพ็ญมานับไม่ถ้วน
แต่ไม่เคยเห็นยันต์ที่มีคุณภาพเช่นนั้นมาก่อน
◎
สถานที่ปฏิบัติภารกิจคือคฤหาสน์เดี่ยวหลังหนึ่งในเขตชานเมือง
ทันทีที่รถจอดตรงปากทาง หลินชิงเสวียนก็ขมวดคิ้ว
“ไอแค้นเข้มข้นนัก” นางลดกระจกรถลง จมูกขยับเล็กน้อยราวกับได้กลิ่นสิ่งน่ารังเกียจ “มีคนตายหรือ? ไม่ใช่แค่คนเดียวใช่ไหม?”
โจวเจิ้นกั๋วหันกลับมาจากเบาะข้างคนขับ “เมื่อสามวันก่อนมีคนแจ้งความ ครอบครัวสี่คนตายอยู่ข้างในทั้งหมด ผลชันสูตรระบุว่าหัวใจหยุดเต้น แต่ไม่พบร่องรอยบาดแผลภายนอกในที่เกิดเหตุ กล้องวงจรปิดก็ไม่จับภาพใครเข้าออกได้เลย”
“วิญญาณล่ะ?”
“อะไรนะ?”
“วิญญาณของผู้ตาย” หลินชิงเสวียนหันไปมองเขา แววตาสงบนิ่งจนชวนให้หวาดหวั่น “ยังอยู่ในบ้านหลังนี้หรือไม่?”
โจวเจิ้นกั๋วเงียบไปสองวินาที “คนของเราเข้าไปตรวจสอบแล้ว บอกว่า...ในบ้านยังมีบางอย่างอยู่ แต่เข้าไปไม่ได้ ผู้บำเพ็ญระดับสามสามคนเข้าไปสองคน ออกมาได้คนเดียว ส่วนคนที่ออกมาได้ก็เสียสติ ตอนนี้ยังอยู่โรงพยาบาล”
หลินชิงเสวียนรับคำ “อ้อ” แล้วเปิดประตูรถลงไป
เสี่ยวจ้าวรีบตามไป “เจ้าสำนักหลิน ผอ.โจวบอกว่าอันตราย รอก่อนค่ะ—”
“อันตรายอะไร?” หลินชิงเสวียนยืนอยู่หน้าประตูรั้วคฤหาสน์ เงยหน้าขึ้นมอง
คฤหาสน์สามชั้น ตกแต่งสไตล์ยุโรป ในสวนปลูกสนหลัวฮั่นราคาแพง ส่วนในโรงรถจอดรถหรูไว้สองคัน เป็นแบบบ้านของครอบครัวคนรวยมาตรฐานทั่วไป
แต่ยามนี้ทั่วทั้งบริเวณถูกปกคลุมด้วยหมอกดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า คนธรรมดามองไม่เห็น ทว่าในสายตาของหลินชิงเสวียน—
หมอกดำเข้มข้นจนแทบจะหยดเป็นน้ำอยู่แล้ว
“เสี่ยวจ้าว” โจวเจิ้นกั๋วลงจากรถด้วย สีหน้าเคร่งขรึม “เจ้าอยู่ข้างนอกกับเสี่ยวซุน ข้าจะเข้าไปกับเจ้าสำนักหลิน”
“ผอ.โจว—”
“ปฏิบัติตามคำสั่ง”
เสี่ยวจ้าวกัดฟัน ถอยกลับไป
หลินชิงเสวียนผลักประตูรั้วเดินเข้าไปแล้ว โจวเจิ้นกั๋วรีบตาม นำปืนพกออกมาจากเอว ลำกล้องสลักอักขระถี่แน่นเป็นลวดลายละเอียด แสงสีเงินหม่นสะท้อนวูบไหวท่ามกลางแสงตะวัน
หลินชิงเสวียนเหลือบมอง “กระสุนไม้ท้อหรือ?”
“ทำขึ้นเป็นพิเศษ ใช้ได้ผลทั้งกับภูตผีและปีศาจ”
“อ้อ” หลินชิงเสวียนพยักหน้า ผลักประตูคฤหาสน์ “ถ้าอย่างนั้นก็ใช้ประหยัดหน่อย”
ทันทีที่ประตูเปิด ความเย็นเยียบเสียดกระดูกก็พุ่งเข้าปะทะ
เป็นพลังหยิน
พลังหยินเข้มข้นจนแทบควบแน่นเป็นรูปธรรมทะลักมาจากส่วนลึกของห้องรับแขก โจวเจิ้นกั๋วกำปืนแน่นโดยไม่รู้ตัว เหงื่อเย็นผุดบนหน้าผาก พลังหยินระดับนี้ เขาเคยพบเห็นเพียงในแฟ้มลับสุดยอดระดับชาติเท่านั้น
“ชั้นสาม” หลินชิงเสวียนก้าวขึ้นบันได ท่าทางเบาสบายราวกับกำลังเดินเล่นในห้าง “มีตัวใหญ่อยู่ตัวหนึ่ง”
ผนังทางเดินชั้นสองเต็มไปด้วยรอยข่วน รอยละห้าขีดเรียงเป็นกลุ่ม ฝังลึกลงในผนัง รอยที่ลึกที่สุดแทบทะลุผนังรับน้ำหนัก พื้นมีรอยเลือดที่ถูกลากเป็นทาง สีแดงคล้ำจนดำไปแล้ว
ใบหน้าโจวเจิ้นกั๋วเขียวคล้ำ
“ในบรรดาผู้ตายมีเด็กด้วย” เขาพูดเสียงต่ำ “อายุหกขวบ”
“อืม” หลินชิงเสวียนรับคำ เดินขึ้นบันไดต่อ “วิญญาณเด็กยังอยู่ ถูกสิ่งนั้นกักขังไว้ ยังไม่สลายไป”
“อะไรนะ?”
“ข้าบอกว่า—” หลินชิงเสวียนหยุดตรงชานพักบันไดแล้วเอียงหน้ามา “วิญญาณเด็กยังอยู่ ข้าถึงได้มา ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าคนไหนก็จัดการไม่ได้”
น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่โจวเจิ้นกั๋วสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง
กระดาษยันต์ที่นางเคยใช้รองขาโต๊ะ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ตอนนี้ถูกคีบไว้ระหว่างนิ้วแล้ว
ชั้นสามมีห้องอยู่เพียงห้องเดียว
ห้องใต้หลังคา
บานประตูไม้แปะกระดาษยันต์ไว้เต็มไปหมด ทั้งสีเหลือง สีแดง สีดำ มาจากผู้คนและสำนักต่าง ๆ ซ้อนทับกันเป็นชั้น ทุกแผ่นไร้แสง เห็นได้ชัดว่าหมดฤทธิ์แล้ว ของเหลวสีแดงคล้ำเหนียวข้นและส่งกลิ่นคาวเหม็นซึมออกมาจากช่องประตู
หลินชิงเสวียนยืนอยู่หน้าประตู เคาะเบา ๆ
“นี่ เปิดประตู”
เปลือกตาโจวเจิ้นกั๋วกระตุก
ภายในห้องเงียบไปชั่วขณะ
จากนั้นเสียงกรีดร้องแหลมเสียดแทงก็ระเบิดออกมาจากข้างใน ดังจนแทบทะลุแก้วหู ประตูไม้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กระดาษยันต์แตกกระจาย ของเหลวสีแดงคล้ำพุ่งทะลักออกมาจากช่องประตู—
มือขาวซีดข้างหนึ่งยื่นออกมาจากด้านใน นิ้วทั้งห้ากางออก เล็บยาวสามชุ่น ดำสนิทราวหมึก
โจวเจิ้นกั๋วยกมือเตรียมยิง
หลินชิงเสวียนกดข้อมือเขาไว้
“อย่าเพิ่งรีบ” นางกล่าว
จากนั้นนางก็ยกเท้าถีบประตูเข้าเต็มแรง
เสียงสนั่นดังขึ้น บานประตูทั้งบานพร้อมวงกบปลิวกระเด็นออกไป
ภายในห้องใต้หลังคามืดสนิท มีเพียงดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งส่องสว่างอยู่ในความมืด สิ่งนั้นขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ในอ้อมแขนกอดบางสิ่งไว้แน่น
โจวเจิ้นกั๋วเพ่งมอง สูดลมหายใจเฮือกหนึ่งด้วยความตกใจ—
นั่นคือผู้หญิงคนหนึ่ง หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เคยเป็นผู้หญิงมาก่อน แขนขาของนางบิดงอเป็นมุมที่ไม่มีทางเป็นไปได้ เส้นผมลากพื้นยาวถึงสามเมตร สิ่งที่กอดอยู่ในอ้อมแขนคือวิญญาณเด็กตัวเล็ก ๆ แทบโปร่งใส ร่างเป็นเด็กอายุหกขวบ ซึ่งใกล้จะสลายเต็มที
“แม่...แม่...” วิญญาณเด็กร้องไห้
แต่สิ่งนั้นกลับยิ่งกอดแน่นขึ้น
หลินชิงเสวียนยืนอยู่ตรงประตู มองภาพตรงหน้า
“ถูกสิง” นางพูดเสียงเบา “ความอาฆาตสิงร่าง เจ้าของร่างตายไปแล้วแต่ความอาฆาตยังไม่สลาย ใช้วิญญาณลูกของตัวเองเป็นอาหาร คิดว่ากำลังปกป้องเขาอยู่”
โจวเจิ้นกั๋วกำปืนแน่น “ช่วยได้หรือไม่?”
“เด็กช่วยได้” หลินชิงเสวียนหยิบยันต์แผ่นนั้นออกมาจากแขนเสื้อ “ส่วนตัวใหญ่ช่วยไม่ได้แล้ว ความอาฆาตฝังลึกถึงกระดูก วิญญาณถูกตัวเองกลืนกินจนหมดนานแล้ว”
กระดาษยันต์ลุกไหม้ขึ้นมาเองระหว่างนิ้วของนาง ทั้งที่ไม่มีไฟ
เปลวเพลิงสีทองบริสุทธิ์ดุจแสงอรุณ
สิ่งที่อยู่ตรงมุมห้องเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ดวงตาสีแดงฉานสบกับหลินชิงเสวียน มันอ้าปากส่งเสียงคำรามโหยหวน ก่อนจะกอดวิญญาณเด็กพุ่งเข้าใส่นาง—
โจวเจิ้นกั๋วเห็นเพียงแสงสีทองวูบหนึ่ง
ประหนึ่งมีผู้จุดตะวันขึ้นกลางห้องใต้หลังคาอันมืดมิด แสงสีทองสาดผ่าน สิ่งนั้นแตกสลายเป็นชิ้น ๆ กลางอากาศ กลายเป็นผุยผงโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องโหยหวน
ส่วนวิญญาณเด็กที่ถูกมันกอดไว้ก็ร่วงลงพื้นอย่างปลอดภัย
เปลวเพลิงสีทองไม่ทำอันตรายเขาแม้แต่น้อย
หลินชิงเสวียนย่อตัวลง พับกระดาษยันต์ที่ไหม้ไปครึ่งหนึ่งแล้วสอดกลับเข้าแขนเสื้อ
“เรียบร้อย” นางประคองวิญญาณเด็กขึ้นมาอย่างแผ่วเบา วางไว้บนฝ่ามือ “แม่ของเจ้าไม่สบาย ข้าจะพาเจ้าออกไป”
วิญญาณเด็กส่งเสียง “อืม” อย่างสะลึมสะลือ ก่อนจะขดตัวหลับไปบนฝ่ามือนาง
โจวเจิ้นกั๋วยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน
ปืนของเขาไม่ได้ลั่นแม้แต่นัดเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ
ส่วนประตูที่หลินชิงเสวียนถีบกระเด็นออกไป ตอนนี้ฝังลึกอยู่ในกำแพงฝั่งตรงข้าม กระแทกเป็นหลุมขนาดใหญ่ เศษกระดาษยันต์ที่ยังติดอยู่กับวงกบเรืองแสงสีทองราง ๆ
“เอ่อ...” เสียงโจวเจิ้นกั๋วแหบพร่าเล็กน้อย “ยันต์ที่ท่านใช้เมื่อครู่คือยันต์อะไร?”
หลินชิงเสวียนเดินลงบันไดโดยไม่หันกลับมา “ก็แผ่นที่ใช้รองขาโต๊ะนั่นแหละ”
“รอง...ขาโต๊ะ?”
“อืม กดทับมาหลายปีจนยับหมดแล้ว” หลินชิงเสวียนลูบแขนเสื้ออย่างไม่พอใจเล็กน้อย “กลับไปคงต้องวาดใหม่ ยุ่งยากจริง”
โจวเจิ้นกั๋วพูดไม่ออก
จากอานุภาพของยันต์แผ่นนั้น เขาคาดว่าอย่างน้อยก็มีระดับเทียบเท่ายันต์สะกดมารชั้นยอด หากอยู่ในกรมกิจการลี้ลับกลาง ย่อมเป็นสมบัติคุ้มครองสำนักงานที่ต้องตั้งบูชาไว้
แต่นางกลับเอาไปใช้รองขาโต๊ะ
โจวเจิ้นกั๋วรู้สึกว่าตนต้องขอเวลาทำใจสักหน่อย
◎
ตอนหลินชิงเสวียนเดินออกจากคฤหาสน์ นางอุ้มวิญญาณเด็กไว้ในอก ด้านหลังมีผีเจ็ดแปดตนที่ติดตามมาจากอารามเต๋า
—หลังจากสิ่งนั้นถูกแสงสีทองเผาจนเป็นเถ้าเมื่อครู่ พวกนี้ก็ไม่รู้โผล่มาจากไหน บางทีอาจแอบตามมาตลอดทางก็ได้
“พวกเจ้าตามมาทำไม?” หลินชิงเสวียนขมวดคิ้ว
ผีเฒ่าลอยอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงแหบ “เจ้าสำนัก ของที่ท่านปราบ พวกเราเก็บเศษวิญญาณมากินไปนิดหน่อย บำรุงดีนัก”
“...”
ผีเขี้ยวโง้งคาบเศษสิ่งสีดำคล้ำที่ยังเคี้ยวไม่หมดไว้ในปาก แสยะยิ้มให้นางอย่างประจบประแจง
หลินชิงเสวียนถอนหายใจ ขี้เกียจจะสนใจแล้ว
นางเดินไปถึงหน้าคฤหาสน์ แสงตะวันสาดลงมา เด็กน้อยในอ้อมแขนหรี่ตาอย่างสบายใจ ส่วนราชันผีพันปีถูกนางหยิบออกมาจากแขนเสื้ออีกครั้ง กลายเป็นหมอกดำก้อนหนึ่ง ลอยเอื่อย ๆ อยู่ด้านหลัง ดวงตาสีแดงชาดปรือเปิดปรือปิด
โจวเจิ้นกั๋วเดินตามออกมา สีหน้าซับซ้อนเมื่อมองภาพตรงหน้า
หญิงสาวในชุดนักพรตเก่าขาด อุ้มวิญญาณเด็กไว้ในอก ด้านหลังมีผีเร่ร่อนเจ็ดแปดตนกับราชันผีพันปีหนึ่งตน ใต้เท้าคือนที่เกิดเหตุคดีระดับเอส แต่สีหน้ากลับเหมือนเพิ่งไปเยี่ยมบ้านเพื่อนบ้านมาเท่านั้น
“ผู้อำนวยการโจว” หลินชิงเสวียนหันกลับมา “เดี๋ยวข้าจะส่งวิญญาณเด็กไปเวียนว่ายตายเกิด ทางพวกท่านก็ปิดคดีให้เรียบร้อยด้วย แล้วก็—”
นางหยุดชะงัก ก่อนเอ่ยอย่างจริงจัง “เงินซ่อมแซมอารามเต๋าจะมาถึงเมื่อไร?”
มุมปากโจวเจิ้นกั๋วกระตุก “...สัปดาห์หน้า”
“ได้” หลินชิงเสวียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วหันหลังเดินจากไป
ผีเขี้ยวโง้งที่อยู่ด้านหลังรีบตามมา กระซิบกระซาบข้างหูนาง “เจ้าสำนัก พวกเราแบ่งไออาฆาตจากตัวเด็กนั่นได้บ้างหรือไม่?”
“ไม่ได้ เขาต้องไปเวียนว่ายตายเกิด”
“นิดเดียวก็ไม่ได้หรือ...”
“ไม่ได้”
ผีเขี้ยวโง้งหดตัวกลับไปอย่างน้อยใจ
ในหมอกดำ ดวงตาสีแดงชาดคู่นั้นค่อย ๆ เปิดขึ้นเป็นร่อง มองผีเขี้ยวโง้งแวบหนึ่ง
ผีเขี้ยวโง้งเงียบลงทันที
หลินชิงเสวียนไม่ทันสังเกตเรื่องเหล่านี้ นางกำลังคิดอยู่ว่ากลับไปแล้วควรซ่อมโต๊ะบูชาหรือหลังคาก่อนดี ในเมื่อผอ.โจวบอกว่าจะปรับปรุงอารามทั้งหลัง ก็ต้องวางแผนให้ดี
นางเดินไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าเบาสบาย ไม่ทันสังเกตว่าโจวเจิ้นกั๋วรับโทรศัพท์อยู่ด้านหลัง
คนที่อยู่ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง สีหน้าของโจวเจิ้นกั๋วก็เปลี่ยนไป
เขารีบสาวเท้าตามหลินชิงเสวียนทัน “เจ้าสำนักหลิน ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง”
“หืม?”
“เมื่อครู่กรมกลางส่งข่าวมา” โจวเจิ้นกั๋วกดเสียงต่ำ “ตระกูลซือทางตะวันออกของเมือง ซือเฉิน ลูกชายคนเดียวประสบเรื่องเข้าแล้ว”
“ใครนะ?”
“ซือเฉิน ผู้สืบทอดเครือซือซื่อ อายุยี่สิบแปดปี สามวันก่อนหมดสติไปกะทันหันจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้น โรงพยาบาลตรวจไม่พบความผิดปกติใด ๆ แต่บิดาของเขาติดต่อมาหาพวกเรา”
หลินชิงเสวียนขมวดคิ้ว “มีอาการอย่างไร?”
“ก่อนหมดสติทุกอย่างเป็นปกติดี เพียงแต่...” โจวเจิ้นกั๋วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ในห้องของเขาพบของบางอย่าง”
เขายื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้หลินชิงเสวียนดู
ในภาพเป็นห้องนอนสไตล์เรียบง่าย ใช้สีดำ ขาว เทา ให้ความรู้สึกเย็นชาราวกับห้องตัวอย่าง แต่บนโต๊ะข้างเตียงกลับมีสิ่งของชิ้นหนึ่งวางอยู่ ดูไม่เข้าพวกอย่างยิ่ง
ตุ๊กตาผ้าตัวเล็กสีแดง มีเข็มปักอยู่เต็มไปหมด
บนอกตุ๊กตามีแผ่นกระดาษที่เขียนวันเดือนปีเกิดและยามเกิดไว้ เส้นด้ายสีแดงพันกันยุ่งเหยิง
หลินชิงเสวียนมองเพียงแวบเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไป
“นี่คือ...”
นางโน้มหน้าเข้าไปใกล้หน้าจอ สูดกลิ่นเบา ๆ แม้จะอยู่หลังภาพถ่าย แต่กลิ่นอายนั้นกลับคล้ายทะลุผ่านหน้าจอออกมาได้
“คำสาปวาสนารักอัปมงคล” นางยืดตัวขึ้น น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างหาได้ยาก “แถมยังเป็นชนิดที่โหดเหี้ยมที่สุด คนทำคำสาปไม่รักชีวิตแล้วหรือ? คำสาปแบบนี้สะท้อนกลับไป คนร่ายเองก็ต้องตาย”
สีหน้าโจวเจิ้นกั๋วเคร่งขรึม “ท่านไปดูให้ได้หรือไม่? ทางตระกูลซือกำลังร้อนใจมาก อีกอย่าง—”
“อีกอย่างอะไร?”
“อีกอย่างกรมกลางสงสัยว่าเรื่องนี้มีปัญหาใหญ่กว่านั้นอยู่เบื้องหลัง ซือเฉินคนนี้...” โจวเจิ้นกั๋วกดเสียงต่ำ “มีชะตาวาสนามหาศาล มหาศาลมาก”
หลินชิงเสวียนเงียบไปสองวินาที
จากนั้นนางก็ก้มมองวิญญาณเด็กที่หลับอยู่ในอ้อมแขน แล้วหันไปมองผีทั้งกลุ่มที่กำลังรอให้นางป้อนอาหาร
“ก็ได้” นางกล่าว “แวะไปพอดี ส่งเด็กไปเวียนว่ายตายเกิดก่อน”
นางหันไปทางรถ เดินได้สองก้าวก็หยุด แล้วหันกลับมามองโจวเจิ้นกั๋ว
“ซือเฉินคนนั้นเป็นใครมาจากไหน?”
โจวเจิ้นกั๋วครุ่นคิด “เครือซือซื่อ ทำธุรกิจด้านเทคโนโลยีกับพลังงาน ส่วนซือเฉินจบปริญญาเอกจากสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ สองสาขาคือฟิสิกส์ควอนตัมกับปัญญาประดิษฐ์ หลังกลับประเทศก็ใช้เวลาสามปีทำให้กิจการของตระกูลกลายเป็นผู้นำของวงการ เขาเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ มีเหตุผลอย่างยิ่ง”
หลินชิงเสวียนรับคำ “อ้อ” สีหน้าไม่เปลี่ยน แล้วเปิดประตูรถ
“ผู้ยึดมั่นในวิทยาศาสตร์อย่างแน่วแน่” นางขึ้นรถ ก่อนทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งขณะปิดประตู—
“คนประเภทนี้รับมือยากที่สุด”
ในหมอกดำ ดวงตาสีแดงชาดของราชันผีค่อย ๆ เบิกขึ้น มองไปทางตะวันออกของเมือง
มันสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง
กลิ่นอายจางเบา แต่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง
ปราณม่วงแห่งจักรพรรดิ