หม่านเอ๋อร์ก้มหน้าซดน้ำแกง ไม่เอ่ยคำใด มามาจ้าวจึงกล่าวขึ้นเอง
“เจ้าอายุ 17 แล้ว อู่เอ๋อร์เป็นลูกที่ข้าให้กำเนิด ย่อมรู้จักนิสัยใจคอเขาดี เป็นคนจิตใจดี ความคิดของเขา ข้าเห็นอยู่ในสายตา หากเจ้ายินยอม ต่อไปให้เขาไปขอตำแหน่งผู้ดูแลในสวน เจ้าจะได้มีคนคอยช่วยเหลือในตระกูลชุย”
หากหม่านเอ๋อร์ไม่อยากอยู่แต่งงานในตระกูลชุย ต่อไปก็ต้องเป็นสาวใช้ติดตามสินเดิมของชุยหลานเจิน และเมื่อถึงเวลานั้นก็จะกลายเป็นสาวใช้ห้องหอของเจ้านายด้วย เมื่อนึกถึงว่าชุยหลานเจินใกล้ถึงวัยออกเรือน มามาจ้าวจึงเริ่มวางแผนเผื่อลูกชายของตนล่วงหน้า
แต่ไม่ว่าจะอยู่แต่งงานในตระกูลชุย หรือเป็นสาวใช้ติดตามสินเดิมของชุยหลานเจิน ล้วนมิใช่สิ่งที่หม่านเอ๋อร์คิดไว้ ทุกครั้งที่เอ่ยถึงเรื่องเหล่านี้ หม่านเอ๋อร์มักนึกถึงวันคืนในอำเภอผิงโดยไม่รู้ตัว ที่นั่นไม่มีตระกูลใหญ่โตมากมายเช่นในนครลั่วจิง ทั้งไม่ต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมจุกจิก
ทุกครั้งที่สะดุ้งตื่นจากฝันกลางดึก นางจะนึกถึงบิดามารดา รวมถึงบ่าวหญิงสูงวัยผู้มีเมตตา ลานเรือนกว้างขวาง และดอกไม้ใบหญ้าทุกต้นในลานนั้น…
ผ่านไปเนิ่นนาน หม่านเอ๋อร์จึงวางชามน้ำแกงลง
“มามา ขอบคุณที่ดูแลข้ามาตลอดหลายปี แต่ข้าถูกบังคับให้ออกจากบ้านตั้งแต่ยังเยาว์ บัดนี้เพียงอยากเก็บเงินให้พอโดยเร็ว รอได้สัญญาปล่อยตัวแล้วจะกลับบ้านเกิด”
เบี้ยรายเดือนจากจวน นางเก็บไว้ส่วนหนึ่ง อีกส่วนมอบให้มามาในครัว เพื่อจะได้เรียนวิชาทำอาหารจากพวกนาง นางวางแผนทุกอย่างไว้แล้ว รอเก็บเงินได้พอก็จะไถ่ตัวกลับบ้าน ไปตั้งป้ายหลุมศพให้บิดามารดา จากนั้นเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ เพื่อเลี้ยงชีพ
“มามารู้ว่าเจ้าเป็นเด็กดี แต่ในยุคนี้ หากไม่มีบุรุษคอยพึ่งพา การจะตั้งตัวด้วยลำพังนั้นยากราวปีนขึ้นสวรรค์”
คำพูดของมามาหวังทำให้หม่านเอ๋อร์นึกถึงเผยอวิ๋นไหลขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เผยอวิ๋นไหลไม่เคยห้ามปรามนางเพียงเพราะนางเป็นเด็กหญิง
ทุกครั้งที่มารดาของหม่านเอ๋อร์ยิ้มพลางหยอกเย้าเผยอวิ๋นไหลว่าเขาตามใจหม่านเอ๋อร์จนกล้าหาญเกินไป เผยอวิ๋นไหลก็จะยิ้มแล้วกล่าวว่า “ตำราที่บุรุษอ่าน หม่านเอ๋อร์ของข้าก็อ่านได้เช่นกัน”
แม้กลายเป็นสาวใช้แล้ว หม่านเอ๋อร์ก็ไม่เคยคิดว่าสตรีต้องอาศัยบุรุษจึงจะมีชีวิตอยู่ได้ ในเมื่อกฎหมายของทางการบัญญัติให้สตรีตั้งเรือนเป็นของตนเองได้ เช่นนั้นนางก็จะพยายามลองดูสักครั้ง
“ข้ารู้ว่ามามาเป็นห่วงข้า แต่ข้าตัดสินใจแล้ว”
มามาจ้าวรู้จักนิสัยของหม่านเอ๋อร์ดี จึงไม่กล่าวสิ่งใดต่อ
เมื่อกลับถึงห้อง อวิ๋นเฉียวกับชุนซิ่งที่อยู่ข้าง ๆ หลับสนิทแล้ว เสียงกรนแผ่วเบาดังมาเป็นระยะ
หม่านเอ๋อร์ย่องกลับขึ้นเตียง แผ่นเตียงแข็งเกินไป พอเอนกายลง ความปวดหนึบก็แล่นขึ้นมาที่แผ่นหลัง นางแยกเขี้ยวพลิกตัว แล้วเห็นดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นอยู่นอกหน้าต่างที่ปิดไว้เพียงครึ่งบาน
แสงจันทร์เย็นเยียบดุจสายน้ำ หม่านเอ๋อร์ไร้ซึ่งความง่วง ความทรงจำในอดีตค่อย ๆ เล็ดลอดออกมาจากซอกหลืบอย่างเงียบงัน ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก
เมื่อนึกถึงวันคืนในอำเภอผิงและบิดามารดา ความตั้งใจของหม่านเอ๋อร์ยิ่งแน่วแน่ ขอเพียงผ่านปีนี้ไปและเก็บเงินได้พอ นางก็จะไถ่ตัวกลับบ้าน
จันทร์ลอยสูงกลางฟ้า เงาจันทร์สะท้อนผืนน้ำสีมรกตของแม่น้ำชิงเจียง เรือใหญ่สีดำลำหนึ่งแล่นฝ่าราตรีมุ่งหน้าไปอย่างเร่งร้อน
เรือทั้งลำดำสนิท ใหญ่โตโอ่อ่า ท่ามกลางแสงจันทร์สลัว ลวดลายลงรักสีเหลืองสดเห็นได้ชัดว่าเป็นเรือหลวง
ท้ายเรือ มีคนสองคนนั่งดื่มสุราด้วยกันใต้แสงจันทร์
“จื่อฮุ่ย น้องหกเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นมาแต่ไหนแต่ไร ครานี้กลับเมืองหลวง เจ้าอย่าประมาท”
ผู้เอ่ยมีรูปร่างหน้าตาสง่างาม สวมชุดแพรสีขาว เปี่ยมด้วยราศีสูงศักดิ์ เขาคือหลี่หวย องค์รัชทายาทในปัจจุบัน
“องค์รัชทายาทโปรดวางพระทัย กระหม่อมจะรับมืออย่างระมัดระวัง”
คนที่นั่งตรงข้ามสวมอาภรณ์สีดำสนิท แววตาเย็นชา มิได้ด้อยกว่ากันแม้แต่น้อยในด้านความสง่างาม ตรงกันข้าม รูปโฉมของเขายังเหนือกว่าหลี่หวยอยู่เล็กน้อย คนผู้นั้นคือชุยเสวียน คุณชายรองแห่งตระกูลชุย
หลี่หวยทอดพระเนตรผืนน้ำมืดดำ พลางตรัสอย่างกลัดกลุ้ม “คดีทุจริตในเมืองชางโจวคลี่คลายแล้ว เพียงแต่ตำแหน่งเจ้าเมืองยังว่างอยู่ เจ้ามีคนที่อยากเสนอหรือไม่”
ชุยเสวียนไม่ใส่ใจว่าใครจะเป็นเจ้าเมือง “ฝ่าบาททรงระแวงการรวมพรรคพวก หากเสนอชื่อคนเข้ารับตำแหน่งเจ้าเมืองโดยพลการ เกรงว่าจะทำให้ฝ่าบาททรงสงสัย มิสู้จัดวางคนขององค์รัชทายาทไว้ในตำแหน่งรองเจ้าเมืองจะดีกว่า”
หลี่หวยพยักพระพักตร์ “เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ข้าก็นึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมา คนผู้นี้มีความเกี่ยวพันกับเจ้าไม่น้อย”
ชุยเสวียนเลิกคิ้ว ดวงตาสุกใสเงยขึ้น
ระหว่างทางกลับเมืองหลวงเมื่อปีก่อน ทั้งสองพบเห็นบัณฑิตตกยากคนหนึ่งกำลังจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย หลี่หวยจึงให้คนช่วยเขาขึ้นมา พอซักถามจึงได้รู้ว่าบัณฑิตผู้นั้นพลัดพรากจากครอบครัว ภรรยาป่วยตาย ส่วนลูก ๆ ก็พลัดหลงกัน เขาสิ้นหวังและโดดเดี่ยวจนคิดสั้นกระโดดน้ำ
เดิมทีหลี่หวยตั้งพระทัยจะมอบเงินให้บัณฑิตผู้นั้นกลับบ้านเกิดไปตั้งหลัก แต่ชุยเสวียนกลับสนทนากับเขาเสียก่อน ท้ายที่สุดยังเขียนจดหมายแนะนำให้ด้วยตนเอง ส่งเขาไปสอบคัดเลือกขุนนางฤดูใบไม้ร่วงที่เมืองอวี้โจวซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด
ไม่คาดคิดว่าคนผู้นั้นจะสอบได้เป็นจวี่เหรินจริง ๆ ทั้งยังสอบได้เป็นจิ้นซื่อในการสอบฤดูใบไม้ผลิเดือนสามปีนี้
ให้เขาไปเป็นรองเจ้าเมือง ย่อมไม่ทำให้ฝ่าบาททรงระแวง อีกทั้งยังสามารถแทรกกำลังของตนเข้าไปในเมืองอู๋โจวได้
ท่ามกลางเสียงสนทนาและเสียงหัวเราะ เรือแล่นมุ่งหน้าไปยังนครลั่วจิงอย่างรวดเร็ว
5 วันต่อมา เรือจอดเทียบท่าที่ท่าเรือ
ริมฝั่งมีกองกำลังทหารจำนวนมากตั้งแถวรอรับหลี่หวยกลับวัง ส่วนคนของตระกูลชุยก็เตรียมเกี้ยวไว้รอรับชุยเสวียนกลับจวนแล้ว
คนทั้งจวนชุยรอคอยมานาน แม้แต่อาหารในครัวเล็กก็ล้วนจัดเตรียมตามรสนิยมของชุยเสวียน หม่านเอ๋อร์ก้มหน้าทำงานอยู่ในครัวตั้งแต่เช้าตรู่ ขนมอบลายบุปผาทั่วไปไปจนถึงขนมกั่วจื่อเนื้อละเอียด ล้วนจัดเตรียมใส่จานไว้ครบทุกชนิด
สาวใช้น้อยหลายคนยืนรอยกอาหารอยู่ข้าง ๆ ระหว่างว่างงานก็ชวนกันพูดคุย
“ได้ยินหรือไม่ ฮูหยินกำลังจะจัดหาคู่ครองให้คุณชายรอง”
“มิใช่แค่นั้น หลายวันนี้ฮูหยินไปหาฮูหยินผู้เฒ่า บอกว่าจะเลือกสาวใช้ห้องหอให้คุณชายรองด้วย”
“นั่นสิ สาวใช้หลายคนถูกเรียกไปซักถามแล้ว”
“แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็บอกว่าต้องรอให้คุณชายรองเอ่ยปากตัดสินใจก่อน”
“หากเลือกข้าได้ก็คงดี”
“พวกเราน่ะหรือ อย่าเพ้อฝันไปเลย คงเป็นสาวใช้คนสนิทข้างกายฮูหยินใหญ่เท่านั้น จะถึงคราวพวกเราได้อย่างไร”
สาวใช้หลายคนพูดโต้ตอบกันเสียงเจื้อยแจ้ว
“แค่ก”
เสียงกระแอมเบา ๆ ดังขึ้น พอสาวใช้ทั้งหลายเห็นผู้มาเยือนก็พลันเงียบกริบ ผู้ที่มาเป็นมามาซุนซึ่งอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า
“เรื่องของเจ้านาย พวกเจ้าก็เอามาวิพากษ์วิจารณ์ได้หรือ”
“บ่าวไม่กล้า มามาโปรดอภัย”
“ยังไม่ไปทำงานอีก”
“เจ้าค่ะ”
มามาซุนสั่งสาวใช้น้อยด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วหันไปมองหม่านเอ๋อร์
“หม่านเอ๋อร์ เรือนฉือหลานจัดโต๊ะแล้ว แต่ฮูหยินสั่งว่าต้องการกินจินลวี่เซียนหลง อาหารจานนี้ทำยาก ลำบากเจ้าแล้ว”
หม่านเอ๋อร์พยักหน้า “มามาไม่ต้องกังวล บนเตายังมีข้าวฟ่างอยู่บ้าง ท่านนำอาหารเหล่านี้ไปส่งก่อนเถิด ส่วนอาหารที่ฮูหยินต้องการ ข้าจะทำเดี๋ยวนี้”
“ดี”
กล่าวจบ หม่านเอ๋อร์ก็นำข้าวฟ่างที่แช่ไว้ไปเคี่ยวบนเตา แล้วรีบสั่งหญิงรับใช้ในครัวให้จัดการกุ้งแม่น้ำเขียวออกมาสักหน่อย
แกะเนื้อกุ้งออกจนสะอาดแล้วทุบให้ละเอียด คลุกกับหมูสับและแป้งข้าวโพด จากนั้นใช้ซุปไก่ที่เตรียมไว้เป็นน้ำแกง เคี่ยวกับโจ๊กข้าวฟ่างอย่างช้า ๆ ก่อนยกลงจากเตาจึงราดน้ำมันงาลงไปเป็นวง
ข้าวฟ่างที่เคี่ยวในซุปไก่มีสีเหลืองทอง ส่วนลูกชิ้นหมูดูกรอบเด้งน่ารับประทาน
หญิงรับใช้ในครัวหลายคนมองจินลวี่เซียนหลงตรงหน้า ต่างพากันเอ่ยชมไม่ขาดปาก
“ฝีมือของแม่นาง ต่อให้เป็นพ่อครัวชั้นหนึ่งของหอฟ่านก็ยังเป็นได้”
“อาหารที่ฮูหยินสั่งทำเสร็จหรือยัง”
เสียงของอวิ๋นเฉียว สาวใช้น้อยดังขึ้น
หม่านเอ๋อร์เงยหน้า “เสร็จแล้ว”
เมื่อเห็นใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องประทินโฉมของอวิ๋นเฉียว หม่านเอ๋อร์ก็สงสัย จึงดึงนางเข้ามาถาม “วันนี้เหตุใดแต่งหน้าเสียจัดจ้านเช่นนี้”
อวิ๋นเฉียวยิ้มอย่างมีเลศนัย “คุณชายรองกลับมาทั้งที พวกนางต่างแต่งตัวประชันกัน ข้าจะยอมแพ้พวกนางได้อย่างไร”
เห็นหม่านเอ๋อร์มิได้ใส่ใจ อวิ๋นเฉียวจึงยกถาดขึ้น “ช่างเถิด ต่อให้เล่าให้เจ้าฟังก็เปล่าประโยชน์ ฮูหยินบอกว่าจะเลือกเพียงสาวใช้ที่เกิดในจวน 2 คน พวกที่มาจากข้างนอกอย่างพวกเจ้าไม่ต้องคิดฝัน”
หม่านเอ๋อร์มองอวิ๋นเฉียวจากไป ก่อนส่ายหน้าเยาะเย้ยตนเอง
“ล้วนเป็นสาวใช้เหมือนกัน ยังแบ่งแยกพวกที่มาจากข้างนอกกับพวกที่เกิดในจวน จะยังแยกสูงต่ำศักดิ์ได้อีกหรือ”