“นางมีบุญคุณต่อข้า บัดนี้ข้าตอบแทนบุญคุณนางแล้ว ต่อไปเราก็หายกัน”
ก่อนถูกขายเข้าตระกูลชุยไปเป็นสาวใช้ หม่านเอ๋อร์เคยเป็นคุณหนูแห่งตระกูลเผย ตระกูลคหบดีในอำเภอผิงแห่งเมืองชางโจว ส่วนหยุนเยียนในเวลานั้นยังชื่อโต้วเอ๋อร์ เป็นสาวใช้ของหม่านเอ๋อร์
บรรพบุรุษตระกูลเผยเคยรับราชการ ทว่าภายหลังฐานะกลับตกต่ำลงเรื่อย ๆ สืบทอดกันมาหลายชั่วคน จนถึงรุ่นเผยอวิ๋นไหล ครอบครัวยังมีที่นาและร้านค้าอยู่บ้าง
เผยอวิ๋นไหลเป็นบัณฑิตซิ่วไฉผู้ได้รับเบี้ยเลี้ยงในอำเภอ ทว่าไม่ได้หมกมุ่นกับการสอบรับราชการเหมือนบัณฑิตคนอื่น ๆ หลังสอบไม่ผ่านอยู่หลายครั้ง เขาจึงเปิดสำนักศึกษาขึ้นแห่งหนึ่ง เป็นอาจารย์สอนหนังสือ ใช้ชีวิตอย่างสงบกับภรรยา ทั้งทำนาทำสวน อ่านตำรา แต่งบทกวีร่ำสุรา และสั่งสอนศิษย์
สำนักศึกษามีค่าเล่าเรียนจากเหล่าศิษย์ บวกกับรายได้จากที่นาและร้านค้า ตระกูลเผยในอำเภอผิงอันห่างไกลจึงนับเป็นครอบครัวมีฐานะ
หม่านเอ๋อร์เป็นบุตรคนแรกของเผยอวิ๋นไหล นางมีผิวขาวผ่อง รูปร่างอวบอิ่ม ดูคล้ายเผยอวิ๋นไหลอย่างยิ่ง อีกทั้งยังชอบยิ้มและน่าเอ็นดู บุตรีเช่นนี้ทำให้เผยอวิ๋นไหลยิ้มจนใบหน้าเบิกบาน ครั้นตั้งชื่อ เขาจึงจรดพู่กันเขียนคำว่า “อวิ้น” ลงบนกระดาษ
เผยอวิ้น คือชื่อจริงของหม่านเอ๋อร์
วันเกิดของหม่านเอ๋อร์อยู่ถัดจากเทศกาลไหว้พระจันทร์หนึ่งวัน เผยอวิ๋นไหลมองจันทร์เพ็ญสีทองอร่ามบนขอบฟ้า จึงตั้งชื่อเล่นให้นางว่า “หม่านเอ๋อร์” มีความหมายให้นางปลอดภัยราบรื่นและสมบูรณ์พูนสุข
หม่านเอ๋อร์ฉลาดเฉลียวมาตั้งแต่เล็ก ตอนอายุ 3 ขวบก็เลียนแบบบัณฑิตเหล่านั้น หยิบพู่กันเขียนอักษรได้อย่างเป็นงานเป็นการ เมื่อเผยอวิ๋นไหลเห็นเข้าก็ดีใจยิ่ง จึงเริ่มสอนนางอ่านเขียน
เมื่ออายุ 6 ขวบ ลายมืออักษรเสี่ยวข่ายประดับบุปผาของหม่านเอ๋อร์ก็เป็นรูปเป็นร่าง หนังสือที่อ่านก็ค่อย ๆ เปลี่ยนจากคัมภีร์อักษรพันคำมาเป็นคัมภีร์ทั้งสี่และคัมภีร์ทั้งห้า
ทว่าสวรรค์มักไม่เป็นใจ หลังจากปีนั้น อำเภอผิงก็เริ่มประสบภัยแล้ง ติดต่อกันถึง 2 ปี สถานการณ์ก็ยังไม่ดีขึ้น รากหญ้าบนภูเขารอบอำเภอผิงถูกชาวบ้านขุดไปจนเกลี้ยง
แรกเริ่ม เผยอวิ๋นไหลยังอาศัยทรัพย์สินสะสมของตระกูลเผยช่วยบรรเทาทุกข์แก่ผู้ประสบภัยได้ ทว่าภัยพิบัติเกิดขึ้นไม่ขาดสายในท้องนาไร้ผลผลิต ชาวบ้านต่างแยกย้ายหลบหนี ผู้คนที่มาเรียนหนังสือไม่มีสำนักศึกษาให้เรียน ก็ไม่มีค่าเล่าเรียนให้เก็บ ไม่นานตระกูลเผยก็ไม่มีเสบียงเหลือ
เคราะห์ร้ายยังไม่ทันผ่านไป โจรป่าก็หมายตาตระกูลเผยเสียแล้ว
ทรัพย์สินและเสบียงอันน้อยนิดของตระกูลเผยถูกปล้นจนเกลี้ยง เผยอวิ๋นไหลกับภรรยาก็ถูกโจรสังหาร หม่านเอ๋อร์กับหยุนเยียนหนีออกมาได้ด้วยความคุ้มครองของบ่าวไพร่ในบ้าน แต่กลับถูกนายหน้าค้ามนุษย์ลักพาขึ้นรถม้า เดินทางเปลี่ยนมืออยู่หลายทอด ก่อนถูกขายเข้าตระกูลชุยแห่งนครลั่วจิง
แต่ก่อนทั้งสองเป็นนายบ่าวกัน ทว่าเมื่อเข้าตระกูลชุยแล้ว ต่างก็กลายเป็นสาวใช้ชั้นสาม ทั้งคู่ลงสัญญาขายตัว และถูกจัดให้ไปเป็นสาวใช้ช่วยงานครัวที่เรือนฉือหลานของฮูหยินผู้เฒ่า
นับแต่นั้น ในโลกนี้ก็ไม่มีคุณหนูเผยอวิ้นแห่งตระกูลเผย อำเภอผิงอีกต่อไป เหลือเพียงหม่านเอ๋อร์ สาวใช้ชั้นต่ำคนหนึ่งของตระกูลชุย
แต่ก่อนนางเป็นคุณหนู มีครอบครัวคอยทะนุถนอม บ่าวไพร่คอยเอาใจ ช่วงแรกหม่านเอ๋อร์จึงปรับตัวได้ยาก มักถูกหญิงชราผู้ดูแลลงโทษจนเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล
เมื่อถูกลงโทษจนได้บทเรียน หม่านเอ๋อร์ก็ยิ่งตั้งใจทำงานทุกวัน เฝ้ารอวันที่จะเก็บเงินได้พอไถ่ตัวกลับบ้าน
นางเรียนทำอาหารได้รวดเร็ว พูดจาและทำสิ่งต่าง ๆ รู้จักกาลเทศะ ไม่นานก็เป็นที่ชื่นชอบของมามาจ้าวแห่งห้องครัว เลื่อนขึ้นเป็นสาวใช้ชั้นสอง ทำหน้าที่ปัดกวาด ต่อมาด้วยเหตุที่รู้หนังสือและลายมือสวยงาม นางจึงได้เป็นสาวใช้ชั้นหนึ่งข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า
หยุนเยียนทะเยอทะยาน ทว่ากลับด้อยกว่าหม่านเอ๋อร์ไปเสียทุกด้าน จึงมักไม่ลงรอยกับนางอยู่เสมอ
กระทั่งภายหลัง เมื่อสบโอกาสไปส่งของที่เรือนฟังสน หยุนเยียนก็ได้เกาะติดคุณชายใหญ่ชุยเจี่ยน
ก่อนออกจากเรือนฉือหลาน หยุนเยียนจงใจมาหาหม่านเอ๋อร์ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโอ้อวด
“บัดนี้ข้าไม่ได้ชื่อโต้วเอ๋อร์แล้ว คุณชายตั้งชื่อใหม่ให้ข้าว่าหยุนเยียน”
“ไปอยู่เรือนคุณชายใหญ่แล้ว ต่อไปเงินรายเดือนก็ได้ตั้ง 3 เฉียน”
เห็นแก่ไมตรีที่เคยอยู่เคียงข้างกันในวัยเยาว์ หม่านเอ๋อร์จึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีว่า “คุณชายใหญ่เป็นคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เจ้าไปแล้วก็ทำหน้าที่สาวใช้ให้ดี อย่าได้คิดเกินเลย”
“ข้างดงามถึงเพียงนี้ เหตุใดจะเป็นอนุภรรยาไม่ได้?”
หม่านเอ๋อร์ส่ายหน้า “ก่อนหน้านี้คุณชายใหญ่ยังไม่ได้หมั้นหมาย ในเรือนก็มีสาวใช้ข้างห้องอยู่หลายคนแล้ว ต่อให้ภายหน้าเจ้าได้เป็นอนุภรรยา ก็ยังมีฮูหยินอยู่เหนือหัว พวกเราเป็นบ่าว ต่อให้ได้เป็นอนุภรรยาก็เป็นได้เพียงอนุที่ยังมีฐานะสาวใช้ เกรงว่า...”
เกรงว่าถึงตอนนั้นจะทำให้ชีวิตทั้งชีวิตต้องสูญเปล่า
“หุบปาก!”
หม่านเอ๋อร์ยังพูดไม่ทันจบ หยุนเยียนก็ขัดขึ้นด้วยความอับอายจนพาลโกรธ
นางชี้หน้าหม่านเอ๋อร์แล้วตะคอก “ข้าบอกเจ้าไว้เลย ที่ข้าไปเรือนฟังสนก็เพื่อจะไปเป็นนายหญิง แต่ก่อนเจ้าเป็นคุณหนู ข้าเป็นสาวใช้ บัดนี้พวกเราก็เป็นสาวใช้เหมือนกัน เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาชี้แนะข้า? วันหน้าข้าได้เป็นอนุภรรยาเมื่อใด ข้าก็เป็นนายหญิง ถึงตอนนั้นจะให้เจ้ามาคอยรับใช้ข้า!”
เห็นหยุนเยียนดื้อรั้นไม่ฟังคำเตือน หม่านเอ๋อร์ก็ไม่ยืนกรานอีก เพียงกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ขอให้เจ้าสมปรารถนา”
ทั้งสองตัดขาดกันนับแต่นั้น ทว่าช่วงฤดูหนาวปีนั้น ตอนที่หม่านเอ๋อร์ใกล้สิ้นใจ คนที่ช่วยนางกลับเป็นหยุนเยียน
ปลายฤดูหนาวปีนั้น ท่านผู้เฒ่าของจวนถึงแก่กรรม ครอบครัวตระกูลชุยจึงเดินทางไปทำพิธีที่วัดหานเยียนนอกเมือง ชุยหลานเจินถูกหลินซื่อกักตัวไว้ในหอพระทุกวัน ให้คัดลอกพระสูตรจนไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น
หม่านเอ๋อร์ต้องคอยปรนนิบัติฮูหยินผู้เฒ่ากับชุยหลานเจิน ทั้งยังต้องลอบช่วยคัดลอกพระสูตรอีกด้วย
เมื่อหิมะตกหนัก หม่านเอ๋อร์ก็มีประจำเดือนและพลอยถูกความหนาวเย็นเล่นงาน
นางยังจำคืนหิมะตกที่ลมหนาวพัดกรรโชกได้ ตอนนั้นหม่านเอ๋อร์จับไข้สูง ท่ามกลางความเลือนราง นางรู้สึกเพียงว่ามีคนยกยามาป้อน หลังป้อนยาแล้ว อีกฝ่ายยังยัดพุทราเชื่อมเม็ดหนึ่งเข้าปากนาง
เมื่อตื่นขึ้น นางก็เห็นหยุนเยียนอยู่ตรงปลายเตียง
หม่านเอ๋อร์ประหลาดใจเล็กน้อย นางฝืนร่างกายอ่อนปวกเปียกมองหยุนเยียน “เหตุใดจึงเป็นเจ้า?”
หยุนเยียนสะดุ้ง รีบลุกขึ้นแล้วส่งเสียงฮึดฮัด “แน่นอน... แน่นอนว่ามาเยี่ยมเจ้า”
หม่านเอ๋อร์มองชามยาบนโต๊ะน้ำชาข้างเตียง รวมถึงจานขนมเชื่อมจานนั้น แล้วกล่าวว่า “ขอบคุณ”
“ข้าเป็นคนช่วยชีวิตเจ้า ต่อไปเจ้าต้องรู้คุณตอบแทน!”
กล่าวจบ หยุนเยียนก็ผลักประตูออกไปอย่างเร่งร้อน
เรื่องในอดีตกลายเป็นเพียงควันธุลีไปนานแล้ว บัดนี้บุญคุณของหยุนเยียนก็ถือว่าตอบแทนกันแล้ว ต่อจากนี้ไม่ว่าหยุนเยียนจะเป็นอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวข้องกับนางอีก
เพียงแต่เมื่อหยุนเยียนจากไป ต่อจากนี้ในนครลั่วจิง หม่านเอ๋อร์ก็เหลือตัวคนเดียวอย่างแท้จริง ทว่าขอเพียงขยันเก็บเงินต่อไป สักวันก็ย่อมไถ่ตัวกลับบ้านได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความหวังริบหรี่สายหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจหม่านเอ๋อร์
ชุยหลานเจินรู้เพียงว่าก่อนหน้านี้ทั้งสองทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่เสมอ ไม่รู้เรื่องเหล่านี้ จึงกล่าวว่า “ช่างเถิด บัดนี้หยุนเยียนก็จากไปแล้ว ต่อไปเจ้าต้องหลบฮูหยินให้ดี”
หม่านเอ๋อร์พยักหน้าอย่างว่าง่าย “บ่าวทราบแล้ว ขอบคุณคุณหนู”
ชุยหลานเจินยิ้ม “ต่อไปอย่าก่อเรื่องให้ข้าก็พอ น้ำแกงเม็ดบัวที่ต้มให้ท่านย่ายังเหลืออยู่ ข้าให้มามาจ้าวอุ่นไว้บนเตาแล้ว เจ้าดื่มสักชามแล้วค่อยไปนอน”
“ดึกแล้ว เช่นนั้นบ่าวจะช่วยคุณหนูปล่อยผม”
ชุยหลานเจินยื่นมือห้าม “พอแล้ว ไม่ต้องอยู่รับใช้ข้าที่นี่ รีบไปเถิด”
ในห้องครัว เมื่อมามาจ้าวเห็นหม่านเอ๋อร์เดินกะเผลกเข้ามา ก็รีบตักน้ำแกงเม็ดบัวให้ชามหนึ่ง
นับแต่หม่านเอ๋อร์มาอยู่ข้างกายมามาจ้าว นางก็มักนำเงินรายเดือนของตนมามอบให้มามาจ้าว ทั้งยังคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอยู่เสมอ เมื่อเทียบกับบุตรชายที่อยู่เรือนชั้นนอกอย่างอู่เอ๋อร์แล้ว หม่านเอ๋อร์ยังรู้จักเอาใจใส่มากกว่า เพราะฉะนั้นปกติมามาจ้าวจึงคอยดูแลนางอยู่ไม่น้อย
“ขอบคุณมามา”
มามาจ้าวเติมน้ำเข้าเตาไฟพลางกล่าวว่า “พรุ่งนี้เจออู่เอ๋อร์เมื่อใด ข้าจะบิดหูเขาเสีย เหตุใดลงมือหนักถึงเพียงนี้”
หม่านเอ๋อร์ค่อย ๆ จิบน้ำแกงเม็ดบัว “อู่เอ๋อร์ก็ทำตามคำสั่ง มามาอย่าได้ตำหนิเขาเลย”
“ฮึ หากทำเจ้าเจ็บหนัก คนที่เสียใจก็ไม่พ้นเขาหรอก”
มามาจ้าวกล่าวจบก็ยิ้มแล้วเอ่ยต่อ “เขาน่ะ ยังคิดจะสู่ขอเจ้าไปเป็นสะใภ้อยู่เลย”