อนุหนีปุ๊บ คุณชายเจ้าเล่ห์ก็คลั่งปั๊บ

ตอนที่ 5 อนุภรรยาหนีหาย คุณชายเจ้าเล่ห์พลันคลุ้มคลั่ง

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมื่อชุยเสวียนมาถึงเรือนฉือหลาน ทุกคนก็จับจองที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว หลังจากคนในครอบครัวทักทายถามไถ่กันครู่หนึ่ง มามาซุนซึ่งอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าก็สั่งให้ยกอาหารขึ้นโต๊ะ

พออาหารจานหนึ่งถูกยกมาวางข้างกาย ชุยเสวียนก็ขมวดคิ้วฉับพลัน

กลิ่นแป้งหอมโชยเข้าจมูกก่อน ครั้นหันไปมองก็เห็นชาดสีแดงฉานบนใบหน้าของสาวใช้ ภาพนั้นทำให้ชุยเสวียนอดนึกถึงคราวที่เคยเดินทางไปยังเขาเอ๋อเหมยในแคว้นสู่ไม่ได้ ลิงบนภูเขาลูกนั้นมีก้นแดงเช่นนี้ไม่มีผิด

เมื่อสาวใช้เห็นคุณชายรองมองตน ใบหน้าก็ยิ่งแดงก่ำ นางรีบส่งสายตาหวานฉ่ำให้ชุยเสวียน ก่อนเดินจากไปอย่างมีจริตจะก้าน

ชุยเสวียนเบือนสายตากลับมา ฮูหยินหลินซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ จึงกล่าวว่า “นี่คือจินลวี่เซียนหลงที่ข้าให้ห้องครัวทำเป็นพิเศษ ลองชิมดูเถิด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชุยเสวียนก็หยิบตะเกียบขึ้นมาชิมคำหนึ่ง รสชาติสดชื่น เนื้อนุ่มลื่นแต่ไม่เลี่ยน ชุยเสวียนมิใช่คนพิถีพิถันเรื่องอาหาร ปกติอยู่ที่เรือนวั่งเสวี่ยก็กินอาหารอยู่เพียงไม่กี่อย่าง

ทว่าทุกครั้งที่มาคารวะท่านย่าที่เรือนฉือหลาน ขนมหรือของว่างที่จัดเตรียมไว้บนโต๊ะกลับทำให้เขาเจริญอาหารได้เสมอ ดูท่าพ่อครัวของเรือนฉือหลานจะมีฝีมือไม่ธรรมดา

ชุยเสวียนพยักหน้า “ไม่เลวทีเดียว”

……

ในเรือนหลักมีเสียงชนจอกสลับกับเสียงหัวเราะอย่างครึกครื้น ส่วนทางห้องครัวเล็ก หม่านเอ๋อร์กับพวกหญิงรับใช้สูงวัยต่างรอคอยอยู่ หากมีใครมาสั่งให้เพิ่มอาหาร ก็จะได้จัดเตรียมทันที

เมื่อเห็นว่างานเลี้ยงดำเนินไปเกือบครึ่ง ตามธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมา หม่านเอ๋อร์จึงวางน้ำชาและขนมดอกไม้ที่เตรียมไว้ลงในถาด มามาจ้าวที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวว่า “วันนี้เจ้าเหน็ดเหนื่อยแล้ว ข้าคะเนว่าคงกินกันใกล้อิ่มแล้ว ให้พวกเรารอรับคำสั่งอยู่ที่นี่ก็พอ”

หม่านเอ๋อร์ยิ้มพลางปลดผ้ากันเปื้อนออก แล้วหยิบตะกร้าไม้ไผ่ที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมา “ประจวบเหมาะกับที่เครื่องหอมในห้องของคุณหนูหมดพอดี พวกท่านเฝ้าอยู่ที่นี่เถิด ข้าจะไปเก็บดอกถูหมี่ใต้ระเบียงเรือนหน้าสักหน่อย”

ยามนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ตรงมุมระเบียงเรือนหน้าของเรือนฉือหลานมีดอกถูหมี่บานสะพรั่งอยู่ผืนหนึ่ง

แป้งหอมที่ขายตามท้องถนนทั้งหาซื้อแบบที่ถูกใจไม่ได้ ทั้งยังมีราคาแพง หม่านเอ๋อร์จึงลองทำเครื่องหอมใช้เอง ดอกถูหมี่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ นำมาทำเป็นกำยาน ใช้อบเสื้อผ้าและผ้าเช็ดหน้าในวันปกติได้เหมาะยิ่ง

กลางวันยุ่งอยู่กับงาน พอตกกลางคืนจึงอาศัยช่วงว่างเล็กน้อย หม่านเอ๋อร์ก้าวเดินอย่างเบาสบายขึ้นมาก ใต้แสงโคมสีเหลืองนวล ดอกถูหมี่สีขาวสะอาดกลับย้อมด้วยรัศมีสีทอง อาศัยช่วงไร้ผู้คนค่อย ๆ ผลิบานอย่างงดงามอยู่ตรงมุมเรือน

หม่านเอ๋อร์ยืนอยู่บนม้านั่งหินนอกระเบียงทางเดิน มือหนึ่งจับกิ่งดอกไม้ข้างกายไว้ อีกมือยื่นแขนขาวเรียวไปคว้าดอกถูหมี่ด้านบน เด็ดลงมาดอกหนึ่งแล้ววางไว้ตรงปลายจมูกสูดกลิ่น

“กำลังทำอะไรอยู่?”

เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน ทำเอาหัวใจหม่านเอ๋อร์สะดุ้งวูบ ขาอ่อนจนพลัดตกจากม้านั่งหิน ดอกไม้ในมือก็ร่วงลงพื้น

สถานที่แห่งนี้อยู่ตรงมุมเรือน กลางวันยังแทบไม่มีใครผ่านมานอกจากสาวใช้ที่ทำความสะอาดและทำงาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยามค่ำคืน

หม่านเอ๋อร์หันกลับไปด้วยความสงสัย เห็นเพียงรองเท้าหนังสีเทาอมเขียว ชายเสื้อปักลายเมฆมงคลสีทอง คาดเข็มขัดหนังไว้ที่เอว และมีหยกฉงห้อยพู่ประดับอยู่

สายตาของหม่านเอ๋อร์ค่อย ๆ เลื่อนขึ้น

ใต้แสงโคม บุรุษผู้นั้นยืนตระหง่าน มองลงมาจากเบื้องบน แววตาเย็นชา ระหว่างคิ้วมีไอองอาจคมกล้าจนชวนให้หวั่นเกรง

เมื่อมองบุรุษตรงหน้า หม่านเอ๋อร์ก็พลันนึกถึงหนังสือเล่มหนึ่งที่เคยเห็นตอนเข้าไปซื้อหนังสือให้ชุยหลานเจินที่หอหนังสือ ในหนังสือเขียนไว้ว่า “คุณชายผู้สง่างาม มีรูปโฉมงามล้ำ รูปกายพรั่งพร้อม วงศ์ตระกูลสูงศักดิ์สืบทอดมายาวนาน”

ตอนอ่านหนังสือ หม่านเอ๋อร์เคยคิดว่าบุรุษเช่นใดกันจึงจะมีสง่าราศีถึงเพียงนั้น บัดนี้เมื่อมองบุรุษตรงหน้า คนในหนังสือก็พลันมีรูปร่างขึ้นมาในใจ พอนึกถึงเรื่องเหล่านี้ หม่านเอ๋อร์ก็ลืมกฎระเบียบไปชั่วขณะ จ้องมองเขาอย่างไม่วางตา

ระหว่างงานเลี้ยง ชุยเสวียนดื่มสุราไปหลายจอก ทั้งยังได้กลิ่นแป้งหอมฉุนเข้ม จึงรู้สึกอึดอัดในอก เขาออกจากเรือนมาตามลำพังเพื่อเดินเล่น ประจวบเหมาะกับที่เดินผ่านระเบียงแล้วเห็นใครคนหนึ่งเดินอยู่ใต้แสงโคม ครั้นมองเห็นใบหน้าชัดเจน ฝีเท้าก็เผลอก้าวตามไป มองร่างอรชรบอบบางที่ยืนอยู่หน้าซุ้มดอกไม้

ไม่คิดว่าเพียงเอ่ยถามไปประโยคเดียวก็ทำให้นางตกใจจนร่วงจากม้านั่งหิน เขามองคนที่นั่งกองอยู่บนพื้นด้วยความสนใจ ใบหน้าเล็กสะอาดผุดผ่องเผยสีหน้าฉงน ดวงตากระจ่างคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เขา

สาวใช้ในห้องเมื่อครู่ต่างแต่งกายงดงามสะพรั่ง มองเพียงแวบเดียวก็พากันหน้าแดงก้มหน้า ทว่าคนตรงหน้ากลับต่างออกไป ใบหน้าปราศจากเครื่องประทินโฉม แต่กลับจ้องเขาเขม็ง

“มองพอหรือยัง?”

หม่านเอ๋อร์ได้สติ รีบลุกจากพื้นแล้วก้มหน้าอย่างว่าง่าย เอ่ยเรียก “คุณชายรอง”

“เก็บดอกไม้ไปทำอะไร?”

“ทำเครื่องหอมเจ้าค่ะ”

เห็นนางตกจากม้านั่งหิน ชุยเสวียนจึงถามอีกว่า “บาดเจ็บหรือไม่?”

หม่านเอ๋อร์รีบเก็บดอกไม้ใส่ตะกร้า ก้มหน้าตอบว่า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ คุณหนูสี่ยังรออยู่ บ่าวไม่ขอรบกวนสุนทรียารมณ์ของคุณชายแล้ว”

กล่าวจบ หม่านเอ๋อร์ก็ก้มหน้าคารวะ ก่อนหมุนกายเดินย่ำเท้าเบา ๆ ลัดไปด้านหลังดงดอกถูหมี่ ไม่นานก็ลับหายไป

หลังจากนางจากไป ชุยเสวียนจึงค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว มองม้านั่งหินที่หม่านเอ๋อร์เพิ่งเหยียบ ครั้นเพ่งดูให้ดี ในพุ่มหญ้าข้าง ๆ ยังมีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งตกอยู่ บนนั้นมีดอกถูหมี่ที่บานงามดอกหนึ่งร่วงลงมา

เขาเก็บผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา บนนั้นปักดอกชางหลานสีม่วงกิ่งหนึ่ง ราวกับถูกมนตร์สะกด มือที่ถือผ้าเช็ดหน้าค่อย ๆ เลื่อนเข้าใกล้ปลายจมูกแล้วสูดกลิ่น กลิ่นดอกถูหมี่หอมอ่อน ๆ โชยมา

“คุณชาย!”

“คุณชาย!”

เสียงเรียกดังใกล้เข้ามา คนที่ตามหามาคือชิงจู๋ เด็กติดตามข้างกายชุยเสวียน เมื่อเห็นชุยเสวียนยืนอยู่ใต้ดอกถูหมี่เพียงลำพัง ก็ถือโคมเร่งเข้ามาหา

เมื่อเห็นชิงจู๋ มือที่ชุยเสวียนถือผ้าเช็ดหน้าก็เผลอไพล่ไปด้านหลัง กำผ้าไว้ในฝ่ามือแล้วค่อย ๆ ขยุ้มแน่น

“มีเรื่องอะไร?”

“ฮูหยินให้ข้าน้อยมาตามคุณชาย”

พอคิดว่าจะต้องกลับไปยังห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแป้งหอมและชาดอีกครั้ง ชุยเสวียนก็รู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา

“ไปบอกท่านย่ากับท่านแม่ว่า ข้าเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง อีกทั้งดื่มสุราไป จึงรู้สึกอ่อนล้า ขอพักผ่อนก่อน วันพรุ่งนี้ค่อยไปคารวะ”

“ขอรับ”

ชิงจู๋เพิ่งเตรียมตัวจากไป ก็ถูกคนข้างหลังเรียกไว้

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี่?”

ชิงจู๋ตอบว่า “เดิมทีข้าจะไปยังโถงใหญ่ โชคดีที่เมื่อครู่เห็นหม่านเอ๋อร์แห่งเรือนฉือหลาน นางบอกว่าเมื่อครู่เห็นคุณชายเดินมาทางนี้ราง ๆ”

“ราง ๆ?”

“ขอรับ ไม่รู้ว่านางบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ เมื่อครู่เห็นนางเดินกะเผลกด้วย”

บาดเจ็บหรือ?

เมื่อนึกถึงท่าทางที่นางแสร้งทำเป็นไม่เป็นอะไรแล้วรีบจากไป ชุยเสวียนก็อดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ ทิ้งคำว่า “ไปบอกกล่าวเถิด” ไว้แล้วจึงเดินจากไปอย่างสบายอารมณ์

สาวใช้ในเรือนช่วงนี้ต่างวนเวียนอยู่รอบชุยเสวียนราวกับผีเสื้อที่กำลังมีรัก หม่านเอ๋อร์ไม่คิดจะเข้าไปร่วมความครึกครื้นนั้น

เมื่อนางอ้อมพุ่มดอกถูหมี่ สายตาที่เดิมทีอ่อนน้อมพลันชะงัก ความเจ็บจากข้อเท้าทำให้นางอดขมวดคิ้วไม่ได้ ครั้นหิ้วตะกร้าเดินกะเผลกกลับถึงเรือนหล่านเยวี่ย ก็เห็นอวิ๋นเฉียวนั่งหน้าบึ้งอยู่บนเก้าอี้

“เป็นอะไรอีกเล่า? ใครทำให้เจ้าไม่พอใจ?”

“ก็เจ้าตัวนังแพศยาที่กำเริบเสิบสานเสียจนแทบเหาะขึ้นฟ้า ซึ่งอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่านั่นน่ะสิ!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป