ภายในเรือนหล่านเยวี่ย หม่านเอ๋อร์คุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มหน้าลง
“หากรู้แต่แรกว่าเจ้ามีจิตใจเมตตาดุจพระโพธิสัตว์เช่นนี้ วันนี้ข้าจะไปจุดธูปที่วัดทำไม สู้คำนับเจ้าอยู่ในเรือนเสียก็สิ้นเรื่อง”
ผู้พูดคือชุยหลานเจิน คุณหนูสี่แห่งตระกูลชุย บุตรสาวของอนุอุ่น ปีนี้เพิ่งอายุครบ 14 ปี อนุอุ่นสิ้นใจไปตั้งแต่เนิ่น ๆ หลินซื่อเอาใจใส่แต่บุตรชายสองคนกับบุตรสาวหนึ่งคนที่เกิดจากตน ไม่เคยไยดีชุยหลานเจิน ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลชุยสงสารนางที่ยังเยาว์และไร้ที่พึ่ง จึงให้คนจัดเรือนหล่านเยวี่ยซึ่งอยู่ด้านหลังเรือนฉือหลานเป็นห้องอุ่น แล้วให้ชุยหลานเจินย้ายเข้าไปอยู่
หลังหม่านเอ๋อร์ถูกขายเข้าตระกูลชุย นางก็เป็นสาวใช้ชั้นสองคอยปัดกวาดอยู่ในเรือนฉือหลาน ต่อมาจึงได้เลื่อนเป็นสาวใช้ชั้นหนึ่งคอยรับใช้ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า เมื่อชุยหลานเจินย้ายเข้ามา หม่านเอ๋อร์ก็กลายเป็นสาวใช้คนสนิทของนาง
ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน ความผูกพันระหว่างนายบ่าวจึงลึกซึ้งยิ่ง
“บ่าวรู้ผิดแล้ว”
วันนี้ชุยหลานเจินติดตามท่านย่าไปจุดธูปที่วัด เพิ่งกลับถึงเรือนก็ได้ยินชุนซิ่งเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง เมื่อมองคนที่นอนคว่ำอยู่ตรงนั้นด้วยความเจ็บปวดจนแยกเขี้ยวยิงฟัน ในใจก็ทั้งขุ่นเคืองทั้งร้อนรน
วันนี้หม่านเอ๋อร์ล่วงเกินหลินซื่อ นางคิดเพียงว่าตนสร้างความเดือดร้อนให้ชุยหลานเจิน พอเห็นอีกฝ่ายกลับมาก็คุกเข่าลงบนพื้น
น้ำเสียงเสียดสีของเด็กสาวเจือความขุ่นเคืองอยู่เล็กน้อย ทว่านางยังหยิบยาน้ำดอกคำฝอยออกมาพลางกล่าวว่า “พอแล้ว ถูกโบยมาแล้วยังจะคุกเข่าอยู่ตรงนั้นอีก รีบเข้ามา”
ยามนี้ในห้องอุ่นเหลือเพียงนายบ่าวสองคน
หม่านเอ๋อร์นอนคว่ำพาดอยู่บนโต๊ะพิงข้าง ๆ ดวงตากลมใสชุ่มน้ำ ราวกับลูกกวางน้อยที่บาดเจ็บ
“เลิกเสื้อตัวในขึ้น”
หม่านเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็รวบชายเสื้อขึ้น แผ่นหลังขาวผ่องดุจหยกเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเขียวม่วงที่เห็นเด่นชัดเป็นพิเศษ
“ที่เจ้าเคยเอาอกเอาใจมามาจ้าวมาก่อนก็ไม่เสียเปล่า ของดีเหล่านั้นอย่างน้อยก็ได้เข้าท้องอู่เอ๋อร์ไปบ้าง คราวนี้เขาลงมือเบากว่าครั้งก่อน ๆ มาก มิฉะนั้น หากโบยสิบทีเหมือนทุกครั้ง เนื้อคงแตกเลือดคงไหล ถึงตอนนั้นเจ้าคงเจ็บจนตาย”
กล่าวจบ ชุยหลานเจินถูน้ำมันดอกคำฝอยบนฝ่ามือจนร้อน แล้วนวดไปมาบริเวณเอวและแผ่นหลังของนาง เพื่อให้ตัวยาซึมเข้าสู่ผิว
หม่านเอ๋อร์บิดใบหน้าเล็ก ๆ ก่อนกล่าวอย่างน่าสงสาร “เจ็บ”
“เจ็บหรือ?”
ชุยหลานเจินทำหน้าดูแคลน น้ำเสียงเสียดสี “พระโพธิสัตว์ยังร้องเจ็บเป็นด้วยหรือ? อ้อ เจ้าไม่ใช่พระโพธิสัตว์ธรรมดา แต่เป็นพระโพธิสัตว์มีชีวิต”
เมื่อน้ำมันซึมเข้าสู่ผิว ความรู้สึกร้อนแสบก็เริ่มแผ่ซ่านจากบริเวณที่ถูกโบย ทั้งร้อนทั้งเจ็บ
“คุณหนู อย่าล้อบ่าวเลย” น้ำเสียงของหม่านเอ๋อร์เจือเสียงสะอื้นอยู่เล็กน้อย
“สมควรแล้ว”
ชุยหลานเจินกล่าวพลางผ่อนแรงมือลงเล็กน้อย “ชุนซิ่งเล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว เจ้าช่างกล้าหาญนัก”
หลินซื่อไม่ชอบชุยหลานเจินที่เป็นบุตรอนุ อีกทั้งก่อนอนุอุ่นสิ้นใจ ทั้งสองก็เคยมีเรื่องบาดหมางกัน หลินซื่อจึงไม่เคยไต่ถามทุกข์สุขของชุยหลานเจินตามปกติ แม้แต่ชุยหลานเจินเองก็ยังไม่กล้ารับรองว่าจะได้รับความเมตตาจากหลินซื่อ นับประสาอะไรกับสาวใช้ตัวเล็ก ๆ อย่างหม่านเอ๋อร์
วันนี้หลินซื่อแม้จะฟังคำพูดของหม่านเอ๋อร์ ท้ายที่สุดก็ยังเกรงใจฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลชุย หม่านเอ๋อร์เป็นสาวใช้ที่ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดปรานที่สุด หลินซื่อเองก็ไม่แน่ใจว่าการที่หม่านเอ๋อร์มาหานางวันนี้ เป็นการเตือนจากแม่สามีหรือไม่
“เจ้าฉลาดที่เริ่มจากอนาคตของพี่รอง ทำให้ท่านแม่ต้องชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียด้วยตนเอง แต่เรื่องวันนี้หุนหันและเสี่ยงเกินไป คราวหน้าอย่าทำเช่นนี้อีก”
หม่านเอ๋อร์เพียงแค่เสี่ยงพนันเท่านั้น
แม้กฎหมายในราชสำนักจะห้ามมิให้สังหารบ่าวไพร่ตามอำเภอใจ ทว่าขุนนางย่อมช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ตราบใดที่ราษฎรไม่ร้องทุกข์ ทางการก็ไม่ไต่ถาม ในยุคสมัยเช่นนี้ ตระกูลใหญ่สังหารสาวใช้สักคนตามอำเภอใจ ก็ง่ายดายราวกับบี้มดให้ตาย ต่อให้มีคนล่วงรู้ เพียงหาเหตุผลสักข้อก็ปิดเรื่องได้โดยง่าย แล้วจะมีผู้ใดใส่ใจเล่า?
หากมีคนในราชสำนักคิดขัดขวางคุณชายรอง ก็ไม่มีทางเป็นสาวใช้ตัวเล็ก ๆ ที่ไร้ความสำคัญอย่างหยุนเยียน
แต่หลินซื่อไม่กล้าเสี่ยงพนัน ตระกูลชุยเป็นตระกูลเก่าแก่สืบทอดมาร้อยปี ทว่าในนครลั่วจิงมีผู้ทรงอำนาจอยู่มากเพียงใด? ชุยเสวียนก้าวหน้าในหน้าที่การงานมาตลอดทาง ยากจะรับรองว่าจะไม่มีผู้ใดริษยาและจับตาดู ต่างเฝ้ารอให้ตระกูลชุยเกิดเรื่อง เพื่อฉวยโอกาสสร้างความยุ่งยาก
ดังนั้นตอนหม่านเอ๋อร์ร้องขอความเมตตา นางจึงยกอนาคตของคุณชายรองเป็นสำคัญ ทุกคำที่กล่าวล้วนคำนึงถึงคุณชายรอง
โชคดีที่หม่านเอ๋อร์พนันถูก!
ยามโกรธจัด ฮูหยินหลินย่อมคิดไม่ลึกซึ้งถึงเพียงนั้น แต่ไม่มีทางเสี่ยงอนาคตของบุตรชายตนโดยง่าย
ฟังดูแล้วทุกอย่างล้วนมีเหตุผล ทว่าหากวันนี้หลินซื่อสงบใจไตร่ตรองให้ดี ก็จะพบว่าคำพูดของหม่านเอ๋อร์เกินจริงไปมาก
ถึงตอนนั้น เกรงว่าชีวิตน้อย ๆ ของหม่านเอ๋อร์คงรักษาไว้ไม่ได้ อย่างเลวร้ายที่สุดก็ต้องถูกขายออกไป
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ใจของหม่านเอ๋อร์ก็หนักอึ้ง นางเองก็รู้สึกว่าวันนี้หุนหันเกินไป จึงกล่าวเพียงว่า “คราวหน้าบ่าวไม่กล้าแล้ว”
“ช่างเถิด” กล่าวจบ ชุยหลานเจินก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “แม้ท่านแม่จะละเว้นหยุนเยียน แต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้เจ้าอยู่ในสายตาได้พ้น ๆ พอดีหลายวันนี้เจ้าอยู่ในห้องช่วยข้าคัดพระสูตร อย่าออกไปข้างนอกบ่อย”
“เจ้าค่ะ”
เป็นดังที่คาดไว้ พอตกกลางคืน หลินซื่อทบทวนคำพูดของหม่านเอ๋อร์อย่างละเอียด ก็รู้สึกว่าตนถูกหลอกใช้ ในใจยิ่งเดือดดาล นางโยนหวีไม้ในมือทิ้ง กระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง
“นังหญิงแพศยา สาวใช้คนเดียวก็ยังกล้ามาก่อเรื่องต่อหน้าข้า!”
มามาหวังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบปลอบว่า “ก็แค่สาวใช้คนหนึ่งเท่านั้น วันหลังหาเหตุลงโทษแล้วส่งไปอยู่ที่ไร่ในชนบท หรือหาหญิงจัดหาคนมาขายไป ฮูหยินไม่ควรเก็บมาโกรธเคืองเลยเจ้าค่ะ”
“ฮึ อนาคตของบุตรชายข้าต้องให้สาวใช้มาชี้แนะด้วยหรือ? ต่อให้ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดปรานนางแล้วอย่างไร? ปกติก็แค่รับใช้อยู่ในเรือนหล่านเยวี่ย ช่างมีนายเช่นไร บ่าวก็เป็นเช่นนั้น เสแสร้งได้เหมือนกันไม่มีผิด!”
พอนึกว่าหม่านเอ๋อร์เป็นสาวใช้ของชุยหลานเจิน เพลิงโทสะในใจหลินซื่อก็ถูกเรื่องเก่าแก่จุดให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
อนุอุ่นเคยเป็นสาวใช้ที่ซื้อเข้ามาในจวน หลังเข้าตระกูลชุยก็รับใช้หลินซื่อมาโดยตลอด นิสัยใจคอก็นับว่าสงบเสงี่ยม
แต่ตอนหลินซื่อตั้งครรภ์ชุยหลานถิง คุณหนูสาม อนุอุ่นต้มน้ำรับใช้นายท่านล้างเท้า จากนั้นก็รับใช้กันไปมาจนถึงเตียง รอจนหลินซื่อพ้นระยะอยู่ไฟ ท้องของอนุอุ่นก็ใกล้ปิดบังไม่อยู่แล้ว
เมื่อเป็นเช่นนี้ หลินซื่อก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนยอมรับ ทว่าเรื่องในเรือนหลัง นายท่านจะใส่ใจไต่ถามอย่างละเอียดทุกวันได้อย่างไร
อนุอุ่นถูกหลินซื่อกลั่นแกล้งทรมานจนเจ็บช้ำ ผ่านไปไม่กี่ปีก็ล้มป่วยเสียชีวิต
เมื่อเห็นหลินซื่อนึกถึงเรื่องเก่า มามาหวังก็กลอกตาคราหนึ่ง แสร้งถอนใจแล้วกล่าวว่า “สาวใช้ที่มาจากข้างนอกย่อมสู้บ่าวที่เกิดในจวนไม่ได้ บ่าวพวกนี้เก็บความคิดไม่สมควรเอาไว้ในใจ แล้วไปปรากฏตัวต่อหน้าคุณชายรองเพื่อเรียกร้องความสนใจเสียจริง”
นายบ่าวทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ แม่นมที่อยู่ด้านนอกก็เข้ามารายงานจากหลังฉากบังตา
“ฮูหยิน ตามที่ท่านสั่งจัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”
ฮูหยินหลินเลิกคิ้ว มองมามาหวังพร้อมส่งสายตาให้ มามาหวังเข้าใจทันที จึงเดินอ้อมฉากบังตาออกไปมอบเงินรางวัลให้ แม่นมผู้นั้นได้รับเงินแล้วก็จากไปอย่างยินดี
มามาหวังกลับเข้ามาในห้อง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ นางจึงกล่าวว่า “คุณชายรองยามนี้ถึงวัยหารือเรื่องแต่งงานแล้ว บุรุษหนุ่มเลือดลมพลุ่งพล่าน อย่าปล่อยให้หญิงแพศยาเหล่านั้นทำเสียเรื่องเป็นอันขาด”
สาวใช้ในจวนแม้มีบางคนไม่สงบเสงี่ยม แต่ก็ยังดีกว่าหอนางโลมข้างนอก หลินซื่อเห็นด้วยอย่างยิ่ง จึงพยักหน้า “เจ้าพูดมีเหตุผล ถึงเวลาคัดสาวใช้ที่ถูกใจสักสองคน แต่งหน้าแล้วส่งไปปรนนิบัติ”
กล่าวจบ หลินซื่อก็หันกลับมามองมามาหวัง แล้วถามว่า “ชิวไหวบุตรสาวเจ้า ปีนี้อายุสิบหกแล้วกระมัง?”
มามาหวังยินดีในใจ ยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าค่ะ พอผ่านเดือนสี่ก็จะครบสิบหกแล้ว”
หลินซื่อพยักหน้าเล็กน้อย “ชิวไหวมีนิสัยอ่อนโยนสุขุม แม้รูปโฉมไม่โดดเด่น แต่ก็สง่างามหมดจด พรุ่งนี้เจ้าบอกนางสักคำ”
“เจ้าค่ะ”
เมื่อพูดถึงเรื่องเหล่านี้ หลินซื่อก็นึกถึงใบหน้าของชุยหลานเจินที่คล้ายอนุอุ่นอย่างยิ่ง จึงอดกล่าวเสียดสีไม่ได้
“คัดคนที่ไว้ใจได้สักสองคน ย่อมดีกว่านังสาวใช้ชั้นต่ำที่ยั่วยวนบุรุษจนปีนขึ้นเตียง!”
“ฮัดเช้ย!”
ภายในเรือนหล่านเยวี่ย ชุยหลานเจินขยี้จมูกที่คันยุบยิบ จากนั้นก็ยื่นมือไปจิ้มหน้าผากหม่านเอ๋อร์
“วันนี้หากคนที่เจ้าช่วยเป็นคนอื่นก็แล้วไป แต่ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดต้องเป็นหยุนเยียน?”