“เรือนฟังสนเกิดเรื่องแล้ว!”
ยามสาวน้อยชุนซิ่งจากเรือนฉือหลานวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในครัวเล็ก หม่านเอ๋อร์กำลังเตรียมขนมแป้งอบดอกไม้
นี่เป็นของที่ฮูหยินผู้เฒ่าระบุไว้ก่อนออกจากจวนว่าต้องการรับประทาน หม่านเอ๋อร์จึงไม่กล้าชักช้า แต่เช้าตรู่ก็ลงมือวุ่นอยู่ในครัว ครั้นเห็นชุนซิ่งตรงดิ่งมาหาตน นางจึงเงยหน้าขึ้น เผยใบหน้างดงามผุดผ่อง
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น ถึงได้ลนลานเช่นนี้”
“หยุนเยียนเกิดเรื่องแล้ว...”
ชุนซิ่งเท้าเอว สูดหายใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเล่าเรื่องที่อู่เอ๋อร์บอกนางให้หม่านเอ๋อร์ฟังรวดเดียวราวกับเทถั่วออกจากกระสอบ
เมื่อฟังจบ ใบหน้าของหม่านเอ๋อร์พลันหม่นหมองลง
ชุนซิ่งกล่าวต่อ “หยุนเยียนขอร้องให้อู่เอ๋อร์มาตามเจ้า ทั้งยังบอกว่าเจ้าติดค้างน้ำใจนางอยู่ครั้งหนึ่ง”
หม่านเอ๋อร์ก้มหน้านิ่ง นางติดค้างน้ำใจหยุนเยียนอยู่จริง ทั้งยังเป็นน้ำใจครั้งใหญ่ ทว่านางเป็นเพียงสาวใช้สามัญคนหนึ่ง ยามนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากับคุณหนูสี่ไปจุดธูปขอพรที่วัด ต่อให้อยากวิงวอนขอให้ผู้ใดช่วย ก็ไม่มีเทพองค์ใดให้คุกเข่าโขกศีรษะขอร้อง
หลังใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง หม่านเอ๋อร์ก็ตัดใจวางงานในมือลง หยิบเงินติดตัว แล้วมุ่งหน้าไปทางเรือนฟังสน
ภายในเรือนฟังสน เสียงไม้กระบองทุบลงมาอย่างหนักหน่วงปะปนกับเสียงร้องไห้โหยหวน บ่าวหญิงและสาวใช้ในเรือนต่างก้มหน้ายืนนิ่ง ไม่กล้าหายใจแรง เบื้องหน้ามีม้านั่งยาวตัวหนึ่ง บนม้านั่งมีสาวใช้ร่างเล็กถูกมัดไว้ เสื้อคลุมชั้นนอกถูกถอดออก
แผ่นหลังและสะโพกของนางชุ่มโชกไปด้วยเลือด มวยผมคลายหลุด ปอยผมตกลงมา แม้ยังพอมองเห็นเค้าความงามอยู่บ้าง ทว่าใบหน้าเล็กซีดขาวชุ่มไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากถูกกัดจนแตกมีเลือดซึม
สาวใช้ที่ถูกเฆี่ยนคือหยุนเยียน สาวใช้ชั้นหนึ่งที่คอยปรนนิบัติคุณชายใหญ่แห่งตระกูลชุย ชุยเจี่ยน รับหน้าที่ชงชาในห้องหนังสือ
วันนี้นายท่านชุยแห่งตระกูลชุย ชุยฮ่าว ตั้งใจมาหาคุณชายใหญ่ถึงเรือน พอผลักประตูเข้าไปก็เห็นทั้งสองกำลังแนบชิดพัวพันกันอยู่บนเตียงในห้องหนังสือ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย
ตระกูลชุยเป็นตระกูลขุนนางผู้ทรงเกียรติในราชสำนัก ยึดถือจารีตอย่างเคร่งครัด
คุณชายร่วมอภิรมย์กลางวันแสก ๆ หากเรื่องแพร่ออกไปจะเป็นเช่นไร?
นายท่านชุยโกรธเกรี้ยวยิ่ง บัดนี้คุณชายใหญ่ถูกลงโทษให้ไปคุกเข่าที่ศาลบรรพชน ส่วนหยุนเยียนถูกลงโทษให้รับไม้กระบอง 50 ที
สตรีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ปีกไก่ด้านหน้า สวมอาภรณ์ผ้าแพรลายเมฆสีเหลืองอ่อน คือหลินซูอิน ฮูหยินเอกผู้เป็นนายหญิงแห่งตระกูลชุยในยามนี้ ด้านหลังนางมีสตรีวัยเยาว์ยืนอยู่ผู้หนึ่ง นางคือฮูหยินของคุณชายใหญ่ชุยเจี่ยน สกุลเจียง
เสียงร้องไห้ของหยุนเยียนจากแหลมดังแผ่วเบาลง ไม้กระบองที่กำลังฟาดหยุดชะงัก บ่าวชายหันไปค้อมศีรษะให้สตรีผู้เป็นนายทั้งสองของจวน
“ฮูหยิน นางหมดสติไปแล้ว”
หลินซูอินสีหน้าเคร่งขรึม วางถ้วยชาในมือลง แล้วมองหยุนเยียนที่ร่อแร่เบื้องหน้า
“สาดน้ำให้ฟื้น แล้วเฆี่ยนต่อ!”
น้ำเย็นถังหนึ่งสาดราดลงมา หยุนเยียนที่หมดสติไปถูกสำลักจนฟื้น เสียงไอของนางแผ่วเบาราวเสียงยุง
“ฮูหยิน...”
ยามนี้หยุนเยียนหายใจรวยริน มุมปากมีเลือด ทุกครั้งที่เอ่ยปากก็มีเลือดทะลักออกมา
ชุยเจี่ยนชมชอบสตรีงามและเครื่องประทินโฉม ในเรือนมีอนุภรรยาหลายคน ไม่นับสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย หยุนเยียนมาถึงเรือนฟังสน ถูกชุยเจี่ยนแตะต้องร่างกายแต่กลับไม่ได้สถานะใด นางจึงทำได้เพียงเป็นสาวใช้ชงชาในห้องหนังสือ
“ฮูหยิน ข้าน้อยถูกใส่ความ ข้าน้อยมิได้ยั่วยวนคุณชายใหญ่ เป็น...เป็นคุณชายใหญ่ต่างหากที่ลากข้าน้อยเข้าห้อง...”
หลินซูอินไหนเลยจะยอมฟังคำเช่นนี้ คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากัน แววตาวาวโรจน์
“เฆี่ยน! เฆี่ยนต่อไป!”
“หญิงแพศยาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง บังอาจคิดเกินฐานะของตน แล้วยังกล้าใส่ร้ายเจ้านายอีก!”
“ช้าก่อน!”
เสียงใสกังวานดังมาจากนอกเรือน หม่านเอ๋อร์รวบรวมความกล้า ไม่สนสายตาคนรอบข้าง เดินตรงไปเบื้องหน้าหลินซูอินแล้วคุกเข่าลง เอ่ยว่า “ขอฮูหยินสุขสบาย”
จากนั้นนางหันไปกล่าวกับสกุลเจียงที่ยืนอยู่ด้านหลังหลินซูอิน “ขอฮูหยินน้อยสุขสบาย”
เมื่อเห็นว่าเป็นหม่านเอ๋อร์ แววตาหลินซูอินก็เย็นเยียบ นางแค่นหัวเราะ “เจ้าช่างกล้านัก ถึงกับบังอาจขวางข้า?”
“ฮูหยิน ข้าน้อยมิกล้า”
หลินซูอินไม่ยอมลดราวาศอก “หากเจ้ายังไม่หลีกไป ข้าจะเฆี่ยนเจ้าพร้อมกันด้วย”
หัวใจหม่านเอ๋อร์เต้นระรัว ถึงกระนั้นนางยังกัดฟัน ก้มหน้ากล่าวว่า “เพื่ออนาคตของคุณชายรอง ขอฮูหยินโปรดเมตตาด้วย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินซูอินจึงยกมือขึ้น บ่าวชายที่อยู่ข้างหยุนเยียนรีบเก็บไม้กระบองแล้วถอยไปด้านข้าง
“มีเหตุผลอันใด?”
หม่านเอ๋อร์ผ่อนลมหายใจ ก่อนกล่าวช้า ๆ ว่า “วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากับคุณหนูสี่ไปจุดธูปขอพรที่วัดฮว่าชิง ภายในจวนไม่ควรมีเหตุเลือดตกยางออก”
“คุณชายรองได้รับเลือกให้เป็นสหายร่วมศึกษาขององค์รัชทายาทตั้งแต่เยาว์วัย ต้นปีนี้ยังได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากฝ่าบาท คนทั้งจวนต่างรู้ดีว่าอนาคตของคุณชายรองย่อมรุ่งโรจน์ ทว่า...”
คุณชายรองที่หม่านเอ๋อร์กล่าวถึงก็คือชุยเสวียน คุณชายรูปงามผู้เลื่องชื่อแห่งนครลั่วจิง เขาแต่งกลอนได้ตั้งแต่อายุสามขวบ เขียนร้อยแก้วได้เมื่ออายุเจ็ดขวบ อายุแปดขวบก็ได้รับเลือกให้เข้าไปในตำหนักบูรพา เป็นสหายร่วมศึกษาขององค์รัชทายาท ก่อนจะสวมกวานก็ได้รับแต่งตั้งเป็นไท่จื่อจงอวิ่น ดำรงตำแหน่งขุนนางขั้นห้า ต้นปีนี้เลื่อนตำแหน่งรวดเดียวสามขั้น เข้าสู่สำนักฮั่นหลินและสำนักใน รับตำแหน่งจ้านซื่อแห่งจวนจ้านซื่อ มีหน้าที่ช่วยงานองค์รัชทายาทโดยเฉพาะ
ยังเยาว์วัยกลับได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาทถึงเพียงนี้ ภายหน้าย่อมมีอนาคตสดใสเป็นแน่
หม่านเอ๋อร์กล่าวถึงเพียงครึ่งเดียวก็หยุดลง เมื่อหลินซูอินได้ยินว่ามีเรื่องเกี่ยวพันกับอนาคตของบุตรชาย จึงเอ่ยต่อว่า “พูดต่อไป”
“คนสามัญไม่มีความผิด แต่ครอบครองหยกงามย่อมเป็นภัย คุณชายรองได้รับความชื่นชมในราชสำนัก เบื้องหลังย่อมมีคนชั่วคอยจับจ้อง ฝ่าบาททรงปกครองแผ่นดินด้วยคุณธรรมและเมตตาต่อผู้ใต้ปกครอง อีกทั้งกฎหมายในราชสำนักยังห้ามสังหารบ่าวไพร่ตามอำเภอใจ หากวันนี้ฮูหยินสั่งลงโทษสาวใช้จนตาย เกรงว่าผู้มีเจตนาร้ายจะฉวยโอกาสนำไปกล่าวหา”
หม่านเอ๋อร์ไม่ได้กล่าวต่อ ทว่าหลินซูอินกลับเก็บคำพูดนั้นมาคิด
ชุยเจี่ยนมีคุณธรรมเช่นไร หลินซูอินจะไม่รู้ได้อย่างไร? เพียงแต่วันนี้นายท่านโกรธเกรี้ยว กล่าวโทษว่านางอบรมบุตรชายไม่ดี นางจึงระบายโทสะลงบนหยุนเยียนเท่านั้น
ชุยเจี่ยนบัดนี้อายุสามสิบ ดำรงตำแหน่งผู้ตรวจการกรมคลัง ขั้นหก เขาไม่ใส่ใจสร้างผลงานในเส้นทางขุนนาง กลับชมชอบสตรีงามและเครื่องประทินโฉม คลุกคลีอยู่ท่ามกลางสตรีทั้งวัน สกุลเจียงเพิ่งเข้าจวนได้เดือนเดียว เขาก็ยกอนุภรรยาเข้ามาเพิ่มอีกสองคน หากนับสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้วย สตรีข้างกายเขามีไม่น้อยกว่าสิบคน
ตระกูลชุยสืบทอดชื่อเสียงอันดีงามมาหลายชั่วอายุคน มีเกียรติยศมั่นคงในราชสำนัก เรื่องอื้อฉาวของชุยเจี่ยนย่อมไม่กล้าแพร่งพรายออกไป
แต่ชุยเสวียนนั้นต่างออกไป ยามนี้เขาเป็นคนโปรดในพระเนตรของฝ่าบาท ลับหลังไม่รู้ว่ามีคนมากมายเพียงใดมองเขาเป็นเสี้ยนหนาม หากอนาคตของชุยเสวียนต้องเสียหาย นั่นต่างหากคือเรื่องใหญ่
สาวใช้ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง หากทำให้เส้นทางเลื่อนตำแหน่งของชุยเสวียนในภายหน้าต้องมัวหมอง นั่นย่อมเป็นการได้ไม่คุ้มเสีย
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินซูอินก็เข้าใจแจ่มแจ้ง จึงกล่าวว่า “ช่างเถิด เห็นแก่ที่เจ้าจงรักภักดีต่อจวนชุยมาหลายปี วันนี้ข้าจะไม่ถือสาเรื่องนี้กับเจ้า อีกอย่าง เรื่องที่เกิดขึ้นในเรือนฟังสนวันนี้ ห้ามผู้ใดแพร่งพรายออกไป มิฉะนั้นระวังหนังของพวกเจ้าไว้ให้ดี!”
บ่าวไพร่ทุกคนในเรือนต่างพยักหน้ารับคำ
“ขอบพระคุณฮูหยิน”
หม่านเอ๋อร์ก้มหน้า โขกศีรษะให้ฮูหยินหลินสามครั้งด้วยความซาบซึ้ง
หลินซูอินเหลือบมองหยุนเยียน “ไปตามแม่ค้าทาสมา แล้วขายนางออกไป”
ทว่าโทสะในใจหลินซูอินยังไม่มอดดับ ทั้งยังถูกหม่านเอ๋อร์ใช้คำพูดไม่กี่ประโยคบีบให้ต้องยอมปล่อยหยุนเยียน นางย่อมไม่ปล่อยหม่านเอ๋อร์ไปโดยง่าย
หลินซูอินหันไปถามบ่าวชายที่อยู่ด้านข้าง “เหลืออีกกี่ไม้?”
“เรียนฮูหยิน เหลืออีกสิบไม้”
หลินซูอินพยักหน้า วางถ้วยชาในมือลง “วันนี้ข้าได้เห็นมิตรภาพระหว่างพี่น้องช่างลึกซึ้งนัก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็รับโทษแทนนางเถิด”
หม่านเอ๋อร์รีบก้มหน้า “เจ้าค่ะ ขอบพระคุณฮูหยินที่เมตตา”
เมื่อสั่งการทุกอย่างเรียบร้อย หลินซูอินจึงลุกขึ้น เดินจากไปอย่างเชื่องช้า
หยุนเยียนหมดเรี่ยวแรง ร่างอ่อนยวบตกจากม้านั่ง หญิงชราหน้าดุคนหนึ่งจับหม่านเอ๋อร์กดลงบนม้านั่งยาว บ่าวชายอู่เอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ฉวยจังหวะก้มตัว กระซิบข้างหูหม่านเอ๋อร์ว่า “พี่หญิงอย่ากังวล ข้าจะลงมือเบาหน่อย”
อู่เอ๋อร์ บ่าวชายผู้เอ่ยวาจา เป็นบุตรชายของแม่นมจ้าวแห่งเรือนฉือหลาน
แม้อู่เอ๋อร์จะผ่อนแรงให้ ทว่าไม้กระบองสิบครั้งก็ยังฟาดลงอย่างเต็มแรง ต่อให้ไม่มีเลือดตกก็คงต้องพักรักษาตัวหนึ่งถึงสองเดือน
หลังรับโทษครบ หม่านเอ๋อร์ขมวดคิ้ว อดทนต่อความเจ็บปวด พลิกตัวลงจากม้านั่ง ครั้นเห็นหญิงชรากำลังจะลากหยุนเยียนออกไป นางก็รีบหยิบเงินสิบตำลึงกับเหรียญทองแดงอีกกำหนึ่งที่เตรียมมา ยัดใส่มือหญิงชรา
“แม่นมทั้งสอง โปรดช่วยให้แม่ค้าทาสหาที่ไปดี ๆ ให้หยุนเยียนด้วย”
หญิงชราทั้งสองรับเงินไป แล้วลากหยุนเยียนออกจากประตู
หยุนเยียนที่ยังเหลือลมหายใจหันกลับมามองหม่านเอ๋อร์ ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา ลมหายใจแผ่วเบาราวเส้นด้าย
“คุณหนู ขอโทษ...”