หยางเอ้อลวี่เต็มไปด้วยความสงสัยในใจ ทำไมจู่ ๆ เขาถึงฟังเม่นพูดรู้เรื่องได้ล่ะ? หรือพวกภูตประหลาดเหล่านี้ฝึกฝนจนพูดภาษาคนได้? เขาครุ่นคิดอยู่นานก็ยังหาคำตอบไม่ได้
เขานั่งอยู่ในเต็นท์ ดึงเชือกแดงเส้นหนึ่งออกมาจากกางเกงขนแกะเก่าที่เลิกใส่แล้ว จากนั้นก็เอื้อมมือไปมัดเสี่ยวไป๋ที่ขดตัวเป็นลูกเม่นไว้ คนรุ่นก่อนในบ้านเกิดเคยเล่าว่า หากจับภูตประหลาดที่บำเพ็ญจนมีตบะได้ ต้องใช้เชือกแดงมัดไว้ ไม่อย่างนั้นพริบตาเดียวมันก็จะหลุดหนีไป
“โธ่เอ๊ย มัดฉันทำไม! โดนจุดจั๊กจี้ของฉันแล้วนะ!” เสี่ยวไป๋ เม่นน้อย บิดตัวไปมาแล้วโวยวายอย่างไม่พอใจ
หยางเอ้อลวี่มองท่าทางของมันแล้วกลับรู้สึกว่าน่าสนใจ เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคู่หนึ่ง แล้วจิ้มพุงเสี่ยวไป๋เบา ๆ
“อย่าดิ้นสิ ตอบมาตามตรง บอกมาว่าเพื่อนอีกสองตัวอยู่ที่ไหน ฉันจะจับพวกมันมาให้ครบ แล้วจับลงหม้อต้มทีเดียวทั้งสามตัว”
เสี่ยวไป๋ส่งเสียงฮึดฮัดสองที “อย่าคุยโวไปหน่อยเลย ฝีมืออย่างนายจับสองตัวนั้นไม่ได้หรอก พวกมันวิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่ายอีก”
นอกเต็นท์ แมวดำตัวใหญ่เหลยเฮยกับพังพอนเหล่าหวงกำลังย่อตัวอยู่ในมุมมืด กลั้นหายใจแอบฟังบทสนทนาข้างในอย่างไม่ตกหล่นสักคำ
“นี่ เล่าให้ฉันฟังหน่อย ฉันอยู่มาตั้งนาน เพิ่งเคยเจอภูตที่บำเพ็ญจนกลายเป็นภูตได้ พวกนายสามตัวบำเพ็ญจนมีตบะได้ยังไงกัน? แคว้นต้าเซี่ยก็ไม่เห็นมีข่าวว่าสัตว์ทุกชนิดจะบำเพ็ญจนกลายเป็นภูตได้ง่าย ๆ นี่ โดยเฉพาะนาย”
ระหว่างพูด หยางเอ้อลวี่ก็ใช้ตะเกียบในมือจิ้มพุงเสี่ยวไป๋ซ้ำ ๆ
“โอ๊ย อย่าสิ! อยากถามก็ถามมา อย่ามาจับโน่นจับนี่ได้ไหม!” เสี่ยวไป๋ถูกจิ้มจนบิดตัวไปมา หนามทั่วร่างก็ไหวตามไปด้วย
“งั้นก็รีบพูดมา!”
เสี่ยวไป๋ยังไม่ทันได้ตอบ ก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้นตรงปากเต็นท์
แววตาหยางเอ้อลวี่พลันเย็นเยียบ พอหันไปก็เห็นก้นใหญ่มีขนฟูโผล่อยู่ตรงรอยแยกของผ้าเต็นท์—เป็นเหล่าหวงที่แอบย่องกลับมานั่นเอง!
เขาระแวดระวังขึ้นมาทันที คำพูดของคนรุ่นก่อนผุดขึ้นในหัว พังพอนเจ้าเล่ห์ที่สุด แอบผายลมทีเดียวก็ทำให้คนมึนจนหมดสติ ทั้งยังทำให้สติเลอะเลือนได้!
เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าเต็นท์จะขาดหรือไม่ ยกขาขึ้นถีบออกไปเต็มแรงทันที!
“โอ๊ย ฉิบหายแล้ว!”
เหล่าหวงเพิ่งกลั้นลมหายใจเตรียมผายลมใส่ในเต็นท์เพื่อช่วยเพื่อน ก็ไม่คิดเลยว่าจะถูกถีบเข้าอย่างจัง พังพอนตัวเหลืองปลิวขึ้นกลางอากาศ กลิ้งตลบไปหลายตลบ ก่อนจะตกลงไปในลำธารใต้สะพานดังตูม
ลมที่อุตส่าห์กลั้นไว้ตั้งนานถูกปล่อยลงน้ำจนหมด กระเซ็นเป็นละอองน้ำขึ้นมา
เหล่าหวงเปียกโชก ขนแนบติดลำตัว มันตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งอย่างทุลักทุเลด้วยความโมโหจนแยกเขี้ยว ขนทั่วตัวชี้ฟู
“ไอ้สัตว์สองขาเอ๊ย! ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้าง!”
มันกางกรงเล็บแล้วพุ่งเข้าไปหมายแก้แค้น
หยางเอ้อลวี่ยกมือเปิดไฟฉายแรงสูงทันที แสงขาวแสบตาส่องตรงไปข้างหน้า มืออีกข้างถือมีดทำครัวที่วาววับ ท่าทางดุดันน่ากลัว
เหล่าหวงหดหัวลง หงอไปในพริบตา ภาพตอนที่คนผู้นี้บ้าคลั่งถึงขั้นจะจับภูตลงหม้อต้มยังติดตา มันไม่กล้าขยับเข้าไปแม้แต่ครึ่งก้าว รีบหันหลังวิ่งหนีหายวับไปอีกครั้ง
หยางเอ้อลวี่รู้ดีว่าขาตัวเองยังไม่หายเจ็บ จะไล่ตามเจ้าตัวเล็กที่คล่องแคล่วแบบนี้ทันได้อย่างไร เขาจึงไม่คิดเปลืองแรง ยิ่งกว่านั้นยังกลัวว่านี่จะเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำ จึงหันกลับเข้าเต็นท์ทันที คอยเฝ้าเม่นน้อยที่ถูกมัดอยู่ในมืออย่างแน่นหนา
“พังพอนตัวนี้เจ้าเล่ห์จริง ๆ! เม่นน้อย รีบสารภาพมาตามตรง ถ้ายังไม่พูด ฉันจะจับนายต้มก่อนเลย!”
เสี่ยวไป๋ขดตัวเป็นก้อน อธิบายอย่างน้อยใจว่า “จะต้มฉันทำไมล่ะ? ทั้งตัวฉันมีเนื้อไม่ถึงสองตำลึง แถมมีแต่หนามแข็ง ๆ ถอนยังไงก็ไม่หมด กินไม่ได้หรอก!”
หยางเอ้อลวี่หัวเราะเยาะ “ไม่เป็นไร นายไม่อร่อยก็ช่างสิ แมวดำตัวใหญ่ดูเนื้อเยอะ อ้วนตุ้ยนุ้ย เอามาต้มกำลังดี”
เหลยเฮย แมวดำตัวใหญ่ที่แอบฟังอยู่นอกเต็นท์ ใจหล่นวูบ มันแอบด่าลั่นในใจว่า ฉิบหาย! สัตว์สองขาตัวนี้เล็งฉันแล้วนี่หว่า! ไม่ใช่คนดีเลยจริง ๆ!
หยางเอ้อลวี่ซักต่อ “รีบพูดมา! พวกนายสามตัวมาจากไหนกันแน่? ทำไมถึงแอบขโมยข้าวฉันกินทุกวัน?”
เสี่ยวไป๋ไม่พอใจขึ้นมาทันที มันยืดตัวกลมป้อมแล้วโวยวาย “พูดแบบนี้ได้ยังไง! ใครขโมยข้าวนายกัน? พวกเราสามตัวบำเพ็ญอยู่ใต้สะพานนี้มาหลายปีแล้วต่างหาก นายเพิ่งมาแย่งพื้นที่ของพวกเราไปต่างหาก!”
หยางเอ้อลวี่ถึงกับชะงัก ยกมือเกาหัวด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ “อะไรนะ? พวกนายยังแบ่งเขตแดนกันด้วยเหรอ? ตัวเล็ก ๆ แค่สามตัวนี่นะยังมาขีดเขตแดน? ทำไมไม่บอกไปเลยล่ะว่าทั้งเมืองซ่างไห่เป็นของพวกนาย?”
คำพูดนี้ทำให้เสี่ยวไป๋เถียงไม่ออก มันอึกอักอยู่นานก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ
ผ่านไปครู่ใหญ่ มันถึงพึมพำเสียงอ่อย “ก็...เรื่องอะไรก็ต้องมีมาก่อนได้ก่อนสิ พวกเราเฝ้าที่นี่มาหลายปีแล้ว ที่นี่ก็เป็นสถานที่บำเพ็ญของพวกเรา!”
หยางเอ้อลวี่หัวเราะเยาะ ใช้ตะเกียบจิ้มลูกเม่นเบา ๆ อีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “อย่ามาพูดเหลวไหลกับฉัน! มาก่อนได้ก่อนอะไรกัน อยู่ใต้สะพานยังมีกฎระเบียบด้วยหรือไง?”
เหลยเฮยที่แอบฟังอยู่นอกเต็นท์กับเหล่าหวงที่เปียกโชกต่างพากันห่อเหี่ยว ทั้งคู่สบตากันด้วยสีหน้ากล้ำกลืน แต่ไม่กล้าส่งเสียงออกมา
นอกเต็นท์ เหลยเฮย แมวดำตัวใหญ่ เอ่ยขึ้นว่า “นี่ สัตว์สองขา เรามาคุยกันดี ๆ ได้ไหม?”
หยางเอ้อลวี่ได้ยินเสียงก็รู้ทันทีว่าเป็นแมวดำตัวใหญ่
“ได้ เข้ามาสิ อยากคุยก็คุยกันให้หมดเปลือก”
เหลยเฮยหันไปกำชับเหล่าหวงที่ยังเปียกโชกอยู่ข้าง ๆ เสียงเบา “นายคอยรับอยู่ข้างนอก ฉันจะเข้าไปช่วยเสี่ยวไป๋ออกมา”
เหล่าหวงพยักหน้า “วางใจเถอะ ฉันกลั้นลมไว้พร้อมแล้ว ถ้าถึงคราวคับขันจริง ๆ ฉันจะจัดให้สักชุด”
เหลยเฮยรีบเตือน “ฉิบหายแล้ว รอให้เราสองตัววิ่งออกมาก่อนค่อยปล่อยนะ อย่ากลั้นไม่ไหวปล่อยออกมาก่อน เดี๋ยวพวกเราก็โดนรมจนหมดสติไปด้วย”
“รู้แล้ว ฉันกะจังหวะไว้ได้ นายรีบเข้าไปเถอะ”
แมวดำตัวใหญ่โก่งหลัง ค่อย ๆ มุดเข้าเต็นท์อย่างระมัดระวัง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหยางเอ้อลวี่ถือไฟฉายแรงสูงไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถือมีดทำครัววาววับ เหลยเฮยใจเสียขึ้นมาทันที ขาแทบอ่อนแรง
“มีอะไรก็คุยกันดี ๆ อย่าลงไม้ลงมือได้ไหม?”
หยางเอ้อลวี่แค่นเสียง ใช้มีดทำครัวในมือตบตัวเม่นน้อยที่ถูกเชือกแดงมัดไว้ดังปั้ก ๆ เปลือกหนามส่งเสียงกึกก้อง
“นี่ฉันก็กำลังคุยกับนายดี ๆ อยู่นี่ไง”
แมวดำตัวใหญ่ก้มหน้ายอมรับผิดอย่างว่าง่าย “พวกเราสามพี่น้องแอบขโมยอาหารนายกินทุกวัน เป็นความผิดของพวกเราจริง ๆ แต่อาหารที่นายทำหอมเกินไป ทั้งยังเป็นรสชาติบ้านเกิดทางตะวันออกเฉียงเหนือแท้ ๆ พวกเราเร่ร่อนอยู่ข้างนอกมาหลายปี อดใจไม่ไหวจริง ๆ”
หยางเอ้อลวี่ได้ยินแล้วชะงักไป ก่อนจะลดท่าทีดุดันลงบ้าง “พวกนายมาจากไหน?”
“พวกเรามาจากเทือกเขาฉางไป๋ แต่เดิมตั้งใจบำเพ็ญอยู่บนเทือกเขาฉางไป๋ ทว่าเพราะวาสนาพาให้ตกมาที่เมืองซ่างไห่ หลังจากนั้นก็กลับบ้านเกิดไม่ได้อีก ทำได้แค่ซุกตัวอยู่ใต้สะพานแห่งนี้ บำเพ็ญประทังชีวิตไปวัน ๆ”
“เทือกเขาฉางไป๋เหรอ?”
ดวงตาหยางเอ้อลวี่เป็นประกายขึ้นทันที น้ำเสียงอ่อนลงไปมาก “ฉิบหายแล้ว นี่คนบ้านเดียวกันนี่หว่า! ฉันมาจากเฮยหลงเจียง!”
แมวดำตัวใหญ่หรี่ตาด้วยความประหลาดใจ “มาจากเฮยหลงเจียงเหรอ? แล้วตำนานมังกรดำในแม่น้ำแถวนั้นเป็นเรื่องจริงไหม? พวกเราอยู่บนเขาได้ยินเซียนท้องถิ่นรุ่นก่อนพูดถึงบ่อย ๆ!”
“นั่นเป็นเรื่องเล่าที่คนรุ่นก่อนส่งต่อกันมา นานมากแล้ว ใครจะรู้ว่าจริงหรือเท็จ”
หยางเอ้อลวี่วางมีดทำครัวลง ท่าทีอ่อนลงอย่างสิ้นเชิง “ในเมื่อเป็นคนบ้านเดียวกันทางตะวันออกเฉียงเหนือ ก็ไม่มีอะไรต้องเถียงกันแล้ว อยากพูดอะไรก็คุยกันตามสบาย”