หยางเอ้อร์หลวี: ร่วมบำเพ็ญกับภูตประหลาดแห่งตงเป่ย

ตอนที่ 6 10006

7 นาที· 1.5K คำ

งั้นเล่าให้ฟังหน่อยสิ พวกคุณสามตัวอยู่บนเทือกเขาฉางไป๋ดี ๆ แล้วทำไมถึงดั้นด้นมาถึงเมืองซ่างไห่ล่ะ? ไกลกันตั้งเป็นแสนแปดหมื่นลี้แน่ะ

แมวดำตัวใหญ่ถอนหายใจยาว สีหน้าอัดอั้นเต็มที “อย่าพูดถึงเลย ซวยล้วน ๆ!

วันที่เก้า เดือนเก้า ปีนั้นเป็นวันเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ของพวกเซียนท้องถิ่น เซียนท้องถิ่นจากทุกภูเขามารวมตัวกันอย่างครึกครื้น ปีนั้นพวกเราสามพี่น้องก็ไปร่วมวงด้วย บนโต๊ะมีทั้งเหล้าขาวและผลไม้ให้กินดื่มไม่อั้น พวกเราดื่มจนเมามาย แยกทิศเหนือใต้ไม่ออก

ระหว่างทางกลับถ้ำพักอาศัยหลังงานเลิก พวกเราเห็นรถบรรทุกจอดอยู่ข้างทาง ดูจากทิศทางที่รถวิ่งแล้วเหมือนจะมุ่งไปยังเขตที่พวกเราบำเพ็ญเพียรอยู่ พวกเราสามตัวขี้เกียจเดิน เลยไม่ได้คิดอะไรมาก เห็นว่าบนรถขนเฟอร์นิเจอร์มาก็พากันมุดเข้าไปนอนใต้โซฟา

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน พอลืมตาตื่นก็ได้ยินเสียงคนด้านนอกจอแจ มีเสียงขนของกระทบกันดังตึงตัง พวกเราสามตัวตกใจจนไม่กล้าโผล่หัว ได้แต่หดตัวแน่นอยู่ในซอกโซฟาไม่กล้าขยับ กว่าจะกล้าออกมาหายใจ ก็ต้องตะลึงงันไปเลย ที่นี่ไม่ใช่ถ้ำพักอาศัยแถวเทือกเขาฉางไป๋ของพวกเราสักหน่อย ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยก็มาโผล่ที่เมืองซ่างไห่นี่แล้ว”

หยางเอ้อลวี่ฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ จึงถามขึ้นลอย ๆ “แล้วทำไมพวกคุณไม่กลับไปล่ะ? ด้วยระดับการบำเพ็ญของพวกคุณ เดินข้ามเขากลับไปก็คงไม่ใช่เรื่องยากนี่?”

“กลับไม่ได้หรอก ไม่ง่ายอย่างที่คุณคิด!” แมวดำตัวใหญ่ส่ายหน้าอย่างจนใจ “พวกเราไม่รู้จักเส้นทางในโลกมนุษย์ อ่านแผนที่ไม่ออก แถมยังนั่งรถไม่เป็นด้วย ถึงจะพอมีวิชาอยู่บ้าง แต่มนุษย์ธรรมดาทั่วไปฟังคำพูดของพวกเราไม่รู้เรื่อง ถามทางก็ไม่มีที่ให้ถาม!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป