งั้นเล่าให้ฟังหน่อยสิ พวกคุณสามตัวอยู่บนเทือกเขาฉางไป๋ดี ๆ แล้วทำไมถึงดั้นด้นมาถึงเมืองซ่างไห่ล่ะ? ไกลกันตั้งเป็นแสนแปดหมื่นลี้แน่ะ
แมวดำตัวใหญ่ถอนหายใจยาว สีหน้าอัดอั้นเต็มที “อย่าพูดถึงเลย ซวยล้วน ๆ!
วันที่เก้า เดือนเก้า ปีนั้นเป็นวันเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ของพวกเซียนท้องถิ่น เซียนท้องถิ่นจากทุกภูเขามารวมตัวกันอย่างครึกครื้น ปีนั้นพวกเราสามพี่น้องก็ไปร่วมวงด้วย บนโต๊ะมีทั้งเหล้าขาวและผลไม้ให้กินดื่มไม่อั้น พวกเราดื่มจนเมามาย แยกทิศเหนือใต้ไม่ออก
ระหว่างทางกลับถ้ำพักอาศัยหลังงานเลิก พวกเราเห็นรถบรรทุกจอดอยู่ข้างทาง ดูจากทิศทางที่รถวิ่งแล้วเหมือนจะมุ่งไปยังเขตที่พวกเราบำเพ็ญเพียรอยู่ พวกเราสามตัวขี้เกียจเดิน เลยไม่ได้คิดอะไรมาก เห็นว่าบนรถขนเฟอร์นิเจอร์มาก็พากันมุดเข้าไปนอนใต้โซฟา
ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน พอลืมตาตื่นก็ได้ยินเสียงคนด้านนอกจอแจ มีเสียงขนของกระทบกันดังตึงตัง พวกเราสามตัวตกใจจนไม่กล้าโผล่หัว ได้แต่หดตัวแน่นอยู่ในซอกโซฟาไม่กล้าขยับ กว่าจะกล้าออกมาหายใจ ก็ต้องตะลึงงันไปเลย ที่นี่ไม่ใช่ถ้ำพักอาศัยแถวเทือกเขาฉางไป๋ของพวกเราสักหน่อย ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยก็มาโผล่ที่เมืองซ่างไห่นี่แล้ว”
หยางเอ้อลวี่ฟังแล้วรู้สึกแปลกใจ จึงถามขึ้นลอย ๆ “แล้วทำไมพวกคุณไม่กลับไปล่ะ? ด้วยระดับการบำเพ็ญของพวกคุณ เดินข้ามเขากลับไปก็คงไม่ใช่เรื่องยากนี่?”
“กลับไม่ได้หรอก ไม่ง่ายอย่างที่คุณคิด!” แมวดำตัวใหญ่ส่ายหน้าอย่างจนใจ “พวกเราไม่รู้จักเส้นทางในโลกมนุษย์ อ่านแผนที่ไม่ออก แถมยังนั่งรถไม่เป็นด้วย ถึงจะพอมีวิชาอยู่บ้าง แต่มนุษย์ธรรมดาทั่วไปฟังคำพูดของพวกเราไม่รู้เรื่อง ถามทางก็ไม่มีที่ให้ถาม!”