หยางเอ้อร์หลวี: ร่วมบำเพ็ญกับภูตประหลาดแห่งตงเป่ย

ตอนที่ 4 100004

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

อดทนฝืนไปฝืนมา หยางเอ้อลวี่ก็ทนไม่ไหวจนได้ เขาหลับสนิทไปในที่สุด

ตั้งแต่ถูกงูพิษกัดและโดนฟ้าผ่า ร่างกายของเขาก็ผิดปกติมาตลอด หัวสมองมึนงงอยู่เสมอ แถมยังง่วงจัดจนแทบอดนอนข้ามคืนไม่ไหว

คืนนั้นเขาหลับสนิทไร้ความฝัน

เช้าวันต่อมา หยางเอ้อลวี่สะดุ้งตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำคือพุ่งไปดูหม้อ ผลก็เป็นอย่างที่คิด หม้อสะอาดเกลี้ยงไม่เหลือน้ำแกงแม้แต่หยดเดียว จานชามก็ถูกเลียจนวาววับ

เขาทั้งโมโหทั้งงุนงง รีบวิ่งกลับไปที่เต็นท์แล้วเปิดดูภาพจากกล้องบนหมวกกันน็อก

ภาพมืดสลัวจนแทบมองไม่เห็น ตอนกลางคืนใต้สะพานก็ไม่มีแสงสว่างอยู่แล้ว ทุกอย่างดำมืดไปหมด ทว่ากลางภาพกลับมีดวงตาเรืองแสงสามคู่ รวมทั้งหมดหกดวง ลอยอยู่ในความมืด มีหนึ่งคู่สูง อีกสองคู่เตี้ย ชวนขนลุกเป็นพิเศษ

รูปร่างไม่เหมือนมนุษย์เลย สัดส่วนสูงต่ำก็ไม่ตรงกับคน

เห็นเพียงเงาดำหลายร่างเดินไปถึงข้างหม้อ เปิดฝาหม้ออย่างคล่องแคล่ว แล้วก้มหน้ากินกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่รอบหม้อ พอกินเสร็จก็หันไปทางตอม่อสะพาน เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็กลืนหายเข้าไปในความมืด กล้องจับร่องรอยอะไรไว้ไม่ได้เลย

หยางเอ้อลวี่ลากแถบเวลาไปมาอยู่หลายรอบ ยิ่งดูหนังศีรษะก็ยิ่งชา

“นี่มันไม่ใช่คนแล้วโว้ย!”

แต่ถ้าไม่ใช่คน แล้วสิ่งมีชีวิตอะไรจะเดินสองขา แถมยังรู้ความขนาดนี้ คอยเลือกขโมยกินแต่ของเหลือ?

ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งอัดอั้น ตัวเองตกอับจนต้องอาศัยใต้สะพาน ประหยัดอดออมกว่าจะได้กินอาหารบ้านเกิดอร่อย ๆ สักมื้อ ยังโดนไอ้ตัวประหลาดนี่แอบขโมยกินทุกวันอีก

หยางเอ้อลวี่กำหมัดแน่น ด่าลอดไรฟันว่า “แม่งเอ๊ย! ไม่ว่าแกจะเป็นปีศาจหรือภูตผี คืนนี้ฉันไม่หลับแล้ว! จะเฝ้าทั้งคืน จับพวกแกให้ได้!”

เพื่อให้คืนนี้จับเจ้าพวกนั้นได้แน่ หยางเอ้อลวี่ยอมทุ่มสุดตัว

เขาหยิบเห็ดแห้งกำหนึ่งที่เพื่อนจากบ้านเกิดส่งมาแช่น้ำไว้ก่อน จากนั้นก็เจาะจงไปตลาด ซื้อไก่ตัวเล็กสด ๆ มาหนึ่งตัวอย่างไม่เสียดายเงิน พอกลับถึงใต้สะพานก็ลงมือลวกไก่ ตั้งไฟอ่อนเคี่ยวอย่างพิถีพิถัน ไก่ตุ๋นเห็ดแบบต้นตำรับของภาคตะวันออกเฉียงเหนือส่งเสียงเดือดปุด ๆ อยู่ในหม้อ

กลิ่นหอมเข้มข้นหอมมันค่อย ๆ แผ่กระจาย ชวนลิ้มลองยิ่งกว่าเนื้อหมักถั่วฝักยาวคราวก่อนเสียอีก

“แม่งเอ๊ย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกแกจะอดใจไหว!” หยางเอ้อลวี่เข่นเขี้ยวอยู่ในใจ “ไก่ตุ๋นเห็ดขึ้นชื่อของภาคตะวันออกเฉียงเหนือเชียวนะ ไอ้พวกเวรตะไล! วันนี้ดูซิว่าพวกแกยังกล้าไม่มาอีกไหม!”

พออาหารสุก เขาก็กินจนอิ่มตามปกติ แล้วจงใจเหลืออาหารตุ๋นหอมกรุ่นไว้เต็มหม้อ วางไว้ตรงนั้น

เพื่อไม่ให้คืนนี้ง่วงเด็ดขาดและเฝ้ารอจนถึงที่สุด เขาไม่กล้าแตะแม้แต่เหล้าสักอึก แถมยังซื้อกาแฟมาวางไว้ข้างมือสองขวด เอาไว้ดื่มแก้ง่วงโดยเฉพาะ คราวก่อนหลับไปจนพลาดโอกาส ครั้งนี้เขาตั้งใจแน่วแน่ ไม่ว่าเจ้าตัวที่แอบขโมยกินอยู่ในเงามืดจะเป็นอะไรก็ตาม คืนนี้เขาต้องจับคาหนังคาเขาให้ได้

พอฟ้ามืด เซียนท้องถิ่นทั้งสามก็ทนกลิ่นหอมเย้ายวนไม่ไหว รีบวิ่งตามกลิ่นมาอย่างรวดเร็ว

“ไอ้ทึ่มนี่ตุ๋นอะไรอีก กลิ่นหอมจะตาย อดไม่ไหวแล้ว!”

ในเต็นท์ หยางเอ้อลวี่แง้มช่องเล็ก ๆ จ้องความเคลื่อนไหวด้านนอกเขม็ง พอเห็นเงาดำสามร่างวิ่งใกล้เข้ามา เขาก็กำกระบองสองท่อนสเตนเลสไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือจับไฟฉายแรงสูง ตั้งท่าเตรียมพร้อม

ทันทีที่อุ้งเท้าของแมวดำตัวใหญ่แตะขอบหม้อ ไฟฉายแรงสูงก็เปิดขึ้นฉับพลัน แสงสีขาวจ้าส่องสว่างไปทั่วบริเวณเตา เผยให้เห็นเจ้าตัวเล็กทั้งสามอย่างชัดเจน

หยางเอ้อลวี่ถึงกับชะงักงัน

มีแมวดำตัวใหญ่ขนมันวาวหนึ่งตัว พังพอนสีเหลืองสลับขาวหนึ่งตัว และเม่นตัวกลมป้อมอีกหนึ่งตัว ทั้งหมดกลับยืนสองขาด้วยขาหลัง เกาะขอบหม้อแล้วจ้องมาทางเต็นท์อย่างเหม่อลอย

“นี่มันจับกลุ่มประหลาดอะไรกันวะ?”

หยางเอ้อลวี่ทั้งตกใจทั้งโมโห ตัวเองจนแทบไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว จะทนถูกขโมยอาหารซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้ยังไง

“ฉันจนจนฉี่เป็นเลือดแล้ว พวกแกจะเป็นตัวอะไรก็ช่าง! วันนี้ฉันจะจัดการพวกแกให้ได้ ชดใช้ค่าอาหารที่หายไปหลายวันนี่ซะ!”

เขาไม่คิดให้มาก มือสะบัดกระบองสองท่อนสเตนเลสหนักอึ้งออกไปทันที กระบองนี้มีน้ำหนักไม่น้อย เขาเคยฝึกมันเมื่อหลายปีก่อน แม้ภายหลังจะเลิกฝึกไป แต่ก็พกติดกระเป๋าไว้ตลอด

กระบองสองท่อนแหวกอากาศพุ่งไปพร้อมเสียงหวีดหวิว

“เฮ้ย ฉิบหายแล้ว! ติดกับดัก!”

แมวดำตัวใหญ่กระโจนขึ้นอย่างฉับพลัน พุ่งไปข้างหน้าแล้วใช้กรงเล็บข้างหนึ่งกดกระบองที่พุ่งเข้ามาไว้กับพื้นอย่างมั่นคง

“ก็แค่แอบกินเนื้อแกไปไม่กี่คำเอง จำเป็นต้องเอาชีวิตพวกเราเลยหรือไง?”

หยางเอ้อลวี่สะท้านไปทั้งตัว สีหน้าตื่นตะลึง

“พูดได้ด้วยเหรอ?! หรือว่าบำเพ็ญจนกลายเป็นภูตแล้ว?”

ถึงจะกลายเป็นภูตแล้วก็เถอะ!

หยางเอ้อลวี่ไม่กะพริบตา ชักมีดทำครัวที่เหน็บไว้ตรงเอวออกมา แล้วตะโกนอย่างเดือดดาล “แม่งเอ๊ย! พวกโจรขโมยอาหาร ต่อให้กลายเป็นภูตแล้ว วันนี้ฉันก็จะฟันพวกแกให้ขาด!”

สิ้นเสียง เขาก็พุ่งออกจากเต็นท์ตรงเข้าใส่เซียนท้องถิ่นทั้งสาม

เจ้าตัวเล็กทั้งสามตกใจจนลนลาน ร้องลั่นไม่หยุด “เฮ้ย ฉิบหาย! มนุษย์สองขานี่บ้าบิ่นอะไรขนาดนี้!”

ตอนนี้พวกมันเผยร่างจริงออกมา และไม่ได้ใช้วิชาอาคมแห่งจิตวิญญาณ พลังจึงลดลงไปมาก แต่หยางเอ้อลวี่กำลังเดือดดาล ทั้งยังเคลื่อนไหวรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็พุ่งมาถึงตรงหน้า

แมวดำตัวใหญ่ เหลยเฮย ตอบสนองเร็วที่สุด ร่างวูบไหวแล้วพุ่งหนีไปไกลหลายเมตรในพริบตา พังพอนเหลือง เหล่าหวง ก็ปราดเปรียวไม่แพ้กัน มันกระโดดขึ้นลงสองสามครั้ง ก่อนจะข้ามลำธารเล็กใต้สะพานไป แล้วหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย

มีเพียงเม่นน้อย เสี่ยวไป๋ ที่ร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก พอตกใจก็ขดตัวเป็นก้อนกลมมีหนามทิ่มไปทั่ว ปักหลักนิ่งอยู่กับที่จนขยับหนีไม่ได้

“แม่งเอ๊ย! ไอ้สองตัวนั่นหนีเร็วจริง ไม่อย่างนั้นวันนี้ฉันจะตุ๋นพวกแกทั้งหม้อ!”

หยางเอ้อลวี่มองแมวดำกับพังพอนที่หนีไป แล้วด่าลอดไรฟัน ก่อนหันไปเดินหาเม่นที่ขดเป็นลูกบอลอยู่บนพื้น เขายกมีดขึ้นใช้สันมีดตบหนามแหลมทั่วตัวมันเบา ๆ จนเกิดเสียงดังป๊อก ๆ

“เฮ้ ทำไมแกไม่หนีล่ะ?”

เสียงอู้อี้อย่างน้อยใจดังออกมาจากกลางก้อนหนาม “จะให้ฉันหนีบ้าอะไรล่ะ! ขาฉันสั้นขนาดนี้ จะให้หนีไปไหน!”

หยางเอ้อลวี่ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มสนใจขึ้นมา ไม่คิดเลยว่าเม่นตัวเล็ก ๆ นี่จะพูดได้ด้วย นับว่าเปิดโลกทัศน์ของเขาจริง ๆ

เขาก้มลงเก็บกระบองสองท่อนสเตนเลสบนพื้น แล้วค่อย ๆ ใช้มันคีบเม่นน้อยที่ขดเป็นก้อนขึ้นมา จากนั้นก็หันหลังเดินกลับเข้าเต็นท์

อีกฝั่งของแม่น้ำ แมวดำตัวใหญ่ เหลยเฮย กับพังพอนเหลือง เหล่าหวง หนีมารวมตัวกัน ทั้งคู่หอบหายใจแรงด้วยความหวาดหวั่น

เหล่าหวงกดเสียงต่ำแล้วบ่นว่า “ฉันบอกแล้วไงเหลยเฮย ปกติแกคุยโวซะใหญ่โต ทำไมถึงกลัวมนุษย์ธรรมดาแค่นี้ล่ะ? ก็เข้าไปล้มมันสิ! ทีนี้เป็นไง เสี่ยวไป๋ถูกจับไปแล้ว”

เหลยเฮยสะบัดขนดำบนตัว สีหน้ายังหวาดผวา “พูดง่ายสิ ตอนที่ไอ้ทึ่มนั่นพุ่งออกมา แกไม่เห็นหรือไงว่าตามันลุกเป็นไฟ ใครเห็นก็ต้องกลัวทั้งนั้น! ตอนนี้พวกเราเผยร่างจริง ถ้าโดนฟันสักที มีหวังขาดเป็นสองท่อนทันที”

“ถึงอย่างนั้นก็ปล่อยให้เสี่ยวไป๋ถูกจับไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้สิ รีบใช้วิชาไปช่วยเสี่ยวไป๋ออกมาเร็วเข้า!”

“ตอนนี้มันยังตื่นอยู่ ฉันจะใช้วิชาได้ยังไง? ใช้วิชาเล่นงานตอนคนยังรู้สึกตัวไม่ได้ ต้องรอไปก่อนเท่านั้น”

เซียนท้องถิ่นทั้งสองไม่กล้าเข้าไปใกล้บุ่มบ่าม จึงแอบอ้อมกลับไปด้านข้างเต็นท์ ย่อตัวอยู่ในที่มืด แนบตัวกับผ้าเต็นท์แล้วเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวข้างใน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป